Ο συγγραφεύς κι οι ποιητής

τρι τρι τρι τρι τρι τρι
τρι τρι τρι τρι τρι τρι



τρι τρι τρι τρι τρι τρι



τρι τρι τρι τρι τρι τρι


τρι τρι τρι τρι τρι τρι


τρι τρι τρι τρι τρι τρι






τρι τρι τρι τρι τρι τρι


τρι τρι τρι τρι τρι τρι


τρι τρι τρι τρι τρι τρι


τρι τρι τρι τρι τρι τρι




τρι τρι τρι τρι τρι τρι




τρι τρι τρι τρι τρι τρι


μουχει πάρει τα αυτιά ο θόρυβος !!! τόσες ημέρες πιά


* ήρθε στον ύπνο μου εχθές
Ηρθε να μου το λύσει
θεριό έχει γίνει και θυμό, έχει πολύ μαζέψει
εκεί σε θέση ιερή, μετακινείται, τρίζει !
Ειν' ιερά τούτα τα οστά, όπου στον κόσμο είναι
κι απ το Μαρούσι η ψυχή, εχει αποχωρήσει
όμως εδω κι εκεί γυρνά ακούει και μουρμουρίζει


Τ' άρεσε η δημοτική, όχι όπως του Ψυχάρη
αλλά μια γλώσσα ίσια στρωτή
ελληνικά να λέει.


Αβράμης και καμάρωνε την Λυγερή την κόρη
λόγια της πλώρης έγραψε και όχι του αγέρα.
Ζητιάνους και άλλες μορφές μετέφερε σε όλους
και αν τον διαβάσουν μια φορά
θα μάθουνε να γράφουν !




* ποιητής εκ του προχείρου, έχων την μορφή του χοίρου ! γρουν γρούν !


κι όπως είπε, άλλος ένας "προφήτης" θαρρείς !!!


"Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.

Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;"




και κάτι άσχετο, του ιδίου ! που μου ήρθε και που το λατρεύω, αφιερωμένο εξαιρετικά στον Μίμη μου !
παππούτσιμπους λουστρίνιμπους
ψηλόρουμ καπελώρουμ
παντελονόρουν κόντιμπους
και σώμα καμπουρόρουμ !!!

Ου Vad- ης εμεγάλωσε, ακόμη μία μέρα !

Σ' αυτό το σπίτι ήρθαμε,

γιατι φίλος γιορτάζει

ο Vad απο την έρημο

και το διασκεδάζει !!!!

Ταξίδια νάσαι τυχερός

και πάντοτε να κάνεις

και μες την μαύρη Αραπιά

εσύ να ξαποστάνεις!!!

κάτι κυράδες ήρθανε

και φέρανε τουρτίτσες

θέλουν να σε φιλήσουνε

εκεί στις μαγουλίτσες !

Ηρθανε φίλοι σου καλοί

και φέραν να φυσήξεις

είπανε νάσαι τυχερός

.........

(το "φυσήξεις", με αυτό που ριμάρει, θα μας το κόψει η λογο...) 

Εφερα μια σοκολατιά

δια να κεραστούμε



αφήνω σ' εσένα τα τσίπουρα και κοκορέτσια, αρκετά γλυκά φάγαμε.... θαρρώ !!!

και

πολύχρονος  και ευτυχισμένος
και πολύχρωμος

κι εντοιχισμένος!

τρι τρι τρι

τρι τρι τρι τρι τρι τρι τρι τρι τρι

τρι τρι τρι τρι τρι τρι

τρι τρι τρι
τρι τρι τρι


τρι τρι τρι


τρι τρι τρι τρι τρι τρι


τρι τρι τρι




 
τρι τρι τρι

τρι τρι τρι


τρι τρι τρι


τρι τρι τρι
τρι τρι τρι τρι τρι τρι


τρι τρι τρι τρι τρι τρι τρι τρι τρι τρι τρι τρι τρι τρι τρι


τρι τρι τρι τρι τρι τρι


τρι τρι τρι




τρι τρι τρι




  α, παπα φασαρία..... τι τρίζει? μουσπασε τ' αυτιά!!! α, παπα ...
πω πω?
 
τι θόρυβος? απο εχθές το βράδυ.... και συνεχίζει. Ετσι θα την περάσουμε, κι έρχεται ΣΚ, εχουμε και γιορτές και παράτες.... α, απαπα....  πως θα ετοιμάσω γεννέθλια εγώ?
 
