Να φορά λινά άσπρα πουκάμισα και να περιφέρεται ξυπόλητος σε παρκέτα? Να κρατά ένα βιβλίο και να διαβάζει, απλωμένος σε ανάκλιντρο? Να ακούει μουσική απαλή για να μην ταράζεται? Να κλείνει τα μάτια και να τον συνεπαίρνουν οι μελωδίες? Να απλώνεται κάτω απο τις σκιές των δένδρων στην πίσω αυλή, στην κούνια, πίνοντας τσάι. Να περιφέρεται στην κουζίνα, δοκιμάζοντας γεύσεις? Να παίζει στο πιάνο το αγαπημένο του σονέτο? Να ζωγραφίζει, κλείνοντας τα μάτια, το καταπράσινο τοπίο που είδαμε εχθές? Να ξεφυλλίζει μεγάλα βιβλία, με έργα ζωγράφων της Αναγέννησης, να κοιτά με τις ώρες φωτογραφίες απο τα ταξίδια? Να προβάλει τα slides, απο την παιδική του ηλικία. Τα δειλινά να τον βρίσκουν να παρακολουθεί την κίνηση απο το χαμηλό παράθυρο, περιμένοντας πάντα κάποιον να περάσει. Το τέλος της ημέρας, να το ακολουθεί ένας θαυμάσιος περίπατος στην μισοφωτισμένη πόλη.
Τα πρωϊνά μια βόλτα στην παραλία, να ξαναζωντανεύει τις εικόνες του καλοκαιριού. Τ' απομεσήμερα να κουπιάρει απαλά στην κοντινή λίμνη.
Τι λέω? ψάχνω το προφίλ του ελεύθερου χρόνου. Πως να είναι? Ψηλός, μελαχροινός, με θεληματικό πηγούνι? Καστανόξανθος με μακριά μαλλιά, γαλανομάτης με τετράγωνους ώμους?
κάπως θα είναι! Κι όταν θα συναντηθούμε, θα σας πω.
