.. με κοιτάς.... μου ζητάς...

κάθε φορά....

ότι αντέχει, σε κάνει πιο δυνατό !

... την μοσχαρόσουπά μου μέσα....!

Εντολή μητέρας, σούζα τα ποντίκια.... Κλινήρης η μητέρα απο την Κυριακή, έχει πιάσει δεξί στασίδι, διότι η πλάτη η μέση και το γοφιό, δεν συνεννοούνται! Αμίλητη, με τον πόνο της, δίνει κάποιες κατευθυντήριες κάθε τόσο, σε σιγανό τόνο και επιστρέφει στο διάβασμά της. Οσες ώρες την βλέπω, γιατί είναι περιορισμένες.

Εθχές το πρωί, εδέχθην τηλεφώνημα. "πάρε λίγο ποντίκι, να κάνεις σούπα". Πήρα χαρτί και μολύβι και δεν μ' έφτασε το post-it. Ελεγε, έλεγε, έλεγε... και τελειωμό δεν είχε. Αναρωτήθηκα αν τα έλεγε όλα για μένα, ένα καρότσι σούπερ μάρκετ, τίγκα!Τι με περίμενε, ήξερα, αλλά το εύρος, δεν μπορούσα να το αντιληφθώ, μεταξύ γραφείου και σούπερ μάρκετ.

Η σκληρή πραγματικότητα ήρθε, όταν αντιμετώπισα την κουζίνα. Οχι πως δεν μ΄αρέσει να μεγειρεύω. Κάθε άλλο. Το κάνω κάθε μέρα σχεδόν. Αλλά η μοσχαρόσουπα, δεν ήταν το καλύτερό μου, με την κούραση που σέρνω, εκείνη την ώρα.
"Να δυναμώσει" σκέφτηκα, δεν βαριέσαι και ζώστηκα την ποδιά, ακούγοντας οδηγίες, πρωτίστως για το βραδυνό της. "δεν με κάνεις κι ένα μπανάκι", την άκουσα να ψυθιρίζει και ως μεγάλη γυναίκα πήγα πιο κοντά! "τι"???? αναφώνησα!


"Λίγο να κάνω ντουσάκι" ξανάπε δυνατότερα... Αυτό δεν το είχα σκεφτεί, η αδελφή της είχε έρθει επίσκεψη, ο σύζυγος ήταν εκεί... η κόρη προχθές το βράδυ.... γμ την αγανάκτηση μέσα, εγω θα το κάνω κι αυτό!!!
Κάναμε και ντουσάκι σε λίμνες νερού, πήρα και την σφουγγαρίστρα... "Η Μαριάννα, χώραγε στο ένα μου χέρι και την έκανα μπάνιο στον νιπτήρα", αναστέναξα κάποια στιγμή...
"Αντε να βάλεις το κρέας να βράσει", ακούστηκε δυνατά.... "χάραξέ το πρώτα λίγο, βάλε νερό κι αλάτι" συνέχισε ακάθεκτη, κι ήρθε να δει, ήταν ακόμη νεγκλιζέ με την πετσέτα του μπάνιου, "Να το κοιτάς, γιατί θέλει ξάφρισμα...." συνέχισε ακάθεκτη.
Ενταση φωνής, καλή, άρα μέση και γοφιό καλύτερα... Μάλιστα..
Βάζω το κρέας, σε μια κατσαρόλα, με την πρώτη βράση, αρχίζω το ξάφρισμα. Το βάζω σε μεγαλύτερη να πάρει νερό περισσότερο για σούπα. Οση ώρα έβραζε, έπρεπε να καθαρίσω τα συμπαρομαρτούντα. Πηγαιν' έλα, να ακούσω τι έλεγε, είχε και μια παραλαπιπίαση, να μου πει όλα τα νέα, μην χάσω, να μαζεύω εδώ κι εκεί πράγματα, και να συντονίζω τον ασυντόνιστο.