παω να δω τι είναι.......

της.... Βενετιάς !

Aπο τα Χριστούγεννα και με την πίττα στο στόμα ακόμη, ώρα να εξαργυρώσουμε το φλουρί!
Ερχονται Απόκριες και μασκαράτες και Καρναβάλια. Που? Ενα είναι το μέρος.

 Η Βενετιά !

Μόνο εκεί οι χοροί και οι εκδηλώσεις, είναι πάρα πολλά. Τα κοστούμια ασυναγώνιστα και υπέροχα.
Μέσα στο χρώμα, την πούλια και το φτερό. Η λαμπιδέρω... μην χάσω...

Δείτε τοούτο παρακάτω, έχει και μιαν αλεπού. Δεν βαριέσαι, Απόκριες είναι, φαντασία χρειάζεται.
Θα μου πεις, ειναι και η Πάτρα. Πιο κοντά και πιο συμφέροντα. Δεν μπορώ να συγκρίνω. Δεν υπάρχει σύγκριση!

Στην Βενετιά, είναι όλα διαφορετικά.  
Πότε ανοίγει το τριώδιο? Απο ότι έμαθα την 13η Φεβρουαρίου, εδώ στην Ελλάδα. 
Οι εκδηλώσεις στην Βενετιά, ξεκινάνε απο τις 26 Φεβρ και κλείνουν στις 9 Μαρτίου.
Οι τιμές στα ύψη, δεν το συζητώ και οι ενοικιάσεις κοστουμιών μια απο τα ίδια, και τα ταξίδια, ακόμη ακριβότερα και και και !!! Κρίση έχουμε, λεπτά υπάρχουν!!!

Οσοι πιστοί ακολουθούν. Πιότερο ενδιαφέρον θάχει!

Αν και οι μάσκες δεν είναι το καλύτερο μου, εφέτος μια χαρά ευκαιρία ειναι! Αν δεν πέσει χιόνι πάλι όπως πέρισυ!

A very gooooooood lifeeeee!!!!

Kαλό ΣΚού !!!

Η ... προτοτύπου και ιδιότροπου !

Κλείνοντας εδώ μέσα 4 χρόνια τον Μαϊο, εχω ένα σωρό "εμπειρίες", ο ινσπέκτορ Ζουζουνα.
Παίξαμε, τραγουδησαμε, συναντηθήκαμε, γελάσαμε, νικήσαμε, δώσαμε βραβεία ο ένας στον άλλον και γενικώς μια ωραία ατμόσφαιρα γίναμε.

Δεν άνοιξα ποτέ το μπλόγκ για να κάνω γνωριμίες! Ούτε για επαγγελματικούς λόγους, ούτε για άλλον απότερο σκοπό. Διότι τα είδαμε τα χαϊρια εδώ μέσα...

 Το άνοιξα να γράφω τα δικά μου και σ' όποιον αρέσω.

Δέχτηκα "φιλικές" παρατηρήσεις, απο ηλίθιους, γιατί η κυρά μπουμπου μεγαλοκοπέλα, άπο πάνω, δεν ήταν πιασάρικο Αβαταρ, λέει... (ποιός σούπε ρε μαμάκα, πως θέλω πιασάρικα, δεν ψάχνω για άνδρα).......που μόνο να μαμήσουν ήθελαν, ως εκ των υστέρων έμαθα....

Δέχτηκα επιθέσεις απο βλαχάρες γιατί εγώ είμαι πρωτεβουσάνα  - πουσαι Vad, τ΄ακούς? -επειδή το φτωχό κομπλεξικό τους μυαλό, δεν αντιλαμβάνεται, τι λέμε και τσιμπάνε, διότι ο ορίζων είναι στενός....

Ασε πιά την ηλίθια βλαχάρα δασκαλίτσα η οποία (είχε δείξει δείγματα, δεν λέω.. ίσως εγώ να φταίω που έκανα την ευγενική απέναντί της) διαβάζοντας ένα ποστ που τάχωνα σε φίλους και γνωστούς για το μεταπτυχιακό, το πήρε προσωπικά, η ... αγαμήτου, αρπαξε και
κόντεψα να πάθω τρία εγκεφαλικά με τον τρόπο που μου επετέθη. Εεεε, δεν ειμαι και μαθημένη. Δεν μου επιτίθεται κανείς. Επρεπε να κάνω άλλο πράγμα, αλλά η ευγένεια σε ακολουθεί απο κούνια!
Ολα εδώ πληρώνονται, όμως, που να μην το πάρει ποτέ της, η....
που να μην προκόψει να ξαναδιδάξει, να την πιάσει αφωνία....
Ποιος ξέρει γιατί δεν την μαμούσε ο σύζυξ (κάτι ήξερε παραπάνω) και ήθελε να ξεσπάσει κάπου....Η σκύλα, που άνοιξε και μπλόγκ, με αυτό το όνομα, ύστερα... ε, φαντάσου....
ρε σεις, πολύ το διασκέδασα τώρα που το ξανασκέφτηκα, να βάλω ένα λινκ, να της την πέσετε όλοι, χα χα χα !!!!!

