Ολίγη μουρμούρα με τις κυράτσες που σε τσαλαπατούν και δεν έχουν δίπλωμα οδήγησης για το ξέχυλο τροχοφόρο, ρίχνω, ενίοτε και έξω απο τα δόντια μου, αλλά το διασκεδάζω.
Τις καθημερινές βέβαια, ως εργαζόμενη, δεν προλαβαίνω ούτε για αστείο. Ούτε με ενδιαφέρει να το κάνω σπορ το πρωί πριν το γραφείο. Το καλοκαίρι, σιγά μην περπατήσω στην ζέστη για να χαζέψω τις μπαμιούλες ! Ετσι οι περίπατοι, περιορίζονται όταν πρόκειται να αγοράσω φρούτα για γλυκά και μαρμελάδες ή όταν κάνω κέφι και θέλω κάτι.
Η λαϊκή αγορά της Καλλιδρομίου, το τι με βολεύει τα Σάββατα, του φθινοπώρου και της άνοιξηες, δεν λέγεται. Βρίσκεις να παρκάρεις - ναι, σιγά μην πάω με τα πόδια (είναι μακριά, δεν το συζητώ, ούτε υπάρχει άλλος τρόπος εκτός του αυτοκινήτου). Περπατώ απο την Ιπποκράτους ως την Εμ. Μπενάκη, που είναι βατός ο δρόμος και μια χαρά βρίσκω ότι θέλω. Απο φρούτα, ως λαχανικά. Μ' αρέσει να σέρνω το καρότσι μου και να στήνω κουβέντα με τους μανάβηδες, ρωτώντας και μαθαίνοντας απο συνταγές, ως καλλιέργεια οπωροκηπευτικών (τ΄ακούς Μarconi, που σκοτώνεσαι διάβαζε, αντέγραφε...?).
Πρόκοψα και αγόρασα και.. " έβαλα στο μουσκιο" να γίνεται το λικέρ πεπόνι. Θα είναι έτοιμο ως το τέλος του Οκτωβρίου.
Εφτιαξα και το γλυκό σταφύλι, έτοιμο στα βάζα. Το φωτογράφησα 10 - φορές και δεν έφερα μαζι το καλώδιο, να ανεβάσω τις φωτό να σας τις δείξω. Αυριο, γιατί εκτός του ότι πέτυχε γευστικά, πρόκοψε και απο χρώμα (ναι καλά σιγά μην μου γλύτωνε !! - της ψωνάρας!).
Εκανα απο ένα μικρούτσικο λαχανάκι και λαχανοντολμάδες.
Mme Λαχανίδου, excuse-moi, που φάγαμε το σόι σας ! Αλλωστε εσείς δεν το τρώτε....
Ε, αρκετά για ΣΚ. Κουράστηκε η ψωνάρα με την κουζινική ! Ηθελε και βόλτες.
Κάποια ημέρα που θα έχω κέφι, έχω ακόμη δύο μαρμελάδες να φτιάξω. "Γίνονται" τα φρούτα στην βεράντα, προς το παρόν. Κάνουν παρέα με μερικές ντομάτες και δεν ξέρω τι άλλο, απο σακούλες της μητέρας. Μήλο-αχλάδι και γιαρμάς - ροδάκινο.
Ναι, έτσι είμαι εγώ με τα κέφια μου. Δουλειά και νοικοκυριό δεν γίνονται μαζί. Και όποια το κάνει, μισό και γκαβό το κάνει και πνίγεται. Δεν θα πεθάνω εγώ για κανέναν και τίποτα. Ενα ένα, ο καλοπερασάκιας. Πρώτα εγώ και μετά όποιος και ότι. Είχα και μια γιαγιά Βασιλικούλα, που μου κληροδότησε την "καλοπερασακίαση". Ανίατη νόσος, αλλά μια χαρά πέρασε κι αυτή και περνώ κι εγώ.
Και όποιος λιχουδιάσει, ας περάσει για τραταμέντο, γλυκό σταφύλι και λικέρ πεπόνι κατά τις τέλος Οκτωβρίου! Μαρμελάδες στο βαζάκι, απο τις 15 του ιδίου και μετά!