"Ρίξε και τις ντομάτες, ετοίμασέ μου το φαγητό μου, σε κανα τέταρτο ρίξε και ... αλάτι έβαλες είπαμε μια κουταλιαααααααααααα?... ρίξε και το κρεμμυδάκι και το καρότο με τις πατάτες. Τα κολοκύθια στο τελευταίο τέταρτο, αν και αν είναι κολοκολόκυθα, δεν θα βράσουν. Ρίξτα όλα μαζί".
Κατά τις 9.30 αποφάσισα να ζεστάνω κάτι να φάω. Βγήκα έξω, τουρτούριαζα, αλλά μέσα, τα πυρά ήταν δυνατά και δεν θάτρωγα.
Ως τις 9.45 τα είχα ρίξει όλα μέσα. "Πάω για ένα ντουσάκι" της φώναξα και χώθηκα στο καυτό νερό.
Στις 10.01, ήταν στην κουζίνα. "Το έκλεισα, γιατί πέρασε η ώρα (κατά ένα λεπτό), θα το αφήσουμε να ησυχάσει και θα το σουρώσουμε μετά..."
Αυτό το "σουρώσουμε' το θυμώμουν απο τα παιδικά μου, όταν την έβλεπα να το μαγειρεύει.
Ηξερα τι με περίμενε και τι τζουμπλέκι ειχα να πλύνω μετά.
Εχετε πλυντήριο? Εμας μας έμεινε απο την συγχωρεμένη και το έχουμε στολίσει στην βεράντα. Κάνει το τραπέζι προς το παρόν...
Με την επίβλεψή της (το γοφιό καλύτερα συνεπώς, τόπαμε), ως άλλη πεθερά της διότι "η νύφη εγεννήθηκε της πενθεράς να ομοιάζει", έδινε εντολάς περί του σουρώματος, διότι, πιστευε πως η ανόητη 50άρα κόρη της δεν ήξερε πως να το χειριστεί.
"κράτησα κονσομέ", της είπα κάποια στιγμή και έβγαλα στο φλυτζάνι λίγο ζωμό.
"Ο κονσομές" με κοροϊδεψε, "είναι με αυγολέμονο....." εγώ γιατί νόμιζα πως δεν είναι, μην συζητάτε...έφερε το φλυντζάνι της και της γέμισα λίγο. Οχι, σιγά μην δεν δοκίμαζε.
Υστερα, μέτραγε τους κόκκους ρυζιού που έβαζα στην χούφτα μου, για να μετρήσω την δόση.
"Πέντε χούφτες, όχι γεμάτες' τόνισε, τις γέμισα εγώ, τι έχω ακουσει δεν λέγεται...
Η σούπα ετελείωσε στις 11.15. Εγώ ήμουν λιώμα, ο νεροχύτης τα χάλια του και τον άφησα για το πρωί και η Αννούλα, ευτυχισμένη γιατί θα έτρωγε το πολυπόθητο σήμερα.
Α, δεν σας είπα. Εχουμε ένα θέμα με ένα δοντάκι και δεν μασάμε. Ολα μαζί θα το κάνει στο μούλτι, πουλπα να τα φάει !!!!
Χαλάλι, περάσαμε απίθανα εχθές, και ωραίο φαγάκι φτιάξαμε. Την Κυριακή πάλι... overdose...

crash test !

Εικόνα δεν φορτώνει... σκασίλα μου! φανταστείτε μια μηχανή μοτο κρός σε αγώνα.... να ίπταται.... Merci.

φόρτωσε φόρτωσε, το δικό μου θα πέρναγε....