Συμβαίνουν απρόοπτα στην ζωή. Εντάξει, δεν λέει κανείς όχι. Απρόοπτο οι αρρώστιες και ο θάνατος. Τα λοιπά, όχι να μας την πέφτουν οι ηλίθιοι τώρα, μη χ@@@ που λέει κι ο Λάκης.

Μην βαράτε τον κώδωνα μου. Δεν είναι υποχρεωμένος, κανείς να περνά, ούτε να στέκεται, ούτε να διαβάζει. Δεν μ' ενδιαφέρει η αντίθετη έως θυμού, αποψη. Ο κάθε ένας, που θέλει να τσακωθεί, σπίτι του!
Με τους ανθρώπους που κάνω παρέα συνεννοούμαι μια χαρά. Και η ανοχή έχει όρια !

Είχαμε γιορτές, γεννέθλια, γεννητούρια, γάμους, βαπτίσεις, είχαμε και θανάτους. Καλοδεχούμενα και αναπόφευκτα.

Ο χαρακτήρας μου είναι, να είμαι πρώτη μπροστά στα ξεσηκώματα και στις ιδέες. Επαναστάτρια, μοναχική ιδεαλίστρια! λέει το ζώδιό μου. Φαίνεται πως απο σύμπτωση του ταιριάζω γάντι.

Απο παιδί αντιδρώ στο "κάνε αυτό". Το έκανα με το ζόρι στο σπίτι μικρή, στο σχολείο αργότερα, το΄κάνω στην δουλειά. Τα πρέπει προηγούνται εκεί που προηγουνται και ξέρω τα όρια. Ξέρω τι πρέπει απο ένστικτο πες και τι δεν πρέπει ! "Πάρε αυτό αλλά κάνε εκείνο" δεν με αφορά.

Ετσι, ανεμοδουρι που είμαι..... ότι του φανεί του λολο-ζουζουνιού, βαριέμαι τα ίδια και τα ίδια κάθε τόσο. Τίποτα δεν είναι πρωτότυπο πιά.  Βαρέθηκα να παίζω, να κάνω τα ίδια και τα ίδια, δεν βρίσκω νόημα. γράφω για να γράφω, γιατί πάντα έγραφα. Ας μείνει και κάτι να διαβάζω στα γεράματα.

Οοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοχι, δεν το κλείνω. Χα, σιγά μην σας κάνω την χάρη να φύγω... που να πάω καλέ?
Εδώ είμαι, αλλά μην μου ζητάτε να κάνω πράγματα, χιλιοκανωμένα! Δεν βλέπω προτοτυπίες. Ολα τα ίδια και τα ίδια.

Και ότι φάνηκε πρωτοτυπία το αναλύω στο εξοχικό, μια φούσκα στημένη ήταν και .... άει διαβάστε να χορτάσετε κουτσομπολιό σήμερα. !

Είναι χρυσός, που σου λέω!!!!

Η νύχτα μέρα ήταν, ορκίζομαι. Και έλαμπε το σύμπαν. Και ευφραινόταν η καρδιά και ο νους και το μάτι να βλέπει και να θαυμάζει.

Σπάνια πιά, βγάζω φωτογραφίες, πρέπει να είναι κάτι περίεργο, κάτι εξαιρετικό. Κι ετούτη η εικόνα, ήταν εξαιρετική! Εφτανε να κοιτάξεις ψηλά και να ονειρευτείς! να περπατάς και να κοιτάς ψηλά! Σε οδηγούσε η λάμψη, όπως το αστέρι της Βηθλεέμ.

