ΕΓΩ

Δεν μου γμτ, η κοινωνική δικτύωση... στο διάλο... μεσημεριάτικο φτιάχτηκα... αλλάααααα απάντησα. Με το γάντι. Ξωπέταξα ότι δεν μου αρέσει.

ερχεται η εταιρία να βάλει προφίλ και να μαζέψει εργαζομένους και λοιπά να μην ζαλιζόμαστε. στο κοινωνικό δίκτυο... οχι η εταιρία ακριβώς, μην σου τα πρήζω.
Και δεν γουστάρω ρε φίλε, να έχω σχέση με τους πτωχους, πλήν τιμίους συναδέλφους. Ούτε καλημέρα δεν έχουμε. Το ποιά ειμαι θα βλέπουν? Και το πόσα χαρτιά έχω? Αει στο διάλο.... αει να μην σε στείλω. Οχι εσένα παιδί μου...
ααααααααααα, θα πάρω σβούρες... και μια χαρά ειμαι με το νέο μαλλί, η χοντρή το είδε και δεν σχολίασε.... αλλά το μάτι της βγήκε. ασχετο.

παρακάτ' "εχεις υποχρέωση να εισαι εκει" είπε μια μικρή...

Υποχρέωση εχω να κάνω κονέκτ, όποιον θέλω ΕΓΩ.
το δικό μου ΕΓΩ είναι πάνω και πέρα απο όλα.

Δεν μ' ενδιαφέρουν οι γνωριμίες. Εχω τις δικές μου. 

Το βρήκαμε τώρα. Δεν γκρουπάρομαι αγάπη μου. Είμαι ανεξάρτητη. Και τους πέταξα έξω που λες τώρα και ησυχάσαμε........!
και κράτησα όσους θέλω απο τους συναδέλφους, ως φίλους.

Δεν πολυκατάλαβες ε? ναι!!! Ειναι νέα μοντέλα αυτά, με τα οποια δεν συμφωνών. ΕΓΩ.

ουφ, κουράστηκα και δεν έχω φάει γιατί ειμαι συγχισμένη. Μην μου κάτσει ο φασίολος.

*πήρα φόρα, μα δεν μπορώ τις μαλακίες !

Eίμαι μία άλλη.

Σου λέω, είμαι μια άλλη. Εφτιαξα κόκκινο, οπως παλιά (εντάξει λίγο παραπάνω), το μαλλί και είμαι μια άλλη. Ανέβηκα 10 σκάλες αισιοδοξίας, κατέβηκα 10 χρόνια και είμαι περήφανη σαν παγώνι.
Καλέ, μ' αρέσω, πως το λένε.... α, παπα!
Εκανα μια αλλαγή απο το "ξανθιά βαμμένη, δυο φορές βλαμένη" και μου παει.
Και μου αρέσει.

Το τι άκουσα δεν λέγεται. Ολα θετικά σχόλια. Η κακίστρω, η ζηλιάρα, την κακία της θα πεί, πες δεν ακούσαμε. Η άλλη η μεγαλοκοπέλα, άλλη μια βλακεία.

Εγώ, ξέρεις κάτι? εχω καθρέπτη τα μάτια των ανδρών.  Πάντα το λέω.
Οταν κοιτάζουν, ξέρω τι τους αρέσει και τι όχι.

Ενας ήθελε να ξανασυστηθούμε το πρωί. Αντε πάλι απο την αρχή. Καλό θα του κάνει !

Ενα Εγώ, βγάζω σήμερα, πολύ ευχαριστημένο. Και χαίρομαι !

Δεν μπορώ που δεν μπορώ την μιζέρια...μην το συζητήσουμε.

Τώρα, ξέρω, σε τρώει η περιέργεια να δεις φωτό. Κάτι θα κάνουμε για σένα.... αλλά πιο μετά, όχι τελειως ψωνάρα... σσσους. είπα.

Φτουουουου!

Φορώ αυτόν κι άλλους 17 για να με φυλάνε ! Σήμερα. Απο το κακό μάτι.
τι ειναι? Ο βούδας σε πολλές μορφές. Ενας κολιές, πως το λέτε.

και τριγυρνάω... και βλέπω το μπλόγκ μου σε πολλά μπλογρ ρολλς. Και σκέπτομαι. Περιμένουν να το ανοίξω. Και στέλνω μεηλ. να με βγάλουν. Και δεν απαντούν. και μένω εκεί.

Και νευριάζω. Στο διάλο, έτσι μούρχεται να μετακινηθώ αλλού. Αλλού σου λέω. Ναι ναι. θα σε πάρω μαζί. τι θαρρείς. Αλλά γιατί να φύγω απο το σπίτι μου? Επειδή οπου αγαμητη και τρελλή, παραφυλάνε? βρε τι παθαμαν.

Καλά θα το σκεφθώ και θα σου πω.

Αρλούμπαι !

Που θα πάτε για Χριστούγεννα?
Στο Παρίσι, εσείς?
Σπίτι μας !
Αχ, τι κρίμα, χάνετε....
Χάνουμε? ε, όχι δα!
Χάνετε χάνετε, ειναι πάρα πολύ ωραία στο Παρίσι.

ρε μια μανία... το έχω ζήσει πάρα πολλές φορές το σκηνικό αυτό. Μα καλοκαίρι, μα Πάσχα, μα Χριστούγεννα.... και βαρέθηκα.

Οταν κάποτε ξεκίνησα να πάω Καναδά τα Χριστουγεννα, δεν το πίστεψαν.
Το γιατί δεν καταλαβαίνω.
Γιατί ζήλεψαν. Λέμε, ξεκούνα... μυαλό.
Εκείνες είχαν πάει ως το πτωχό, πλην λαμπρό Παρίσι, σε εκθέσεις εσωρούχων.
Μόνο. και στην Αγγλία σε κάποιο μέρος, στο σπίτι μιας φοιτήτριας, 5 νοματέοι. οχι ευχαριστώ πολύ. δεν θα πάρω. α, στο Καρντιφ... είχαν δει την Αγγλία όλη.

Πως η αφεντιά μου θα πήγαινε Τορόντο? και το είπαν κατάμουτρα στην μανα μου, πως δεν το πίστεψαν. Πως δεν ήμουν Τορόντο.  Στο διάλο κόσμος.
και μετά μου λες, γιατι γίνομαι κακιά.

και στην Βιέννη. Γιατί να πηγαίνω? και δύο φορές τον χρόνο ! π' ανάθεμα με!!
Γι αυτά και γι αυτά. Και χαίρομαι που δεν μπορούν να πάνε πουθενά πιά. Είπαμε.... μια του κλέπτη, δυό του κλέπτη....και η κακιά του ώρα.

Κακίες.. ναι ναι... οι κακίες που λέγονταν πίσω απο την πλάτη μου? ήταν καλές? ήμουν η καλη οσο δεν αντιδρούσα.
εεεεε,


σας είπα το άλλο? Εναν χάνω, δύο βρίσκω. Ναι ναι! και συμβαίνει συχνά, τον τελευταίο καιρό. Ερχονται να μου αναπληρώσουν τα κενά.
Τι λέω? άσε ξέρω, κρατώ ημερολόγιο !

Mπρέϊκ ...

Coffee break, λέμε. Κι όταν λέμε να καταλαβαίνεις. και να μην ενοχλάς.
Διότι τι καλυτερο απο αυτό, σ' αυτη τη ζωη?
σσσσσ
μην με ταράζεις....
σσσσσσσσσσσσσ  καφεδιάζω μετα διαλλείματος.

chiky wings.....

Παλαιότερα, ερχονταν κατασκήνωση στην γιαγιά, μέχρι που η γιαγιά, είπε 'δεν μπορώ τόση ανακατωσούρα" και όλο και κάποιος βρισκόταν για μπειμπι σίττινγκ.

Το Σάββατο ήταν η σειρά μου. Δήλωσα πως δεν είχα τίποτα (άρπα την να μάθεις) και στρώθηκα επι του καναπέος. "Σε λίγο θα πάνε μέσα στο κρεβάτι μου να δούνε τα δικά τους" μου δήλωσε η μαμά τους πριν φύγει. "Δεν εχω λόγο, να καθίσουμε όλοι εδώ", απάντησα και καλά να πάθω.

"εχει μόνο αγγλικά, και δεν προλαβαίνω να διαβάσω τους υποτιτλους" μουρμουρισε το Μαριαννικό και απάντησα "ελα να σου διαβάζω". Εγώ, το είπα αυτό? μμμ....

Απλωμένος ο Νικολάους, επι του ενός καναπέος, και οι δυό μας επι του άλλου, διάβαζα μηχανικά, χάνοντας το έργο. Αυτοί οι δυο είχαν την καλύτερη τους.

Σε κάποιο διάλλειμα, παραπονέθηκε ο νέος, ότι κάθομαι με την μαρινάννα. "Αντε να καθίσουμε μαζί τώρα" είπα και μετακινήθηκα καναπέ.
Ο ένας στην άκρη δεξιά στο κοκκαλο. η άλλη ήρθε και στρώθηκε στα αριστερά πάνω μου. ολοι μαζί ενα !

Μετάφραζα εγώ. Σχολίαζαν αυτά. Και καποια στιγμή ακούω το επικό, ενώ επαιζε με τα μπράτσα μου και του είπα..."άσε, κρέμασαν και δεν ξέρω πως να τα συμμαζέψω".... "ειναι η ηλικία", ειπε το 9 χρονο, σοβαρά, σοβαρά .....και μούρθε να το πνίξω...