Αγαπημένο μου μπλόγκ (διότι η λέξη ημερολόγιο, είναι παλιομοδίτικη).
Oι συνθήκες, δύσκολες, η επιμονή μου τεράστια να περάσει το δικό μου. Τι λέω? οχι, όχι δεν παραμιλώ πρωϊ πρωϊ. Σκέπτομαι μεγαλόφωνα. Μιλώ σ' εμένα, γράφοντας. Διότι όταν μου μιλώ, το αυτί κωφεύει, συνήθως. Ετσι τα γράφω του ματιού, μπας και τα συλλάβει ο εγκέφαλος.
Σκέπτομαι απο ημερών, τα νειάτα. Οχι, των άλλων παιδί μου, τα δικά μου. Δεν είμαι κουσκουσιάρα εγώ (καλά-καλά, λέμε τώρα), τ' άπλυτά μου, σκεπτόμουν.
Πως ήμουν στα 20 (δεν καλοθυμάμαι αλλά τος παν), πως ήμουν στα 30 (το ρήμα γ@@@ και δ@@@ και λίγο είναι), πως μ' έχασα στα 40 (αει στο διάβολο, κανείς δεν μιλά για το τι μπορεί να πάθουμε) και πως γίνομαι πάλι νεότερη της ηλικίας μου (48 και μισό περασμένο, είπαμε).
Οχι, δεν πρόκειται για παλιμπαιδισμό. Βαριέσαι τα ίδια, αποτινάσσεις διάφορα, δεν σε νοιάζουν τα υπόλοιπα, και έχεις γραμμένα όσα περισσεύουν.
Και τι μένει? Μένει ένας εαυτός, ο καλύτερος ever (το καλάμι, το καλλιεργώ στην γλάστρα),
τον οποίον ξαναλατρεύω (ο θηλυκός νάρκισσος πως λεγόταν είπαμε?) και τον φροντίζω καλύτερα απο ποτέ.
Οχι σκεπτόμενη πως βρίσκομαι στην τελευταία "καλή" 5ετία της ζωής μου, αλλά γιατί τον αγαπώ, όπως πάντα, αλλά και λίγο παραπάνω.

Παιδιά, σκυλιά, γατιά, δεν αποζήτησα ποτέ, ευχαριστημένη, όσο δεν πάει άλλο, είμαι. Τι άλλο θέλω? Μια μηχανή την π@@@@ να πάρω, ν' αλωνίζω. Μόνο τότε είσαι ελεύθερος, επάνω και έξω και απολαμβάνεις ! Αφού ανέβηκα στο τζίπ, και ξεπέρασα ότι ήταν να ξεπεράσω, θα ξανανέβω και στην μηχανή που μου έχει λείψει περισσότερο απο όλα τα υπόλοιπα!

Ολα μπορω να τα καταφέρω, πολυ-αγαπημένο μου blog. Εκείνο που δεν μπορώ να κάνω, είναι να πετάξω όλα μου τα ημερολόγια. Να αδειάσω το μπαούλο. Αυτο, θα το κάνει, όποιος μείνει τελευταίος.
Αλλωστε η ζωή μου είναι, την κουβαλώ μαζί. Ναι ναι και την διαβάζω κάθε τόσο. Ξεσκονίζω (όοοοχι, τα ράφια), τις σελίδες και το περίεργο, είναι πως τίποτα δεν μου μοιάζει ξένο. Τα θυμάμαι όλα ! Γράφω απο 18, βάλε τι γίνεται απο ιστορίες. Εγραφα καθημερινά, πάντα, με σένα εδώ, ξεμυαλίστηκα και δεν γράφω πολλα. Δεν ξεχνώ όμως. Εχω κενά και μαύρες τρύπες, συνήθως, αλλά φτάνει ένα κλίκ για να θυμηθώ.
Α ! και βαριέμαι αφόρητα τις ζωές των άλλων, που δεν έχουν "κάτι άλλο". Είναι κόπυ - πάστες τα ίδια και τα ίδια. Δεν μ΄ ενδιαφέρουν αυτά !
Αυτοί που έχουν άλλα, ξεχωρίζουν! και μ' αρέσει αυτό το ξεχώρισμα. Ομοιος, ομοίω, αεί πελάζει, έλεγε η γιαγιά Βασιλικούλα. Αυτό και μόνο τα λέει όλα.