Χανοταν το μάτι, χάνονταν οι αισθήσεις, στο σκοτεινό τ' ουρανού και η λάμψη, σου ζέσταινε την καρδιά. Κι αυτο το λαμπίρισμα που αντανακλούσε στα μάτια, μικρές φλογίτσες που παιγνίδιζαν, γινοταν το κάθε λαμπιόνι. Κι ήταν χιλιάδες, εκεί και σε περίμεναν καρτερικά να φωτίσουν το δρόμο σου. Τον οποιο δρόμο!

Τέρψη ψυχής τα χαρούμενα λαμπιόνια. Τα παίρνεις μαζί μ' ένα κλίκ και τα αφήνεις να σε οδηγήσουν σε μονοπάτια που δεν έχεις ξαναζήσει! Τα φυλάς στο χρονοντουλαπάκι και σε κάθε περίπτωση, σε φωτίζουν!

Ενα τέτοιο χρυσάφι, αξίζει πάρα πολλά!

Ιανουάριος, o Αρχων!

To αξιοπερίεργο, αυτου του Γενάρη, το σημειώσατε?

5 Σάββατα, 5 Κυριακές και 5 Δευτέρες. Αυτό λέει συμβαίνει καθε οκτακόσια τόσα χρονια! 823 για την ακρίβεια! ορίστε !

Βρε τι τυχεροί που είμαστε! Τι ζούμε και δεν το γνωρίζουμε και αναλωνόμαστε σε μικρότητες και μικροπράγματα!

Λέγεται και κάπως αυτό το φαινόμενο που δεν το θυμάμαι, γιατί νυχτα το διάβασα και φέρνει τύχη, σ' όσους το ζούνε, πραγματικά.

Ολέ ! που θα το ξαναβρουμε !

Αχ, δεν χαιρόμαστε την ζωή, όσο πρέπει και όπως της πρέπει!
Και βέβαια, δεν κρατάμε ημερολόγια για να βρούνε οι απόγονοι. Πάνε τα χρόνια που γράφαμε. Αντε να βρει τους κωδικούς ο απόγονος να μπει στο μπλόγκ, στο μεηλ, να διαβάσει τα γραφούμενα.

Ενώ η μυρωδιά του χαρτιού, άλλο πράγμα (για την αφή δεν συζητώ, γιατί με πειράζει το παλιό χαρτί... μπλιάχ). Με γάντια κι αν. Γάντι βαμβακερό!

Με τρώει το αριστερό μου χέρι, θα πάρω λεπτά, λέει. Πόσες φορές το χρόνο με τρώει και πόσες τελικά παίρνω χρήματα? ορίστε θέματα προς απασχόλησή μας.
Μην μου χτυπάτε τον υάλινο... λέω, συνήθως. Ε, τώρα κι αν!!!!!

Υπάρχουν ένα σωρό πράγματα, ν' απασχολήσουμε το μυαλό και η πεζή πραγματικότητα... μας ισοπεδώνει...


ναι ναι, καλά, υπάρχουν κι αυτοί που δεν ασχολούνται με μικρότητες και το δηλώνουν οι σαχλοί!!!

Οτι λάμπει και βεβαια είναι χρυσός ! Α μέρος

 Πεθαίνω για ότι λάμπει! Είμαι λαμπιδερή, τι να κάνουμε Eclatant, που λένε οι Γάλλοι. Δεν πηγαίνω όπου νάναι, θέλω και περνώ καλά και διαλέγω πάντα το καλύτερο για μένα και τους δικούς μου ανθρώπους.

Επρεπε να πάω πιο κοντά, να φωτογραφίσω "την κατάντια τους", γιατί περί αυτής πρόκειται! Τουρίστας δεν σημαίνει πως πρέπει να στέκεσαι στο κρύο, στο -3, 20 λεπτά το λιγότερο, δεν ξέρω πόσο το περισσότερο για να πιείς ένα καφέ Χριστουγεννιάτικο στου Sacher, στην Βιέννη. Για να το πεις!
Αμα δεν ξέρεις να είσαι τουρίστας, καλύτερα κάτσε σπίτι σου με την κυρά Μαρία να πιείτε καφέ και τον κυρ Γιάννη. Αντε να πάτε και στα Μall να σας ποδοπατήσουν! sacher μου θέλει η μούρη σου, για να πεις ότι πήγες! Για να έχεις άποψη!!! Ναι! Να είχες και μιαν άποψη της προκοπής νάλεγα. Να ήξερες σε τι πορσελάνη ήπιες καφέ..... ναι... χα χα χα !!!!