το κατάπια διότι ειμαι και μεγαλύτερη της μητρός του....  και συνεχίσαμε να βλέπουμε ντάφυ ντακ και κάτι άλλο. αμα σου πω δεν κατάλαβα μία απο το έργο?

ευτυχώς κοιμήθηκαν γρήγορα και δεν προλάβα να πνίξω τίποτα!

Φτιάξαμαν ! καλοφάγωτα !



 Εζαλώθην τα κυδώνια, μετ' άλλων οπωρολαχανικών, απο την Καλλιδρομίου, στην καλή λαϊκή και ξύπνησα την Κυριακή χαραματικώς να επιτέλεσω υψιστο καθήκον.
Απωλεσθέντος του Μίμη, βαρύ φορτίο, έπεσε στους ώμους μου.
να πάρεις γινομένα κυδώνια για να τρίβονται εύκολα. Διότι μου βγήκε η πίστη. στο δαίμονα, τι τόθελα...

Κόψε τρίπτη, της μαμάς. Ο μεγάλος, κάπου Μιμιόθεν βόσκει. Κοφτά απο πάνω προς τα κάτω, με δυναμη.... σιγάααααααα τα δαχτύλια, μην με βρίζεις ύστερα.. 

Βάλε μάστορα.... αφού μου βγήκαν τα χέρια...στο τρίψιμο (βάλε μάστορα γυμναστικές ασκήσεις)... στην κατσαρόλα, να κάνεις γλυκό !

σε 5 μέρες θα γίνει. άσε εδώ, άσε εκεί... αντε.... υπομονή....

 Και για την υπομονή μου, βάλε κι ένα σταφύλι, ναχουμε να συναλλάζουμε.

Τι? δεν σ' αρεσει? εμενα πάλι, το κυδώνι, δεν ειναι το φόρτε μου. κάτι νεραντζάκια, περτικάλια και σταφύλια τρώω.

Η γιαγιά Βασιλικούλα, όλο κυδώνι μας ταϊζε απο το κιούπι. Τα άλλα, τα είχε για τους ξένοι... τσ τσ τσ !! σιγά μην δώσω στοις ξένοι!

Αντε βάλε και την ρόγα... ασε εδώ, άσε εκεί, κάποτε θα γίνουν γλυκά βαζιόθεν.

Εν τω μεταξύ, έχω και τον Πρωτομάστορα. Γλυκό δεν έχει κάνει ποτέ της, εχει άποψη. Ξους, Αννούλα.... ! και εντολή να μην απλώσει χέρι, σήμερις που λείπω.

Η ηλιθια που στο φατσαμπούκι, με ρώτησε αν εβαλα αρμπαρόριζα.... θα διαγραφεί. Ολες οι ηλίθιες εδώ? α, παπα!

λες και είμαι 18..... που και 18 που ήμουν, τα γεμιστά τα εκανα απο μνήμης, τόσες φορές που είχα δει την μανούλα.

Αντε καλοφάγωτα!

Παγωτό συκώτι

οπως το ακούς. αφού υπάρχει παγωτο αρακάς, υπάρχει και καρότο, θα φτιάξουμε και συκώτι.
Που το βρήκα? στην Ιαπωνική κουζίνα. Και αρακά και καρότο. Να σ' έχουν καλεσμένη και να πεις όχι... Εγώ το είπα, δεν είμαι η συνήθης καλεσμένη !!!

Αλλα ένα παγωτό συκώτι.... θα το φτιάχναμε.
ποιός θα το φάει? ελα, θα βρεθεί κάποιος. εδώ τρώνε άλλα κι άλλα. αυτό θα μείνει !
Δεν βλέπεις τι γίνεται κάθε μέρα στα μπλόγκ μαγειρικής? δεν βλέπεις? οτι μαλακία, θες κάνουν. Αυτό θα μας πειράξει..... Ισα ίσα που θα αρχίσουν, απο σκούρο που ειναι να το κάνουν ανοικτό να δεις τι έχει να γίνει. Και πως θα βάλουν ζάχαρη και πως δεν θα βάλουν.
Ασε που θα αρχίσουν οι αντίθετες να λένε πως δεν είναι παραδοσιακό. 
γιατί δεν έχεις δει τίποτα άλλο απο παραδοσιακό να γίνεται.. ε?
  αει μωρέ τις κατίνες... εχουν μπλόγκ και μαγειρεύουν....
ρε και δεν το βάζω στα κουζινίσματά μου (άμα το ανοίξω) να δεις τι θα γίνει......οχι δεν είμαι κακιά και το ξέρουν όλοι. Με τις βλακείες αντιδρώ. Και γιατί ζούσα στον κόσμο μου.. και ζω, εδώ που τα λέμε!

και ύστερα παγωτό κυδώνι. Βγήκαν λέει - τα κυδώνιαααα λέμε - και είμαι έτοιμη δια λαϊκή. Κι επειδή μία προλαβαίνω, πηγαίνω το Σάββατο, σε κοντινό προάστιο εεεε γειτονιά ήθελα να πω, να γίνει του κυδωνιού!!!

Εφυγε ο Μιμίας, τώρα ποιός θα φτιάχνει κυδώνι. Οχι, της θείας Ντίνας ειναι κομματάκια. Εμεις εχουμε τρύφτη, πιο χονδρό απο του κρεμμυδιού, ειδικό και το φτιάχνουμε ξυστό. Να πάω να τον μαζέψω να κάνω δουλειά μου.

Δεν είναι όμορφο κομματιαστό... απαπαπ, μια χονροκοπιά και μισή. ενώ το τριμμένο... έχει άλλη χάρη. Λεπτό όσο πρέπει και χοντρό ταυτόχρονα. να πιάνει στο δόντι.

θα σου το βγάλω φωτό.. να δεις και τον τρίφτη. Απο αμνημονεύτων. Νομίζω απο το εργοστάσιο. Είναι ενα σετ κουζινικά αυτά, με ταμπελάκι εργοστάσιο. Καλέ, απο το 30 και δώθε. Πρόσφατα.

Ταύτα για Σάββατο, προγραμματισμένα και την Δεπτέρα τα νέα. Σας τάπα? το πισί του καπιτέν εχάλασε.. χιιιιι χιιιι, το μάτιασα !!!

Μουσικώνεσαι?

To χάσμα των γεννεών. Διαρκώς το ακούμε δεν ξέρω πόσοι το ζείτε. Ομως εχθές κόντεψα να πέσω απο την καρέκλα.
Μουσικής το ανάγνωσμα. Οτι παίζει απο την προκλασσική ως τον Πασχαλοπουλο... σε όλες τις κλίμακες. Μου ξεφεύγουν κάτι δημοτικά, καί κάτι σούλες, κίτσες, λούλες ! εεεε, πόσα να προλάβω η γυναίκα.

Αλλάααααα... τα βασικά τα κατέχω και με το παραπάνω. Μισό ν' ανέβω παραπάνω.

Και αν ενα συγκρότημα που σέβεται τις χορδές του δεν ξέρει Dire Straits, να πάει να πνιγεί. Αν ξέρει, θα παίξει το Sultans of Swing πρώτα απο όλα. Διότι οι Σουλτάνοι, πέραση είχαν πάντα (μεταξύ μας... σσσουουυυς).


Ετσι ευχαριστήθηκα μουσική προχθέ προ προ με κλασσικά κομμάτια. Οχι του Μοζάρτου, βρε παιδί μου. Αν και τον κιθάρισαν κι αυτόν μοντερνοποιημένο.

Ρωτώντας, μικρότερους τη ηλικία "ξέρεις αυτό κι εκείνο".... επεσα στο κενό. Με εκείνο το βλέμα που αναρωτιέται τι πίνεις και την άρνηση στο αυτί..... ξεράθηκα.

Δεν έχω απαίτηση, να ξέρει απόξω τις πέμπτες του Μπέτο, αλλά... μια μουσική παιδεία... γενική...
Εμείς γιατί μάθαμε και τα παιδιά μας ειναι αμόρφωτα? Για τα δικά σου λέω,  γιατί τα δικά μου... δεν θέλω να μάθουν χα χα χα


Ολα μ' αρέσουν, όλα τα ακούω. Τα πιο διάσημα, περισσότερο. Ξέρω τραγούδια απο την εποχή της γιαγιάς μου, έρλυ 20, λεϊτ  40 και της μαμάς μου και πάμε.

Ακου το,  να μαθαίνεις καλές σολιές... δεν τόπιασες.... μμμμ καλή κιθάρα...

Τα μεγάλα, Pink, Straits, τους μεγάλους Garry Moor, Alan Parson  και κάτι άλλα, βρες τα να ακούσεις.
να μην  το παραχέζουμε με την μουσική.... ε!

Πέτρες τρεχάμενες, ξες? διότι πριν την Μαντόνα, υπήρχε μουσική. Μετά δεν ξέρω.

Αχ, το χάσμα... και μετά μου λες εσύ εμενα.... ελα χτύπα μια σολιά στην τσίτα.

Κι έτσι κι αλλιώς η ζωή!

Hθελα έτσι πρωί να πάω ν' ανάψω ένα κεράκι. Αλλά δεν πρόκοψα. Και τις τράπεζες και το νεκροταφείο, ε ! και η άλλη να θέλει να πάει στην γιορτή των παιδιών της, στο σχολείο. Αμάν πότε θα γινω μάνα..... θα πάω το απόγευμα. δεν θα με παρεξηγήσει κανείς, ορκίζομαι.