"Δεν είναι γκρινιάρα" άκουσα απο φίλη, να λέει σε κάποιον που δήλωσε πως γκρινιάζω.
Σαφώς και δεν είμαι. Παραπονιάρα είμαι, έγινα τα τελευταία χρόνια. Γιατί "απαιτούσα" και μάλλον δεν είναι "σίκ" η απαίτηση. Ενώ με το παράπονο, περνάει το δικό μου.... χι χι χι τι π@@@@ γυναίκα που είμαι. Με τρία ν όπως λέει η ίδια φίλη !
Κι ευχαριστημένη είμαι που περνάει πάντα το δικό μου. Βρίσκω και κάνω και σ' όποιον αρέσω!
Οοοοχι, δεν είμαι της υπερβολής ! ούτε του παραλόγου. Το Παρθεναγωγίου μου μέσα.....
ούτε "αποθημένα" έχω. Δόξα τω Θεώ...
Πως μούρθαν όλα αυτά? Ηταν Εβραϊκή πρωτοχρονιά την παρασκευή !

A lovely blog award!

Η Λενίτσα η Zip-ίτσα, είναι μια αυτή.... μου έδωσε ένα βραβείο... που της το δώσανε και πάει λέγοντας!!
τι θα κάνω εγώ αυτά τα παιδιά, που με συγκινουν, που με σκέπτονται και "μου μοιάζουν"....
αχ, αχ,
θα σε ζουπίξω βρε ζιπίτσα, στα φιλιά !

με την σειρά μου, πρέπει να το δώσω σε 15. Απο που ν' αρχίσω...
απο το Α
Ασκαρδαμυκτί, μολών
β
βάσιααααααααααααα, έλα φαβίτσα πάρε βραβείο.. οοοχι, δεν θα περιμένεις ως το φ. εκεί έχει άλλος σειρά...
γ
γιώργο, παρ΄ότι μπογκάρεις, απο καθόλου έως σπάνια, ένα βραβείο το αξίζεις
δ
δημήτρη? δημήτρη είσαι εδώ..... ένας δημήτρης ρε παιδιά να πάρει ένα βραβείο....
καλά ας το πάρει ο dimosthenis s. εξ εξωτερικού ορμώμενος.
ε
εεεεε, εεεε, εεε, που να το δώσω τούτο?
ζ
ζζζζζ, ζζζζζ, ζζζζ, αργησα, κοιμήθηκε κι ετούτο..

η
ηηηηηηηηηηη η μαρία η αναλόγου... άσε την καλλιέργια μελιντζάνων και ραπανακίων και μούβαρε να πάρεις βραβείο. αει κουνήσου λέμε.
θ
θθθθθθθ πύρο, θπύροοοοοοο,
ρε παιδιά, ένα μπέρδεμα τόχω, κάποιος είναι θπύρος αλλά δεν θυμάμαι... αμάν πιά με τα μπλογγικά ονόματα.

ι ιιιιιιιιιιιιιιιιφιγένεια, για κομ του δώθε... βραβείο...
κ
κούλπιους... τρεχάτος, θα κάνω και γαλακτομπούρεκο, σιροπάκι μου!
λ
laxaniko μουουουουου, μου λείπεις μπλογκικώς και επιμένω νάρθεις να πάρεις βραβείο...
μ
κυρά μαγιού.... βγάλε παντούφλα, βάλε γοβάκι και προχώρα. Απονομή !
ν
νίκους νίκους
ξ
ξ έρξη, ακούς? τρέχα.....

ο γιάννης να έρθει απο το Μάτι στο Φρύδι για παραλαβή.

π
πιότρ ιλίτς τσαϊκόφσκυ, αν ακούει ας περάσει...

ρ
ΡΑΔΙΟ ΜΑΡΚΟΝΙ... ακούει? θ' ακούσει και θάρθει!

σ
σωτηρούλαααααααα, σωτηρούλααααααααααααα, δικό σου τουτο......
τ ττττ ττττ τττ
τάλισκεεεεεεεεεεεεεΡ!!!!
βάλε το καλό φουστάνι και κομ του δώθε..