Προτιμησαμε την διπλανή πόρτα, ακριβώς δίπλα λέμε, του ιδίου καταστήματος, που το πέτυχα άδειο και χωρίς ουρά. Διότι δεν το ξέρει κανείς.

Οχι πως δεν στάθηκα τον Φεβρουάριο, 5 λεπτά, αλλά μέσα όμως...γιατί πήγα λάθος ώρα...εν γνώσει μου !  Ηθελα τον καφέ μου αλά ελληνικά στις 6! την ώρα που κλείνουν τα μαγαζιά !

Ουρές είχαν στην Κατοχή, στην Ελλάδα για μια μπουκιά μπομπότα, λέει η μάνα. Ουρές επίσης είχαν τα αριστερά Ευρωπαϊκά και πιο δω και πιο πάνω, καθεστώτα μέχρι πρότεινος, ομοίως για μια μπουκιά ψωμί. Ε, όχι, δεν είμαι στην ιδια μοίρα.

Πουθενά δεν θα σταθώ ουρά. Για κανέναν και τίποτα.

Αλίμονο! Με τα καθεστώτα λέω... για την ... Κατοχή.... στην Ελλάδα, πάλι έχω άποψη. Αν χρειασθεί, θα φύγω... εργάτης στα λατομεία στην Κίνα....κάτι θα βρώ.

 Θέλω και περνώ καλά! και μπορώ να περνώ καλά ως ποιότητα ζωής και αν ακούσω άλλον να μουρμουράει "δεν περνάμε καλά" θα του κόψω την καλημέρα!

Ολοι ίσα κι όμοια γίναμε... δεν είναι πολιτισμός αυτό!

Α, σας είπα? για το ΙΚΑ, που παραπονιέστε, μια χαρά βρήκα ραντεβού στο γιατρό μου, όποτε ήθελα γιατί δουλεύουν 7.30 με 19.00 πλέον τα τηλεφωνικά ραντεβού. νταξ? γιατί όλα μας φταίνε στην Ελλάδα. Οποιανού δεν αρέσει ξούτ!

αλλά δεν βλέπω και κανέναν να ξεκολλά ! Απεργίες κάνουν μόνο!

Η ψυχή !

Είναι ένα απομεσήμερο που θέλει να παίξει μαζί σου. Θέλει να σε παρασύρει έξω, στον ήλιο, στον αέρα, να παίξεις με τις ηλιαχτίδες, να βρεθείς δίπλα στη θάλασσα. Ακόμη, ακόμη επάνω στο βουνό, με μία θέα μαγευτική προς την πλαγιά με τα δένδρα.



Και η ψυχή; Α, η ψυχή ...... Αυτή επιτρέπεται να ονειρεύεται. Ζητά ν' αποδράσει, να φύγει, να πάει οπουδήποτε. Ακόμη και στην άλλη άκρη της πόλης. Να καθίσει στην άκρη, στο μάρμαρο της Ακρόπολης, να μυρίσει τ' αρώματα του χαμομηλιού που φυτρώνει τριγύρω. Να λουστεί κι άλλο από τον μεσημεριανό ήλιο, ν' αναπνεύσει ελεύθερη το μεσημεριανό αεράκι.


Πετάει εδώ και κει, ψάχνει ευκαιρίες να το σκάσει από το παράθυρο, να ταξιδέψει.


Και το σώμα; Την μάχεται τελικά. Είναι μία άνιση μάχη. Είναι μία μάχη που το τέλος της δεν μπορεί να το πει κανείς. Ποιος θα είναι νικητής και ποιος νικημένος.


Βάζει όμως τελικά φτερά στο σώμα. Το απογειώνει. Δεν του ζητά τίποτα. Μόνο να την ακολουθήσει. Να του δείξει τις χαρές στο ορίζοντα. Με τι αντάλλαγμα. Κανένα αντάλλαγμα. Ένα ταξίδι του νου και της ψυχής. Είναι κάποιος που μπορεί να αρνηθεί ένα τέτοιο ταξίδι.


Μάταιο. Κανείς ποτέ δεν της αρνήθηκε. Όλα παραδίνονται σ' αυτήν.


Και τότε; Τότε τι γίνεται; Φθάνει μία σκέψη, ένα τόσο δα ταξίδι για να νοιώσεις καλύτερα; Ναι, πράγματι, μια βουτιά, ένα πέταγμα μακριά, ένα πέρασμα από τις θάλασσες.


Λίγα δευτερόλεπτα και πάλι πίσω.