Δεν μπορώ να μην θυμηθώ τον Μιμία να του ανάψω ενα κεράκι. Με τρία ονόματα, μας έβαζε πάντα σε έξοδα, αλλά, εε! τώρα, ετσι πρέπει. Ετσι μάθαμε. Ετσι τηρούμε. Οχι όλοι. Αλλά όποιος μπορεί ας ανάβει. Ημουν εγώ που δεν πάταγε στις κηδείες. Για το κλίμα. Δεν μπορώ τις μαλακίες. Εμείς κυιρίες... μουγγα.
Του είπα εγώ να φύγει? πόσα να προλάβω να κάνω η γυναίκα. Το απόγευμα, επισήμως. Και μήπως θα κεράσει και τίποτα? μπαααααααα! οπότε... να περιμένει.


Τα χρόνια νάναι καλά για όλους όσους εορτάζουν και να ζήσουν με χαρές. Οσο γίνεται. Χαμογελάτε βρε, η ζωή ειναι λίγη, δεν βλέπεις.

Εχουμε εδώ, τα στεφάνια της Αθηνάς και της Γεωργίας-Αχτίδας, που γιορτάζουν, να τα χαίρονται, έχουμε μπλόγγερς, κάτι λίγους που ξέρω, να ζήσουν κι αυτοί και γενικά να χαίρεστε ότι έχετε.

Εγώ, έλεγα, εχθές "ποιός γιορτάζει" και τελικά εκανα εναν κατάλογο απο 15 ονόματα. Τους Δημήτρηδες. Τις μητσούλες, ουτε και με νοιάζει.

Κι όποιον ξέχασα να μου θυμώσει. Δεν θα σκάσω. Δεν προλαβαίνω... διότι στην γιορτή μου δεν με θυμούνται και άντε μου.

καλημέρα είπα? δεν είπα.
πάω να γράψω το επόμενο!
 

Πεθαινω για σένα....

....κι ας είσαι απάτη, λέει το άσμα. Καλέ, γιατί να είσαι απάτη. Τι λεμε τώρα.

Τώρα λέμε πως πεθαίνω για σένα. Σκέτο μόνο του. Λέμε πως θα διανύσω, όσα χιλιόμετρα κι αν χρειασθεί να σε συναντήσω. Λέμε πως θα γίνω χαλί να με πατήσεις και μάλιστα κόκκινο. Λέμε πως θα πιώ και κόκκινο κρασί στην υγειά σου. Λέμε πως θα ηθελα να πέσω στο κρεβάτι μαζί σου, αλλά δεν έχεις αιρκοντίσιον και θα περιμενω τον χειμώνα. Λέμε ότι σε κοιτώ και πεθαίνω για σένα. Λέμε πως θέλω να βρίσκομαι συνέχεια δίπλα σου. Συνέχεια κοντά σου.

Πεθαίνω λέμε. Πεθαίνω. Κι ας πατήσω σε λάσπες να φθάσω ως το σπίτι σου, κι ας μην τρώω το γλυκό που κερνάς. Πεθαίνω όμως να κυκλοφορήσω μαζί σου, να μου γνωρίσεις τους φίλους σου. Να δω που ζεις, πως ζείς και το κυριότερο με ποιούς ζείς.
Πεθαίνω λέμε. Δεν ακούς? Μ' ακούς που σου φωνάζω, πεθαίνω, για τα σημειώματα που μου αφήνεις στο κινητό. Πεθαίνω για τα στίκερς, που μου αφήνεις στο ψυγείο. Πεθαίνω λέμε.
π ε θ α ί ν ω. κατάλαβέ το.

πφ, μεγάλες κουβέντες ! πολύ μεγάλες. Ακου πεθαίνω για σένα. Μωρέ τι μου λες που θα πεθάνω κιόλας. Ποιός είσαι που θα πεθάνω για σένα. Μεγάλα λόγια. Πεθαίνω να πιώ νερό, ναι. Οχι να είναι απο τις χούφτες σου, διότι δεν ξέρω τι νερό θάναι και αν είχες πλύνει τα χέρια πριχού. Ελα, κι άσε με.

Οχι δεν θέλω να μου στελνεις μηνυματα, οχι δεν θέλω να μου τηλεφωνείς. Μια χαρά ζούμε εσύ, εκεί κι εγώ εδώ. Απο μακριά κι αγαπημένοι.

Πεθαίνω.... χα χα χα !!! κουβέντα, για να κάνουμε τον άλλον να ανυψωσει το ηθικό. Ας έχει ανυψωμένο το ανήθικο στην ώρα του και βλέπουμε.

Πτωχοί, πολύ πτωχοί, οι άνθρωποι που το λένε, μην πω με υστεροβουλική πρόθεση. Δεν θα πεθάνω για κανέναν και τίποτα. Δεν θα πεθάνω παρά μόνο οταν έρθει η ώρα.

Κι εσύ εκει μακριά που είσαι... θα ήθελα να σε δω, αλλά όταν φτιάξουν το δρόμο, που περνάνε βόθρους (τι πεζό χριστέ μου), θα μείνω σπίτι σου. Να μην πληρώνω και ξενοδοχείο !

Οχι μάτια μου, δεν θα πεθανω για σένα, σε καμμία περίπτωση, όπως δεν θα πεθάνω και για κανεναν και τίποτα. Μόνο οταν έρθει η ώρα... απο αρρώστια ή ότι άλλο....

 

τι του λείπει του ψωριάρη?

Οταν εχω άποψη για την ελληνική επαρχία, παρ' ότι δεν ταξιδεύω... εχω άποψη, για την οποία επαληθεύομαι και γελάμε όλοι.

Η καλομαθημένη σε 4 αστέρια, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε.
Οταν σου λέει μπουτίκ και το βλέπεις καλοφτιαγμένο, εεε, λες, θα περάσει.

Φτιάρι και πάμε. Μου έδειξε πως ανοίγουν η πόρτα, τα φώτα και οι βρύσες. Οταν της είπα "ξέρω", απάντησε "κανείς δεν ξέρει όσο εγώ"... μη χ(@)*#)@(. Για ποιά με πέρασε?

Πήγα για μάσα το επόμενο πρωινό.... Μμμμμμμ για δες να σου πω κι εγώ.



Στο μεγάλωσα να βλέπ'ς καλά. Πρώτη στάση τα πιάτα, δεν σε πειράζει που δεν τα βλέπεις. Δεύτερη στάση τα πορτοκάλια, μόνο.... για Σάββατο... μαχαιρια πιρούνια έξτρα και βουτυρο. δίπλα μόνο μέλι... συσκευασμένο. Ενα ίχνος μαρμελάδας σπιτικής βερύκοκο, σε περίμενε πίσω. Πιο πίσω ο ψωμής. Μαργαρίτα.... για Σάββατο... χωρίς πετσέτα να πιάσεις να κόψεις. και ξερή φρυγανιά...

Δίπλα στέκονταν καμαρωτά τα φλέικς, ύστερα ενα καναβουρι, δεν ξέρω να σου πω... και δίπλα ενα με βρύση. Ρωτάς τι έχει μέσα, σου απαντούν "γάλα, αλλα΄δεν έχει, άμα θέλετε να σας φέρω"... "οχι ευχαριστώ τι να το κάνω. Καφέ θέλω... που θα βρω?" στην ψαραγορά... διότι εκεί σου έφερναν ένα φλυτζάνι και ενα γαλατάκι λαιτ, δεν είπα πως θα κάνω δίαιτα και τον δεύτερο τον πλήρωνες.... κράτα σημείωση.

Παραδίπλα, τα μπώλ για τα φλέικς.... μετά ο χυμός. Μια περτοκαλάδα. Οχι άσχημη, αλλά μόνο αυτή κι άμα σ' αρέσει.

Ισα παρακάτ, το τσουρέκι.. σε φέτες, μαχαίρι πουθενά, αν ήθελες λίγο περισσότερο, το.... πως το λέμε....το στραμπούλαγες. Στη διπλή γιάλα, ποζάριζε κέικ βανίλιας και πάνω κεικ τσικουλάτο. Μπροστα τους κρέμα... 3. αμα στην έτρωγε άλλος, δεν περνάς κυρά μαρία. Επίσης άμα ήθελες δεύτερο ΣΙΓΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΤΟ ΣΚΑΛΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ουρλιαξαν, αυγό δεύτερο λέω...τα βλέπεις 6 όλα κι όλα... πίσω τους μερικά νομίζω 4 γιαούρτια φρούτου. Δίπλα απλωμένα ενα είδος τυρί και δύο είδη ζαμπονικά...

Αγνώστου σ' εμάς, μάρκας, το φρουτένιο γιαούρτι. Και στο κλειστό...... κουκουουουου. τζάαααααααααααα! αυγό ταραχτό με γάλα και κουρασάν σκέτο και κουρασάν με κρέμ και άχνη ! Ζεστά.... λέω.

Τον καφέ, τον ζήταγες, τάπαμε τα συμφωνήσαμε. Πρόσεχε το σκαλί και σου μετρούσαν τις μπουκές.  Την Δευτέρα, που δεν είχε ψωμί, πήγε στο φούρνο. μα την παναγία, μου το έφερε στην σακκούλα.

Εκανε ο μαγαζάτορας, προμόσιον στο αυγό.. πως το λένε. Ενας ελληνοαυστραλος, ελληνοαμερικάνος, δεν ξέρω, δεν τόχε ξαναδεί. Και του εξηγούσε πως το έφτιαχνε η γιαγιά του.
Σώσον ελέησον και διαφύλαξον ημάς ! η γιαγια ΄του ήξερε το αυγό με γάλα, στο διάλο, πως το λέμε και ....άντε.