τουρίσται, πλήζ το βραβείο σας ! μην στριμώχνεστε, όλοι θα πάρετε.
υ
φ rescoooooooooooooooo, το βραβείο σου... παρακαλώ..
χ
χρήστοοοοοοοοοοοοοοοοοοο! κόμ

ψ
κείνο το ψυθιράκι... που έχει πέσει με τα μούτρα στην μπουγάτσα.... ας΄περάσει να βραβευτεί.

ωωωωωωωωω, φτάσαμε ως εδώ?

ότι μπορούσα έκανα. όποιος άλλος περάσει, ας το πάρει. δικό του με όλη μου την χαρά...

500 αναρτήσεις - γιορτάζω !

Eορτή του μπλόγκ σήμερα, που έφθασε αισίως τις 500 αναρτήσεις. Ούτε εγώ το πιστεύω, πως σας έχω ζαλίσει, με τόσα πολλά.
Απο τον Ιούνιο (ή μήπως Μαίο του 07), αναρτήσεις, γενικού περιεχομένου, γκρίνιες, έρωτες, γεννέθλια, τραγούδια, γιορτές, θάνατοι, γιατί όλα στο πρόγραμμα είναι, περάσαμε πολλά.
Πολλους γνώρισα, πολλοί σταμάτησαν, άλλοι φύγανε μακριά και συνεχίζουμε την επαφή, με άλλους βρεθήκαμε, μιλήσαμε, γελάσαμε. Το ευχαριστώ που με ανέχεστε και λίγο είναι.
Αμφίδρομη σχέση, ετούτη εδώ μέσα, ομολογώ μαθαίνω απο τους νεώτερους και χαίρομαι που με κάνουν παρέα!
Η αναφορά στα ονόματά σας, θα με κάνει να ξεχάσω κάποιον και θα έχουμε παρεξηγήσεις. Ετσι είστε όόοοοοολοι καλεσμένοι, στην γιορτή αυτή. Μακάρι να μπορούσα να την κάνω αληθινή να βρεθουμε! Αλήθεια, πόσο θα το ήθελα.
Σήμερα ωστόσο έχω να σας προσφέρω κάτι διαφορετικό!

Μιας και γιορτάζει ο κομπιούτορας, που τούχω βγάλει την πίστη, ας του κάνουμε δώρο ένα φαγητάκι, μπας κι εξευμενίσουμε τα πνεύματα!
Μπορείτε να "τσιμπάτε" βέβαια κι εσείς απο οπουδήποτε.

Εδώ παρακάτω, ήρθαν κάτι φίλοι για ένα strip show, ας τους απολαύσουμε. Χατίρια δεν χαλάμε....

Ενα φόρεμα χορού, μέσα στην γλύκα, για να θυμηθούμε πως πολλές φορές με την κλασσική μουσική (σας έσπασα τα νεύρα!).

Δεν μπορώ, δεν μπορώ, γεννέθλια χωρίς μουσικούλα!!!! με συνεπήρε ....

Ανάποδα ξεκινήσαμε. Τούρτα γάμου, που δεν θα φάτε, έτσι κι αλλιώς απο εμένα, μπορείτε να γευτείτε μια απο τις παρακάτω.

Κι ένα γιαπωνέζικο αρκουδάκι αραχτό, ρυζάτο να σπάσει η μονοτονία των γλυκών....

Ηρθε και μια φίλη, φίλου να μου ευχηθεί. Τούρλωσε τα κάλη της προς τέρψιν των αγοριών και περιμενει....

Ακάθεκτη συνεχίζω να σας κερνώ, όπως με κεράσατε εσείς τόσο καιρό, χαρούμενες φατσούλες.

Απο αυτά, το πολύχρωμο στο βάθος, μην το προτιμήσουν όσοι έχουμε μασέλα, θα γεμίσει "ριζάκια" και ποιός τους ακούει μετά. !!!

