Οταν απέκτησα το βιβλίο της "Καλοί τρόποι, savoir vivre (ή faire)", ήταν ήδη πια αργά για να μου το υπογράψει. Eίχε φύγει ήσυχα όπως ζούσε.
Αποφάσισα αποσπάσματα απο αυτό να σας αντιγράφω για να δείτε πως τα έχουμε καταλήσει όλα και δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο πιά.
Πως οι "νεόπλουτοι" "επέβαλαν" έναν άλλο τρόπο ζωής και γιατί τους αφήσαμε να το κάνουν δεν ξέρω...
Είμαι σίγουρη πως οι περισσότεροι διαβάζοντας θα βρείτε αρχές της οικογενείας σας, που τείνουν να εξαφανιστούν ίσως βέβαια και απο τους ρυθμούς ζωής!
Δεν θα άλλαζα ποτέ όμως ένα Κυριακάτικο μεσημεριανό με την οικογένεια, με ένα brunch σε μεγάλο ξενοδοχείο. Οχι πως δεν μου αρέσει. Ομως μια φορά στο τόσο, μια χαρά το βρίσκω....Η συνάντηση με την οικογένεια κρίνεται αναγκαιότερη.
Ευχαρίστησή μου θα ήταν να τρώει όλη η οικογένεια μαζί και όχι να "πετώ" στα παιδιά ένα πιάτο όλο κι όλο να φάνε κι εγώ να κάνω δουλειές ή να τηλεφωνώ στην φιλενάδα !
Θα ήμουν καλοντυμένη και θα περίμενα τον σύζυγο, αν δεν εργαζόμουν με το φαγητό ζεστό, ενώ θα τον είχα απαλλάξει απο "ευθύνες" τύπου ¨πλήρωσε λογαριασμούς, μιας και περνάς" και λοιπά θέματα σπιτιού.
Eπίσης το πως θα στρώσω το τραπέζι είναι κάτι που έμαθα απο παιδί, και δεν περιμένω κανέναν χωριάτη νεόπλουτο να μου δείξει, διαβάζοντας Αμερικανιές την τάδε ή τον δείνα, που δείνουν συμβουλές.
Δεν είναι "καλοί τρόποι" είναι συνήθεια ζωής.