ΣΙΓΑΑΑΑΑ ΤΟ ΣΚΑΛΙΙΙΙΙΙΙΙΙ, διότι το μέτραγες το κατάστημα.
μα επιτρέπεται?

Για την ζέστη, τι να σου πω.... η ζέστη της ζέστης, στο με 4 τραπέζια μπουφεδερί. Πες με τραπεζαρί. Ζήταγα να ανάψουν το αεροβιόλι !

Την Κυριακή, δεν έχουν φούρνους αλβανίας, και δεν βγάζουν ψωμί. Ετσι φάγαμε φραντζόλα κομμένη κατά μήκος και κατά πλάτος, φυλαγμένη καλά στο ναϋλον. Χθεσινή, τι θες.

Κυριακή πρωι, μάζεψαν τα κουρασάν και φάγαμε τυρόπιττα και μπουγάτσα μακεδονίας. οχι απο μια ο καθ' ένας... ελααααα... κομματάκια κομμένη με το μαχαίρι, πως το κόβουμε στα παιδάκια μπουκίτσες.

Την Δευτέρα το πρωί, μην ήθελες, και 2 αυγά, ήταν ολα κι όλα. Γιαούρτια δεν υπήρχαν, λες και θα τρώγαμε, όσο για το προχθεσινό κουρασάν ήταν στη θέση του.

ααααααααααααα ξέχασα. Επαιξε κι ένα πιάτο με λουκουμά Μισό να το βρω να στο ανεβάσω. οχι, σιγά που δεν θα έβγαζα φωτογραφία. ολα τα σταμπάρω.

Ορίστενες, που θα μας πεις δεν είχε λουτουμά. Κομμένα στα 142, την Δευτέρα δεν πρόλαβα... ήθελες να έρθεις κυριλέ στις 10.....μμμμ!

Πως το λένε αυτό το μπρέκφαστ, δεν ξέρω. να μου πεις εσύ, να σου πω εγώ.

Γιατί εγώ μαθημένη στο εξωτερικό μάτια μου. Τέσσερα είδη ψωμιού μην σου πω πιο πολλά και πολλά πολλά άλλα, που βαριέμαι να σου πω.

ψωρέλληνες, που μου θέλετε να γίνετε βρώπη. οξω.

Για το κουτσομπολιό, τι να σου μπώ. Μια ώρα το ανακριτικό, μισή το αυτόφορο. Το γιατί δεν το κατάλαβα. Οπως αντιλαμβάνεσαι, ότι θέλω είπα... χιιιιιχιιιιιχιιιι!

Αμα δεν το διακωμωδήσεις, δεν το περνάς. Φάε ενα κουρασάν τώρα, γιατί ήρθαν κάτι κιβώτια και τα έζμπρωξα μισό βήμα και κουράστηκα!

*ιιιι, ξέχασα τα σαπουνάκια. Κάθε μερα διαφορετική μάρκα. Απο ποιό πληστηριασμό τα είχαν δεν ξέρω.....

Της επαρχίας και των λαζανιών!

Η αθάνατη ελληνική επαρχία και τα τουριστικά μέρη !
η ελληνική επαρχία, κάνει πράξη αριθμητικής. 3Χ8=24, φέρε 25 και είμαστε εντάξει.
Αααα, επαρχιακά, ο πολλαπλασιασμός, εχει διαφορά απο τον αθηναϊκό, ούρλιαξα και τον επανέφερα στην τάξη. Να μου φάει το ευρώ ο βλάχος.

Το ξενοδοχείο... ήθελε μισο μίσθωμα για 3 ώρες παραπάνω... να κράξω ή να μην κράξω.
Είχε λέει πολλή δουλειά.
τρείς είμαστε για ΣΚ και την Δευτέρα μία εγώ.
Οταν στο εξωτερικό, δεν θέλουν τίποτα, δεν μπορείς εσύ κουτοπονήρ μου, να ζητάς. Θα σε κράξω εγώ, στο trip αι σε άλλα σαιτ.... να μάθεις.
Μετά με λένε ψωνάρα, γιατί πάω εξωτερικό. Το προτιμώ.... και σους εσύ !
Στο εξωτερικό, όπου και αν γύρισα, εχω να πω τα καλύτερα. Ασυζητητί για την Γερμανία, τα καλύτερα.... σους σου λέω. Ξέρω εγώ.. εχω πείρα, δεν μιλάω έτσι.  Μου μάθανε οι βλάχοι, τι εστί ξενοδοχείο πολυτελείας. για το μπουφέ θα σας πω άλλη ώρα.

Στο τουριστικό μέρος, μου είπαν πως οι Αθηναίοι, κάθε ΣΟΥΚΟΥ< πλημμύριζαν τον τόπο. Οι Αθηναίοι? ανέκραξα.... οχι και Αθηναίοι, γιατί εμείς ερχόμαστε σπάνια που έχουμε και σπίτι να μείνουμε.... Αλλά τώρα δεν μπορουν, συνέχισε η κυρία, που με εξυπηρετουσε. Το πολύβοο μέρος, ήταν φάντασμα.... χώρια που φτιάχνουν τους δρόμους και ήταν μες τη λάσπη. Τι του λείπει του βρωμιάρη, φούντα και μαργαριτάρι....Βόθρο δεν είχε... αει.....

Σου δίνουν μια συνταγή και γυρνάς σπίτι να την φτιάξεις.
Μπαίνεις κουζίνα κι έρχεται ο μάστερ σέφ, μητέρα... και επιτηρεί. Σε βάζει να της τα πεις. Αει και κάνεις το τραγικό σφάλμα να της τα πεις.
Και αρχίζει τις παρεμβολές. Διότι εκείνη ξέρει. Τι να ψελλίσεις, τι να μουρμουρίσεις... οταν εχει άποψη. Μουγγα και φτιάχνεις.
και ψήνεις... οχι τονα, οχι τάλλο, έτσι το τρίτο, αυτό το δείνα.
Μ' έπρηξε και "εμείς δεν τρώμε"..... λες και είπα να φάει.
Μου έβγαλε την ώρα ψησίματος, το σανιτας..... και μου άρπαξε απο πάνω. εκεινη ξέρει.
αμα αρχίσω να ουρλιάζω, θα σου πω εγώ, ποιός ξέρει, τι.

απο εχθές της είπα μια δουλειά να πάει να κάνει και μία η ώρα.... φέεεετα. Κάποτε θα πάει...ρωτάω, "δεν μπορείς?" και μου απαντά "καλά ντε, τώρα έβαλα τις κάλτσες μου, τι βιάζεσαι"..απο τις 9 που ξύπνησε της πήρε και 4 ώρες να βάλει κάλτσες !!!! Δεν ρώτησα να φόρεσε βρακί.

Αμάν παναγία μου . και μην μου αρχίσετε τα "μεγάλη γυναίκα'! και εχω άδικο.
Δίκιο βουνό εχω και που να το ζητήσω.

Ακουυυυυυυυσατεεεεεεε!!!

Πάτε στη μπάρα παρακάτω δίπλα, να βρείτε την χριστίνα με την τούρτα, τούρλα να μπείτε να την ακούσετε.  Στον Ανατολικό φουμου, νούμερο δε θυμάμαι.

Μέχρι εγώ θα την ακούσω σήμερις.
Εχει γεννέθλια η Αθηνά (πιο πάνω στην μπάρα), και το γιορτάζει η Χριστίνα.
Τούρτα ? Μμμμ δεν νομίζω. Αμάν πιά πόσες θα φάμε? εεε? πόσες
Αμεσως το νού σου στο γλυκό. Οχι μάνα μου, δεν χωράει άλλο.

Χωράει μόνο μουσική, χαρά και βλούζ. οχι βλούζα... βλούζ, είδος μουσικής, ξέρεις.

Κι αυτές ξέρουν καλά! Αμφότεραι, ομού, μαζί, τουγκέδερ, παρέα!

κι ότι δεν ξέρουμε, το μαθαίνουμε καλέ!!!

Πάρε ενα τώρα και μετά βάλε ότι θες, παρακάτω κυρά χριστίνα.
http://www.youtube.com/watch?v=Xx3yXUunEq8

αααα, πάρε και μια φωτό,  που μου την έστειλαν

και μένω συντονισμένη.....
πάμε...

πάμε λέω, στην Χριστίνα...

Απο σπίτι !

Είναι χρυσοχέρα, κάνει και τούρτες, κάνει και άλλα... εχει κρυφές χάρες !
ναι ναι, θα την παντρέψουμε μ' ένα καλό παιδί. Ναι ναι καλό, διότι δεν ειναι για κάτι παρακάτω.

Κοίτα μια τούρτα. διάμετρος 10, να φάνε 10 εγραφε το κουτί. Ε, τος παν, την καταφέραμε και λιγότεροι.

Οοοοχι, δεν είχαμε ζάχαρο κι όποιος είχε μια χαρά με χάπια το πολέμαγε.

Αλλά... μιας και την έφτιαξε.... μέγεθος κουμπιού παλτού, τώρα μεταξύ μας....

Ναι, ναι, η κρέμα λίγο σφικτή, λίγο στεγνό το αποκάτω, λίγο παραπάνω το σοκολατομπισκότο απο πάνω... ελα καλέ.. ανατροφή μηδέν. Ζουζουνα σου λέει ο άλλος....της δίνουν γλυκό (ο θεός κι μανα του να το κάνει) και το ψιρίζεις.
Σκάσε και φάε, κει δάνα και μην το συζητάς.

Οχι, σιγά μη δεν το ποστάρω.. τι λες τώρα...     