και μια σοκολατίνα, να έχω να τρωω, διότι εμένα αυτό μ' αρέσει πολυ.

Ετελείωσε ένα ακόμη ζουζουνοπάρτυ και η μικρή ζουζουνίδου, περιμένει να σας φιλήσει... !

Δώστε της ένα φιλάκι, εκείνα τα χρόνια δεν χαμογελούσε!!!! Μετά έστρωσε!!!

ορίστε μας, η μπλογγονουνά μου η Ραλλού, με τ' όνομα, μου έστειλε δωράκι. να κάτσω κάτω να το φάω όλο να σκάσω... ! φιχαριστώ νουνά !!!

Σ(χ)κέψεις παράλληλες !

Κοίταξα μια φωτογραφία σου.
Πάντα κοιτώ τις φωτογραφιες σου.

Η ματιά σου ήταν διεισδυτική.
Το βλέμμα σου με μαγνητίζει.

Εμεινα εκεί να χάνομαι στο βλέμμα σου.
Χάνομαι συχνά στην ματιά σου.

Ανατρίχιασα στην αίσθηση του φιλιού σου.
Εχω την γεύση του φιλιού σου.

Εκλεισα τα μάτια και βρέθηκα στην αγκαλιά σου.
Πολλά βράδυα νομίζω πως με κρατάς.

Το τελευταίο φιλί σου, ήταν πριν απο ...
Ηθελα ακόμα ένα φιλί.

Ενα φιλί που τα έλεγε όλα.
Ενα φιλί όπως εκείνο πριν τόσο καιρό.

Ενα φιλί που υποσχόταν πολλά.
Εχω την γλύκα του στο στόμα.

Μια αγκαλιά που δέν εσβησε ποτέ απο την μνήμη.
Κι εκείνη η αγκαλιά σου...

Μια μυρωδιά, που δεν θα χαθεί ποτέ. Η δική σου.
Το άρωμα σου, είναι γύρω μου συχνά.

Πεισματικά, δεν ζήτησες ποτέ, τίποτα άλλο.
Ηθελα και δεν με άφηνες.

Μα η γλύκα που μένει είναι ζωντανή.
Κλείνω τα μάτια και ζω τις στιγμές.

Δεν έχω παρά να χαθώ στη ματιά σου και να ονειρευτώ, πως είσαι εδώ κοντά μου.
Ονειρεύομαι πως είμαστε μαζί.

Δίπλα μου, μέσα μου.
Πως σ' έχω δική μου.

Πως κάνουμε έρωτα
Πως μου ανήκεις.

Πως μου δίνεις ότι δεν σε άφησα.
Θέλω να σου δώσω ότι δεν με άφησες να δώσω.

Ολα όσα σου αρνήθηκα.
Με πλήγωσες.

Θα έρθεις.
Θέλω να είμαι μαζί σου.



υ.γ. μιας και το ξέθαψες, μην πάει χαμένο, το ανάρτησα !

Eχω δυο χαμόγελα !

faire du chantage morale ...

tres bien !

μέθυσ' απόψε το φεγγάρι ...

Δεν είναι ότι καλύτερο, απο πλευράς φωτογραφίας, εμένα όμως με ταξίδεψε !

Ρόδα είναι και γυρίζει !

Πως το βλέπεις αυτό και ευφραίνεσαι? Ε, καμμία σχέση !
Η Λω, κάνει ποδήλατο, εν ώρα εργασίας, στην πίσω αυλή (όχι, φαντάσου να έκανε στην μπροστινή!!!!, παναγία μου, να πέσει πάνω στο αυτοκίνητό μου να το βουλιάξει...)


Τι κάνει μια γυναίκα για να τραβήξει την προσοχή του "όμορφου" που δεν της δίνει σημασία.... Αντε κι εσύ "σκληρέ" αντρα!!!! Λυπήσου μας ! Οχι ρε, δεν σε κάνω χαλάλι, αει απο κει....
ποιά είναι η Λω, α, δεν θέλω τέτοια, ξεχνιέστε, ξεχνιέστε και με πλιηγώνετε... Λω εκ του "χοντρέλλω", βαρέλλω και άλλα τέτοια ?