 Κοίτα..... ειναι λίγο τρεμέντους απο την συγκίνηση, αλλά... τούρτα !

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           

Να μαθαίνουν οι νεότεροι! χιιιι! χιιιι! χιιιι!΄Δεν είδα και κανέναν ζαχαρούχο να μην φάει φλίδα.

Και φλίδα στην φλίδα... τιπτ'ις δεν έμεινε !



Γιορτάζει, Γιορτάζει !!!

Με χαρά τα δυο μου χέρια θα χτυπώ!
και θα λέω τραγούδι ζηλευτό.
Ενα κορίτσι εχει γιορτή
και είμαστε όλοι εκεί!
Ενα δώρο πλουμιστό,
αντάξιο και φοβερό
της μεγάλης της καρδιάς
και της τόσης ομορφιάς !

Χριστινάκι, χρόνια καλά κι ονειρεμένα. χιλιόχρονη κι ευτυχισμένη !

Ρόζ στολισμα !

Κόκκινα τριαντάφυλλα 

Κι αμα ειναι ναρθεί, να πάρει το άσπρο άλογο, για να κομποζάρει με το σαλόνι! Οχι μλκς τώρα, γιορτή έχουμε!!!

Δεν περνάς, περνάααας!

Λείπω, (σκοτίστηκες),
δεν εργάζεται το μπλόγκ, (κι είχες μια έννοια)
θα διαβάζω αλλά μην περιμένεις αναρτήσεις, απαντήσεις και τα σχετικά ε? (εναι!)

με την καλή σου ευχή (δεν θέλω γκριμάτσες, γκρίνιες, μουρμούρες και τα συναφή )
και καλά να περάσω.
Οχι δεν θα πάω με αεροπλάνο, οοοοοχι, δεν θα πάω με καράβι....

Με τα πόδια θα πάω, αλλά είπαμε, εργαλεία δεν έχουμι να πάρουμι μαζί.
πιρίμινί μι πίσω κατά την Τετάρτη.

Δεν σου λέω, που θα πάω. κι εσύ που ξέρεις, σκάσε ! μην αρχίσω τις κατάρες απο το καζάνι μέσα και σου καεί, η καμπαρντίνα !

με νέα κι αναρτήσεις. οχι νομιζες θα γλύτωνες.
το κινητούλι μου, η μαρμελάδα, δεν μπαίνει σε διαδικασία λόγκ στο μπλόγκ! τι να σου πω... στην απόξω μ΄έχει... πιρίμινι σ' λέω. Δεν είναι μακριά η Τετάρτη. θάχει και φωτογραφίες (μπας και σε δελεάσω).

Ναι ναι ναι, ευχαριστώ πολύ πολύ και καλά να περνάς (δεν περνάς κυρά μαρία, δεν περνάαας δεν περνάς, δεν περνάς κυρά μαρία, δεν περνάς, περνααααάς! !)

μούρλες, άσε με!

ασε με και να σου πω να γελάσεις. Το χρειαζόμαστε όλοι.
η μητέρα, ξύπνησε ενα πρωί, με το δαχτυλο του ποδιού, πρησμένο.
είπαμε κάπου χτύπησες, είπαμε η ουρία... είπαμε πολλές βλακείες.
του βάλαμε πάγο, του βάλαμε αλοιφή, το στείλαμε στο φαρμακείο.
Ολα καλά. είχαμε κάνει και πεντικιούρι...ολα καλά, όλα ανθηρά.

την επόμενη μέρα, τηλεφωνώ κατά τις 11.... ο πατέρας, σε ιατρικό ανακοινωθέν. Οπως το πολεμικό ενα πράμα.
Πρησμένο πόδι ελαφρώς μπροστά.......μαυρισμένο δάχτυλο απο κάτω...
θα πάμε στον ορθοπεδικό (που ξέρει απο όλα).... πανικός, αλλά τα κουμαντάρουν μόνοι τους.
Γυρνάω βράδυ, ανακοινωθέν, "τίποτα δεν έχει".... παίρνω ενα βρεγμένο μαντηλάκι, για τα μωρά, πάω κοντά, πιάνω το πόδι, το σηκώνω, το καθαρίζω το δαχτύλι απο την μαυρίλα.....
ηταν το σολ τσόκαρο, το δερμάτινο που τοχω πληρώσει 70 ευρώ, που ξεβάφει.

μην γελάς. μην γελάς λέω.
αει καλά να περνάς.

Γιορτάζω, γιορτάαααζω....

και ούτε που το φωνάζω......
τι γιορτάζω?
πάλι γιορτάζω?
θα σε βαρέσω. Σήμερα γιορτάζω, λέω.
Οχι ως Ζουζουνα καλό μου παιδί.
Ως κερασιά ! Με βλιέπ'ς? δεν με βλιέπ'ς ως κερασιά ?
Συγκεντρώσου, έλα ώπα. Εδώ... κοίτα δεξά κι αριστερά ! οχι πολύ αριστερά, πιο δώ.
Ωραία, βλιέπ'ς που σου λέω? ολο κεράσια τριγύρω. τι Sweet cherry είμαι καλεεεεεε!!!

γιορτάζωωωωωωωωωωω λέμε...
πάρε μια κερασόπιτα να μάθεις !

σιγά, σιγάαααα λέω ! να φάνε κι άλλοι !

να με χαίρεσαι που με ανέχεσαι !

απλώσου και δίπλα στο ποτάμι να το απολαύσεις.

ο Μάριος

Nα σημειώνω, γιατί ξεχνώ. Ασε που η κυρά Νάσια, ρώτησε...

Εναν καυγά, που εκανα τον Ιούλιο και ξωπέταξα την κυρία που ενδιαφερόταν για την μαμά μου, πιο πολύ απο εμενα? αυτο.
Βλέπω γνωστή γειτόνισα προ ημερών και της λέω "θα σου τηλεφωνήσω". Είχαμε κάποτε προβλέψει να εχουμε τα τηλέφωνα η μια της άλλης. "Θα βγείς για καφέ με αυτή"? μου είχε πει η κυρία στριμένη. Γιατί να μην έβγαινα. Γειτόνισσες, τα λέγαμε στο πόδι, ας τα λέγαμε και καθιστές.  Αρπαξα την κοροϊδία μου και .... εκατσα στα αυγά μου. μην ρωτάς γιατί.

Της τηλεφωνώ  και λέμε διάφορα του καιρού. Στο τέλος, ρωτάει τι κανει η γειτονιά και απαντώ "αρπάχτηκα με την φίλη μας", για τους λόγους που ξέρουν όλοι.
Βέβαια, της επεσήμανα, "εσύ ακούς την μια πλευρά". Εμενα. και ανοίγει το στόμα Ασπασία και την περιλουζει, κι αυτή και την άλλη χειρότερα.
Και μένω κάγκελο. Μόνο εγώ δεν τα έβλεπα? ρε τι παιδί βιολί !
Βλεπόμαστε και τις ξαναλούζει. Αρα δεν ήταν δική μου ιδέα. Η δε μοδίστρα που μου φωνάζει καιρό.... οταν της τα είπα, σηκωσε μεγαλόπρεπα τας παλάμας, εις ένδειξη χαιρετισμού !!! να το καταλάβω, πραγματικά. Εισέπραξα και ενα "βλέπεις? οταν μιλάω εγώ να με ακούς".....

αει και τις άκουσα και το κατάλαβα επιτέλους.

ημέρα Τρίτη, πάω οπτικό και περνάω απο τον Μάριο. "φτιάξε καφέ κι έρχομαι να σου πω κουτσομπολιά"..... μένει κάγκελο κι εξαφανίζομαι.
Εχω όρεξη όμως.
Με τον Μαριο, τα λέμε στο πόδι στη γειτονιά, οπως και με πολλούς άλλους. Η κακιά κυρία πρωην φίλη, ολο έλεγε "πάλι με τον Μάριο μίλαγες? αυτό πέφτει κάτω για σένα" ή "τι τρέχει μαζί σας πάλι"...... εγώ γιατί δε είχα καμμία ένδειξη? για να λέει η κυρία, μπούρδες. Επέμενε όμως η κακιά κυρία. και το συζητούσε και παραπέρα... (μάθαμε... χιιιιχιιι0.

Και που λες Ασπασία μου, αρχίζω να του λέω του Μάριου, τα καθέκαστα. Κούναγε το κεφάλι κι έλεγε "ζήλια".... ο πρώτος ήταν ή ο τελευταίος? χεχεχε!
Και εκεί που είπαμε πολλα και διάφορα... νάσου και η κυρία να περνά να παέι σούπερ μάρκετ.  "τώρα περίμενε' του λέω, θα μας δει και θα σκεφθεί "πίνει με τον Μάριο καφέ η κυρία, τώρα που τσακώθηκε μαζί μου'.... και τι άλλο, δεν περιγράφεται...και θα το πει και σ'΄ολη την γειτονιά 'μωρέ με ποιόν κάνει παρέα στη γειτονιά" μ' απαντά ο Μάριος και μένω εγώ κάγκελο.

Με την υπάλληλο του, όμως η κακιά κυρία, είχε κάνει σχόλιο, κι αυτή με την σειρά της, τους το είχε πει "η βάσω τσακώθηκε με την κακιά κυρία".
κι εκείνος της απάντησε "κάτι θα ξέρει, δεν σου πίπτει λόγος"...

Και συνεχίζουμε την κουβέντα στο πόδι, με τον Μάριο, οταν η κυρία, περνάει κοιτάει μέσα στο μαγαζί και χαμογελάει ειρωνικά. βρε δεν κοιτάει την τύφλα της.....η αγράμματη.

Γελάσαμε και σήμερα με τα χάλια της. Εχουν όλοι άποψη στη γειτονιά για πάρτη της.... μόνο εγώ δεν είχα...
καλά μην φωνάζεις. είναι που είμαι ανεκτική. και το άλλο. πες Γοργόνα.

εεεε εδώ κυρία, συγκάτοικος, όταν της είπα "μας άνοιξαν το υπόγειο και πηραν μόνο την ραπτομηχανή", μου απάντησε "αυτό ήταν στημένο"... δεν θέλω να πιστέψω πως ήταν στημένο απο εκέι γιατί τότε θα αρχίσω τις μεγάλες κακίες για πάρτη της κακιάς κυρίας.

 

Μικροχαρές !

Eίναι αυτές οι μικροχαρές της ζωής, που μας κάνουν να χαμογελάμε.
Δεν με πτοούν οι άλλοι, με τα λόγια, δεν θα με πτοήσει τίποτα απο τα γύρω.
ναι μιλώ για τον γενικό χαμό.  θα μου πεις, δεν σε αγγίζει η κρίση?

χμ... ναι όπως όλους, όμως στάσου (οχι δεν έχει μυγδαλα.. περίμενε όμως).

ζω με δύο μεγαλύτερους, παρά πέντε 80. άλλοι δύο παράπλευρα περί τα 85, οι οδηγίες δεν είναι σαφείς. οτι θένε λένε.

Με όλα αυτά που βομβαρδίζονται, φοβούνται, μουρμουράνε, δυσανασχετούν. Αν δεν τους δώσεις μικροχαρές, να ξεχαστούν, τόχασαν το παιχνίδι.

Ενα πακέτο κεϊκ, απο το σούπερ μάρκετ, για τον καφέ και μια μερίδα πατάτες τηγανητές "βρώμικες" το Σάββατο, ξέρεις πόση χαρά φέρνουν?
ε, ρε και νάξερες. δεν θα συζητήσω, για το έξτρα χαρτζιλίκι την ημέρα που θα πληρωθείς. εκεί εχουμε πάρτυ, μετά πυροτεχνημάτων. διότι θα αγοράσουν μια βλακεία. Είναι σίγουρο. αλλά θα το ευχαριστηθούν τόσο που δεν το συζητάμε άλλο.
Το δε "βρώμικο" μερίδα κοντοσούβλι.... τους κάνει να απογειώνονται. σου το υπογράφω. Σαν μικρά παιδιά. Η χαρά τους, χαρά μου και όταν βγάλουν να κεράσουν δεν σηκώνουν μία.

Τι κι αν ο λογαριασμός των φωτώνε, μας άλλαξε τα φώτα? η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Και δεν θα την αφήσουμε να πεθάνει.
Οχι όσο περνάει απο το χέρι μου. Οι πάστες της Κυριακής, οταν έρθουν, δεν προλαβαίνουν να μπούνε στο ψυγείο... στην διαδρομή εχουν φαγωθεί. για τα παγωτίνια, δεν το συζητώ...ευτυχώς τελείωσαν του φούρναρη.

δεν μπορώ να τους στερήσω αυτά τα μικρά. Δεν γίνεται. οσο ζουν και μπορούν ας το απολαύσουν.
ζήτησα προ καιρού, ενα ρολόι για το δωμάτιο μου με ήχο. αργουσε να έρθει στο μαγαζί και ολη τους η έννοια το καλοκαίρι ήμουν εγώ. και τώρα που ήρθε, ήθελε να τον πάω προχθές το βράδυ να μου το πάρει. απο τον δικό τους λογαριασμό.

Ασε οι θείοι, που αν δεν πάω σάββατο, το επόμενο, χρεώνουν έξτρα ώρα !
Το ίδιο γινόταν και με τους παππούδες. ο της μαμάς μου πατέρας, ζούσε μέχρι το 96. οσο πήγαινα, ήταν η χαρά του. και πάντα είχε φυλαγμένο κάτι να με φιλέψει. λες και ήταν σίγουρος πως θα πάω.

οχι δεν κάνω την έξυπνη. ούτε κομπάζομαι.
είναι σαν μικρά παιδιά. τους δίνεις και σου επιστρέφουν τα διπλά. οχι υλικά.... αντίληψες.
πως μούρθε? μμμ! μούρθε γιατί έτσι... θα φύγω τριήμερο και εκανα λίστα μικροχαρών προς αγορά.
ασε που μου δίπλωσε το τσουρέκι να το πάρω "για το δρόμο" λες και θα πάω στην έρημο........ τι να της πεις?

Και που λες Ασπασία...

Το σίστριγκλο θα γίνει και πάλι σήμερα στο κέντρο.
Κανείς δεν αντιλαμβάνεται τίποτα. Με τις απεργίες... θα φτιάξει κάτι?
εντάξει την εκδήλωσες την δυσαρέσκιά σου μία φορά.
Εγώ που δουλεύω, λοιπόν, περιμένω απο εσένα να μου δώσεις λύση.
Για το δακρυγόνο που θα φας, εμενα δεν με νοιάζει. Σκοτίστηκα. Να το καταλάβεις.

Και που λες Ασπασία, κουτσοί στραβοί στον Αη Παντελή, το ξέραμε, αλλα δεν πίστευα ποτέ ότι θα μου προκύψουν εδώ !

Τι ναι τούτο. Διάβαζα στην Αχτίδα, ότι επικοινωνουσε μαζί της στο μεηλ, μια κοπέλα _ και όχι μόνο βέβαια - αρρωστη και τελικά μας άφησε. και η Αχτίδα, που ανοίγει αγκαλιά για όλο τον κόσμο, στεναχωρήθηκε βεβαίως, θυμήθηκε άλλα και γενικά "έπεσε".

Κι έρχομαι Ασπασούλα μου, να σε ρωτήσω. Γιατί να μας φορτώνονται προβληματικοί ανθρωποι? Γιατί να κάνουμε τους ψυχολόγους, αμισθί κιόλας? Προβληματικοί όχι. Με προβλήματα που δεν ξέρεις τελικά αν ειναι και προβληματικός ό άλλος.
Γιατί θα πρέπει ο καθένας να με φορτώνει με τα προβλήματά του? Ο άγνωστος, που δεν τον ξέρω, που δεν με ξέρει. Που ανακάλυψε την πυρίτιδα μαζί με το πισί.... φακινγκ τεκνόλοτζι, το λεμε εμείς.
Επειδή ειμαι επιηκής? δεν βρίσκω άλλη λεξη. Η επόμενη που μου έρχεται ειναι "μαλάκας".

Ερχόταν κάποια στο μπλόγκ, και άφηνε ένα σχόλιο κατά καιρούς. Ο κομήτης του Χάλεϋ, ενα πράμα. Υστερα που εβαλα μόνο χρήστες γούγλη.. δεν μπορούσε να μπεί, διότι δεν ήξερε.. είπα στείλε μεηλ με σχόλιο να το βάζω εγώ.
Μου έστειλε ενα μεηλ με τα οικογενειακά της προβλήματα. Μα πριν πολύ καιρό.
Αυτό κατάλαβε. Εγραψα κάτι, που δεν θυμαμαι και το άφησα έτσι.
Ηρθε προχθές το πρωί στις 5.20, αν έχεις το Θεό σου στη θέση του, γιατί εγώ εχω το κινητό ανοικτό και ακούω τα μυνήματα και άφησε σχόλιο. Οχι πως δεν μπορεί να μπει, αλλά μπράβο στην μαμά μου (κείμενο πριν κλειδώσει) και πως είναι δυστυχισμένη.

Πήρα την ανάποδη, στο διάλο πιά και της απάντησα πως δεν θέλω κανεναν άγνωστο, γι αυτό κλείδωσα και το μπλόγκ... και ζήτησε και συγνώμη.
Και ξανάρθε σήμερις το πρωί αχάραγα πάλι να μου πει, "αφού μου είχες πει να σου στέλνω μεηλ, αλλά εντάξει δεν θα ξαναενοχλήσω". Πόση αγαμία, κυκλοφορεί ρε παιδί μου.
Πόσοι ηλίθιοι ανάμεσά μας? Αμάν πιά.

Ασε με να πιώ εναν καφέ σε νέα κούπα πιά! Μην μου ζαλίζεις τον ατμοσφαιρικό μου αγέρα!

* το να σου πω ότι υποψιάζομαι πως είναι βλαμένοι με πολλα΄προφίλ, να μην στο πω, έξυπνο παιδί εισαι... με καφέ ή χωρίς, για πρωί

Εφ' οπλου !

Στρατηγική. Κλάδος της πολεμικής τέχνης που μελετά και διευθύνει το γενικό σχέδιο των στρατιωτικών επιχειρήσεων.
σύνολο συντονισμένων ενεργειών και χειρισμων για την επίτευξη στόχου, τακτική.

Αυθορμητισμός. η τάση προς την αυτόβουλη, χωρις εξωτερικούς φραγμούς ενέργεια.

Αυτό λέει το λεξικό και το αποτύπωσα απο εκει μην πουμε ότι κάτι μου ξέφυγε στην ερμηνία.


Ο αυθορμιτισμός, δεν θεωρώ πως ειναι το αντίθετο της στρατηγικής.
Η ζωή, δεν είναι στεγανά δεδομένα, πολέμου και ενέργειες χωρίς φραγμούς.