το κήτος του γραφείου μας ... !!!!

Μην μου μιλάς για καλοκαίρια !

Μετά τις γιορτές, την πρωτομηνιά, το ξεφάντωμα, καιρός για συζητήσεις απολαμβάνοντας ένα λικέρ στον καναπέ. Ναι, ναι, πάντα απλωτά να μην πιανόμαστε!
Εφέτος ανακάλυψα (εγώ κι ο Βεσπούκι), πως όοοοοολοι όταν γυρίζουν απο τις διακοπές, θέλουν να πούνε που πήγαν, πως πέρασαν, τι έκαναν, μέχρι ποίου σημείου κραιπάλης, έφθασαν.... πρέπει οπωσδήποτε να πούνε. Μάλλον τα νεύρα μου, το ανακάλυψαν!

Και να σου δείξουν φωτογραφίες. .... Αυτό κι αν.

Απο ακρογιάλια με ηλιοβασιλέματα, που τους άρεσαν (σκασίλα μου), μέχρι το νέο έτερο, ήμισυ, που κράτησε - θα κρατήσει κανα μήνα...

Οταν δεν πας διακοπές, όπως εγώ, το καλοκαίρι, δεν σε νοιάζουν ολα αυτά. Ούτε άλλη εποχή με νοιάζει. Απο παιδί. Πήγα, είδα, έβγαλα φωτός, για μένα. Ποιός νοιάζεται. Είναι δικά μου.

Εφέτος μέτρησα τουλάστιχον (θα βγάλω την σφεντόνα, δεν θα γλυτώσουν), 7 περιπτώσεις με νέα έτερα... απειρες, φωτογραφίες της συμφοράς, που νομίζουν πως είναι οι νέοι καλλιτέχνες και "υπέστην" τις περιγραφές τουλάστιχον (θα ξαναβγάλω σφεντόνα) 5-6 "δικών" , και αφηγήσεις του πως πέρασαν!

ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ.

Οτι κάνατε για τον εαυτό σας, καλώς καμωμένο! Το να μου δείξετε φωτογραφίες, σε τι ωφελεί? Για να πείτε ότι πήγατε? Σιγά το στρίμωγμα στα νησιά, το κολύμπι σε δεν ξέρω ποιές κοσμοπολίτικες πισίνες, το ξενύχτι και τα ωραία ποτά, δεν μ' ενδιαφέρει που!
Ωραία η Πάρος, σκασίλα μου. Κι εγώ πήγα Τζιμπουτί, που δεν θα πάτε ποτέ, δεν κραυγάζω... (χα χα χα, σαρδόνιο !)

Τι να κάνουμε, δεν μ' ενδιαφέρουν οι εικόνες των άλλων. Ποτέ δεν μ' ενδιέφεραν!

Και το να πας διακοπές το καλοκαίρι, πτωχέ τω νου έλληνα, για να πεις ότι πήγες, το κάνεις.

Και στο χωριό σου, δεν θέλεις να πας, γιατί πρέπει κάτι να πεις.

Ολα για τους άλλους γίνονται. Εχουμε χάσει το μέτρο!

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον Γιάννη, που πιστεύω πως είναι ο μόνος που θα με καταλάβει!

και... Κούλπα, μην πεις "ε, καθείς όπως βολεύεται" γιατί κομμένος ο μουσακάς!

η φωτό είναι απο παραλία του Djibout-ίου το οποίο ευρίσκεται στον παρακάτω χάρτη, δια να μαθαίνουμε και γεωγραφία !

Καλό φθινόπωρο!

Kαλό μας φθινόπωρο !

μια εποχή λατρεμένη

για τα χρώματά της

τις μυρωδιές της

τα πρωτοβρόχια της