Καπου εχουμε χάσει το μέτρο, κάπου απλωθήκαμε πολύ, κάπου εχουμε θεωρίες ζωής, μεγαλεπίβολες. Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι πεδίο μάχης, όπως το κατήντησαν οι "αγράμματοι και ακοινώνητοι" θέλοντας να κάνουν τους σπουδαίους.


  Αυτοί οι τρόποι, δεν συνάδουν με την ζωή μου και οι άνθρωποι που τους ακολουθούν βεβαίως. Δεν βρίσκομαι σε κανένα πεδίο βολής να εχω αντιπάλους απέναντι. Η μεταφορά στην ζωή μας, της στρατηγικής σκέψης και πράξης, εμένα προσωπικά με απωθεί. Μου δείχνει υπέρμετρο εγωισμό με αποτελέσματα που κάποιες φορές δεν ειναι επιθυμητά απο τους άλλους.
Η πραγματική πολεμική ιαχή ξεκινά απο την Σμύρνη και φτάνει στο Αλβανικό Επος. Μιλώ για τον περασμένο αιώνα, βασιζόμενη σε κουβέντες ανθρώπων που τα έζησαν, μην φθάσω πίσω.... στον Πελοποννησιακό. Μιλώ για τους ήρωες στρατηγούς, που έφθασαν στο Εσκί Σεχίρ. Ιπτάμενους αργότερα και ναυτικούς πιο πέρα.
Μετρά η μάχη και όχι το αποτέλεσμα. Στη μάχη. Στην πραγματική.

Η ανθρώπινη ζωή της καθημερινότητας, δεν έχει τέτοια βάση. Ναι ο γονιός θα προστατεύσει το παιδί΄του. Ναι θα μάθω πως να αμύνομαι.

Με ευγενικό τρόπο. Το πεδίο μάχης, δεν είναι γωνία Σταδίου και Τσαμαδού.
Ετσι μάθαμε. Ετσι μας δίδαξαν. 


Καθείς πορεύεται....

του σπιτιού μας

Aπο πότε εχω να πάω στην Αίγινα, δεν θυμάμαι. Μάλλον 30 χρόνια πίσω και λίγα λέω. Οχι, απο το 90 91 92... άντε 20 επειδή είσαι εσύ. Βρήκα και μια φωτό να ποδηλατώ, θα στην δείξω άλλη ώρα. Ναι στην Αίγινα.
Πέρασα αναγκαστικώς προς την πορεία στο Αγκίστρι και χάζεψα. ο Αη Νικόλας στην θεση του. Πολλα σκάφη, φυτρωμένα στην δική τους. Ημουν μακριά, αλλά πεταξα τον τελε και ιδού. Λεπτομέρειες που ούτε τις έβλεπα. τα παιδάκια να ποδηλατούν και ο κύριος που τον έκοψα στα δύο!
Ολες οι εκκλησίες τ' Αη Νικόλα με μαγεύουν. Παντού.  
Ο Αη Νικόλας, του σπιτιού μας. Ο Αη Νικόλας, που προστάτευε τους ναυτικούς και τον δικό μας μαζί. Ο Αη Νικόλας, που ασημοστολισμένος στέκει στο σαλόνι μας πιά. Πως φάνταζε στα παιδικά μου μάτια, το ασήμι του, πάνω απο το αναμένο καντήλι.
Την χρωστώ του Νίκου. Του ανήκει άλλωστε ! Είχαμε Νίκο στο σπίτι, τον παππού !
Δεν ξέρω την ιστορία της εικόνας, ποιός να θυμάται άλλωστε. Ομως ειναι απο αυτά τα κειμήλια που πρέπει να μεταφέρονται απο γενιά σε γενιά!

Τι τραβάμε και δεν το μαρτυράμε.

Μπου να το πρωτοπώ, μπού να το πρωτομολογήσω.
Εχεις εσύ μπαμπάκα? ε, να τον χαίρεσαι. Αμα δεν έχεις, να τον σκέπτεσαι κι η ευχή του, σπίτι σου.
Ομως οσο ο μπαμπάς, ειναι μικρός, εκπαιδεύεται. Οταν μεγαλώσει ξεφεύγει. Ντίπ, καταντίπ!!!
Τι να σου πω, τι να σου ομολογήσω! ταξίδευε και δεν μας χάρηκε. Κι όταν σταμάτησε να ταξιδεύει, μας αποκακόμαθε ! Ητανε στραβό το κλίμα, απο την κακομαθησιά, ήρθε μας γνώρισε γυναίκες ολάκερες, άντε παραπάνω.
Μας αγόραζε απο κάλτσες, ως αυτοκίνητο. Εμενα. Εγώ ειμαι το καλομαθημένο του. Το κακομαθημένο του σπιτιού. Α, η άλλη δεν ήθελε. Οτι μου παίρνουνε, καλώς παρμένο κι ευχαριστώ πολύ.

Ελα και μου χάλασε το λαπιτόπιον. Ωρε τόση χρηση, ταφτησε. Ε, και τι θα γίνει? θα πεθάνουμε? Θα εχουμε του πατήρ!!! πρίιιιιιιιιιιιιτσ ! Το λαπιτόπι ειναι δικό του, εχει τα γράμματα στο φουλ να μην φαίνεται η μισή οθόνη γιατί έτσι βλέπει και ...
κατέβασα εγώ τα αρμόδια προγράμματα τύπου skype και παρεμφερή, δεν το πήρε είδηση... δεν ξέρει.
Εκείνο που ξέρει καλά, ειναι ο καιρός... Διότι, τάπαμε, αμα δεν ξες, τον καιρό της Γουαδελούπης, μπου πας μάνα μου? Πάρε και ζακετάκι... εχει υγρασία... ναι η Γουαδελούπη.

Προ ημερών, Παρασκευή τω Θεώ της, είπα να καθίσω να ακούσω Λουστράκο. Ελα?
με πιό πλάι, παρκάρεις? Διότι η γμνη εθνική ελλάδος, γειά σου, είχε μάτς. Αργά.
Εβαλα τ' ακουστικά και χτυπούσα δαχτυλάκια στα τραγούδια και σχόλια στο πληκτρολόγιο. Οχι τους ενοχλούσε. Εβλεπαν τον Μεγαλοπρεπή !
Αντε να το μαζέψεις το μηχάνημα με το συρφετό του, να το πας, πιο πέρα...Ελα, πιο πέρα... στρώσου έξω.
Πήρα και το μικρόφωνο να ανοίξω σκαιπ, και αραξα. Του ρήματος, έρχεται ο πατήρ, στη μια 01.00 τη νύχτα, απο την κουζίνα, α, παναίαμ' τρόμαξα και λέει κουνώντας το δαχτύλι. "τελειωνε το θέλω".....
Αντε,  ναχεις κατάσταση με πρόσωπο,  στο σκαιπ και να σου λέει τελειωνε. Το μικρό παιδάκι με το εσωβράκιον εξ Αμερικής, τρικολόρε, νούμερο 500, θελει το λαπιτόπι να δει τι έφερε η γμεθνική ελλάδος γειά σου.

Εεεεεεεεεεεε, μπόση υπεμονή να κάνεις. Τι να του πεις. Τι να του ομολογήσεις.
"Ο Αη χάσου Βασίλης, να μου φέρει ένα"... σφύριξα, περνόντας απο το σαλόνι.

Εχθές το βράδυ, ήταν πιο ήπια τα πράγματα...... μίλησα περίπου μια ώρα... εβλεπαν κάτι και αλλαζαν τα κανάλια σαν πασατέμπο.
τι είπες? ναι ξερω. οσο τους έχουμε μαζί, ειναι καλά, αλλά η παραξενιάαααα.

ααα, την Κυριακή το πρωι θα ερχόταν μια φίλη. Επειδή δεν είπα τίποτα και τόπιασε στον αέρα.... που έλεγα κάτι της μαμάς, ενώ είχε να φύγει να πάει σε φίλο του, καθυστερούσε και περίμενε να δει ποιός θαρθεί.... εκειιιιιιιιιιι...η κουτσομπόλα....!
τι θα τον κάνω τούτον!!!! Το τι κουτσομπόλης ήταν τον ξέραμε.... βέβαια, γιατί ενα καράβι προσκηνούσε. Ολα τα νέα ήξερε.... αλλά... θα αρχίσω τας μπούφλας !

Ασε το τοπίο να σε χαϊδέψει !

Θα ήθελα να είμαστε εκεί ! Γιατί εσύ δεν θάθελες? Ονειρεμένη πόλη. για όμορφα όνειρα. Για βόλτες δίπλα στο ποτάμι. Για περιπάτους στο δάσος.

Ολα τα προσφέρει. Ολα μαγικά φαίνονται. Ολα όμορφα, ολα γλυκά!

Μικρή όμορφη πόλη. Ενας ρυθμος αλλιώτικος, κάθε γωνιά και κάτι παλιό. Κάθε γωνιά και μια ιστορία απο το 1700.

Nα σε χαίρομαι!

ηταν Κυριακή, μεσημέρι και μια ανακατωσούρα, μας τριγύρναγε. Ενα σούρτα φέρτα, ένα πήγαιν' έλα... ένα κάτι τις.

το μικρό μου μυαλό, δεν χόραγε. "θα φύγω λίγες μέρες είπε η μαμά" και μ' αγκάλιασε.

Το απόγευμα, με έστειλαν στην κα Αλέκα και στις κόρες της.
Και μετά ήρθε η Δέσποινα να μου πει, ότι εχω μιαν αδελφή! μμμμ, τί ήταν αυτό τώρα.
Την επόμενη το πρωί, πήγα με την γιαγιά Βασιλικούλα, να δω την μαμά μου και το μωρό. Της πήγα δώρο, παππουτσάκια, κίτρινα. Δια παν ενδεχόμενο η Δέσποινα είχε πάρει κίτρινο. Και πήγαμε......

Η μαμά μου, στο κρεβάτι και μια κούνια με το μωρό δίπλα. Εβαζε στο στόμα δυο δάχτυλα. Μωρέ στόχος ! και μου είπε η μαμά μου, πως μου έφερε και δώρα. Το μωρό καλέ, να με καλοπιάσει, που θα μούτρωγε το κρεβάτι, ωσονούπω. ενα φορεματάκι κι ένα παιχνίδι, το οποίο ορκίζομαι δεν θυμάμαι πια τι ήταν.

Και μετά απο ημέρες, που με πήγαινε ο παππούς σχολείο. Καλέ, στην 2α δημοτικού ήμουν πιά, ανέβαινα την σκάλα και άκουσα κάτι να..... νιαουρίζει. Η Ριρή? ρώτησα? γύρισε η Ριρή?
"Το μωρό" απάντησαν όλη η χορωδία της Φερρών !!!
ε, ρε, ήρθε σπίτι? μμμμ, καλά θα περάσουμε.
Απο εκέι και μετά δεν έχω μνήμες. Την διέγραψα και πήγαινα σχολείο. Καμμιά φωτογραφία, αγκαλιά στηνόμουν να στείλουμε στον μπαμπά.
Υστερα περασαν χρόνια και γίνεται 45 σήμερα.
Ολα αυτά τα διηγήθηκα στην Μαριάννα και ρώτησε "ρε, θυμάσαι την αδελφή σου μωρο"? τι εντύπωση της έκανε. "ναι θυμάμαι γιατί ήμουν όσο κι εσύ" της απάντησα και έφυγε γραμμή για την τούρτα !

Οι τρείς γεννιές στην φωτό, αντιλαμβάνεστε, δεν θέλετε πεξήγηση!

Το πήραμε, το πήραμε !

To πήρε η μητέρα το απολυτήριο της !!
Αποφοίτησε στις 2-7-52, απο το οκτατάξιο, με βαθμό 16, λίαν καλώς!!! και διαγωγή Κοσμιωτάτη.

Πήγε, ανέβηκε 2 πατώματα σκάλες, αντεξε για να το αποκτήσει. Τους πήγε ΄κουλουράκια, επι τη αποφοιτήση και την ώρα που έβγαινε απο το σχολείο, χτύπησαν οι σειρήνες, που είχαν πρόβα !!!! Οι σειρήνες πολέμου καλέ. Γενική πρόβα σου λέω.

Η Αννούλα με πήρε τηλέφωνο και πέταγε! Λες και της είχες χαρίσει το χρυσάφι του κόσμου όλου. Το όνειρό της πραγματικότητα.
Καλά, γλυκό δεν φάγαμε, γεγονός. Μας το πήραν άλλοι.
Καταχαρούμενη το βράδυ πού γύρισα, το μόστραρε στη μύτη μου απο κάτω.

Καλή μάνα ! Ακριβώς τον 7ο του χρόνου θα κλείσει τα 80, νάμαστε καλά! Της αξιζε λοιπόν να την τιμήσουμε με το απολυτήριό της που αποζητούσε τόσα χρόνια !

Να φανε και τα μεράλια !

Ερχονται, θα ΄ρθουν, ήρθαν και κρύβονται, θα τα φέρουν. θα σας γελάσω και δεν το θέλω.
Το θέμα, ειναι πως αμα τη αφίξη, θα πρέπει να υπάρχει φαγητό να φάνε.
Διότι σας είδα. Πέσατε μουτρωδώς, σε γλυκά και φαγητά με το λαμέ και την πούλια!
τίποτα δεν έμεινε. Το φτερό της βεντάλιας μόνο!
Ηρθε κι ο κυρ Βάντης, έφερε τις εξετάσεις του, και μας απειλεί. βρε που σας βρήκα?
εγωωωωω εγωωωω φταίω που έστειλα προσκλήσεις πριν δω τις γενικές εξετάσεις αίματος. Αμ' θα σε μάθω εγώ, κυρ Βάντη μου, που ξεσηκώνεις τα πλήθια. Θα σε μάθω. Κάθε μέρα σουβλάκι και πατάτες τηγανητές θα σε ταίζω.

Κι αυτός ο Θαλασσοκράτορας, καβάλησε το αρματαγωγό και κατεπάνω! Ερχεται. Αφικνείται ωσονούπω με τα ρεμάλια παρέα.

Φύγε κυρ Βάντη μου κι άσε τα ρεμάλια να πέσουν στην μαρμίτα. ορμάτε παλλικάρια. Γιατί φαντάζομαι τα ρεμάλια παλλικάρια ειναι. Δεν ειναι του Παρθεναγωγείου. Μην μου το χαλνάς κι εσύ Καπετάνιο... Ρεμάλια έταξες ρεμάλια θα φέρεις.
Απο αυτά που κατεβάζουν ένα αγριογούρουνο στην καθισιά τους. Και πίνουν και ζωμό.
Τον μέλανα (τι βλακείες αυτές του Δριύδη, αντιγράφει κάργα).

Τώρα σε μεγάλη ανάγκη, πέφτει και κανα σουβλάκι γιατί δεν προλαβαίνουν λόγω βάρδιας , τα ξεπάτωσες Κράτορα τα παλλικάρια, να τελειώσουν το γουρουνο!

Σταματάτε να χτυπάτε την άλλη πόρτα. Με κούρασες κυρ Βάντη, πάνε κι έλα. Οχι δεν θα δω τα βίντια που με στέλνεις.
Είμαι ασχολημένη με τον Κράτορα, ζηλιάρη !!!

Let's dance

Απόψε λέω να κάνουμ' ένα πάρτυ.
Απο πρωίας, δεν χρειάζεται να φθάσει βράδυ. Οποιος μπορεί και όποιος θέλει.

και μην βάλεις παπιγιον χαρά μου. Με το τζινάκι ωραίος είσαι.

και το Μανόλο θα σε δυσκολέψει στο χορό. Φόρα κάτι απλό.
ναι ναι ξέρω σαγιονάρα αγάπη μου!!!!

οπως αισθάνεται καθείς. Εδώ, χωράνε μόνο οι καλοί!!!

να σε καλοδεχτώ με μια κερασένια black forest !

σου αξίζει !

κι ένας καμπανίτης, για αρχή !

Θέλεις να ακούσεις κάτι? κάτι γλυκό απο τα παλιά?
http://www.youtube.com/watch?v=LDHRzlRbfjA

που θες να στρωθείς.???.. εχει ζέστη ακόμη...

ασε θα φύγει η συννεφιά !

επι του καναπέος?

καλέ, περάστε, απλωθείτε, οπως την βρίσκετε,

πάρε το χέρι σου απο τον ώμο της μπλόγγερ... τστσ τσ

αγοράκια...

βάλε κι ενα τραγουδάκι να παίζει στο μεταξύ

 http://www.youtube.com/watch?v=GQ2SP23CoOw&feature=related

Μήπως θες να στρωθείς επι χόρτου? να σκοτεινιάσει λίγο? να αγκαλιάσεις τ' αγοράκι?
εεε βολέψου μάτια μου, οπου θές!

Να στείλω τον λικόφτερο να σε πάρει? να σε πάει αμμουδιά?

http://www.youtube.com/watch?v=zHRfOu2fit4&feature=related

μουσικούλα να χαλαρώσεις !


 

εεεε, ωραίο τραπέζι.. και κοίτα ο μπουφές !!κοίτα αποκάτω...

τι? κάνεις δίαιτα? βρε που τα πουλας αυτά !πάρε κοψίδι !

πάρε και τάπερ να φας γλυκάκι, έτσι θα σ' αφήσω εγώ?

τραγούδι?

http://www.youtube.com/watch?v=0QsXK016xOE&feature=related

τ' αποκατ' αφιερωμενο εξαιρετικά στα τριγλυκερίδια του Vad  !να φάει να χορτάσει η ψυχή του.... εξετάσεις το επόμενο τρίμηνο!
 

αγαπημένε μου γκαντεμούλη Tremens, για σένα, προς το παρόν, και μετά θα δούμε !

http://www.youtube.com/watch?v=nynSVfXo6CQ&feature=related

και η ρακή να ρέει !!!

βάλε δίσκο να παίζει!

http://www.youtube.com/watch?v=FtKB4Ot1o5o

κι άλλη τυρόπιτα, μην τρώτε του παιδιού!

αυτό δικό μου το κομμάτι, και πρόσεξε

μην έχουμε μαλλιοτράβηγμα!

μόνο χαρές και μόνο ζάχαρη ζωή.

χαμογέλα, θα έρθουν τα καλύτερα

μου τηλεφώνησαν!

ναι σ' αγαπώ που είσ' εδώ!

και πάτα ξανα το κουμπί να ακουστεί η μουσική

http://www.youtube.com/watch?v=1WNWvZERDWY&feature=related

σιγάαααα, η όθόνη εχει σάλια. παιδί μου, κάτσε πίσω να το απολαύσεις.

ερχονται και τα ποτά... τι θαρρείς....

θα το πάρεις στο ποτήρι ή......

θα χωθείς μέσα στην κάβα....

αποφάσισε. ευπροσδεκτη/ος παντού!

κι ετελείωσε το πάρτη, κι ήτανε μόνο Τετάρτη !

εβίβα στις καλές εποχές που περιμένουμε!