Με νέες δυνάμεις, νέα σχέδια, νέα όνειρα.
==========
ναι, ναι, δικές μου ξυγγραφές. αφιερωμένο εξαιρετικά στον Νίκο, που μ' έκανε να θέλω να το σκάω τα μεσημέρια!

Τόση καχυποψία !

Η μόνη καχύποπτη σ' αυτή την συνοικία του "ονείρου" ναι ναι την μπλογγογειτονιά είμαι εγώ?
Μόνο εγώ βλέπω περσόνες, βλέπω ανδρες πίσω απο γυναίκες, ανακαλύπτω διπλοπροσωπίες, βλέπω ψεύτικα πρόσωπα παντού... Μόνο εγώ?
Ολοι οι άλλοι δεν ασχολούνται, δεν τους νοιάζει, δεν το ψάχνετε? Τι διάλο? τι απο όλα γίνεται?

Πάντοτε υπήρξα καχύποπτη και σε καλό μου βγαίνει. Πάντοτε έβλεπα κάτι αδιόρατο, που οι άλλοι δεν έβλεπαν. Πάντοτε υποψιαζομουν.

Εθελοτυφλεί ο κόσμος, δεν νοιάζεται? δεν, δεν δεν?
τόσο πολύ άλλαξαν τα πράγματα και οι άνθρωποι?
πολλές φορές ένα κειμενο μου φτάνει να βγάλω συμπεράσματα. οχι γρήγορα. Οχι, δεν πέφτω έξω, το ένστικτο δουλεύει καλά και μ' αρέσω.

Και δικαιώνομαι γαμώτο μου, δικαιώνομαι πάντοτε!
κι αυτό μου την δίνει. Και οι άλλοι όλοι... μα όλοι σας ατάραχοι συνεχίζετε την πορεία...

δεν δεν δεν... δεν σας αντιλαμβάνομαι. Με δυσκολεύετε. Τόσο αδιάφοροι ή τόσο απλοί...

Τα κολόπαιδα τ' ατίθασα !

Παιδιά δεν έκανα απο επιλογή! Δύσκολο πράγμα ένα παιδί και δεν ήθελα ευθύνες του είδους και "μπελάδες" ποτέ των ποτών !Γνωστό τοις πάσι, κι όσοι δεν πάσι, δεν με νοιάζει! Εγώ ξεμπέρδεψα. Ο τσιφόρος το ίδιο!

Μεγάλωσα με παιδιά γνωστών και φίλων να μεγαλώνουν τριγύρω. Ακουγα απόψεις, άκουγα, άκουγα, άκουγα. Αυτό που συνέβη προ ημερών, μια ακόμη φορά μου έχει ξανατύχει με παιδιά γνωστών. Διότι τα παιδιά προέρχονταν απο ένα επίπεδο γονιών, κοινωνικά και οχι μόνο, μορφωμένων.

Κάποτε, ένας πιτσιρικάς, ίσαμε 17, πάνω στην αναμπουμπούλα της εφηβίας,  έπνεε λαύρος, με κάποιον καθηγητή... απάντησα "αυτός κρατά την πένα να σου βάλει βαθμό" και έληξα την συζήτηση που δεν μ' ενδιέφερε κιόλας. Ο κάτω του μετρίου μαθητής υδραυλικός, εμπειρικός έγινε... ως εκεί. Ο καθηγητής του έφταιγε!!!

Προ ημερών, συνάντησα γιο φίλης που σπουδάζει σ' επαρχία. Μπροστά η κοπελιά του, επαρχιοτοπούλα καραμπινάτη βλαχούλα που μένει μόνη και σπουδάζει αλλού.... και μια φίλη τους, (συμμαθήτριά του) που σπουδάζει εξωτερικό και η οποία φαινόταν πως "φύσαγε" άλλον αέρα. Χλιδάτη... παρ' ότι χαμηλών τόνων.

Η κουβέντα ξεκίνησε απο την μητέρα του αγοριού που έκανε μια ερώτηση στην κοπέλα που σπούδαζε Αγγλία! πως τι που γιατί και πως μεταπτυχιακό! Και πως μετά θα μείνει έξω να δουλέψει γιατί το Πανεπιστήμιο της εύρισκε και δουλειά.

Και ενώ η κοπέλα εξηγούσε πως και γιατί και πότε, πετάχτηκαν τα κοθόνια τα δικά μας, εδώ και αρχισαν να λένε πως το σύστημα εδώ, δεν είναι έτσι και πως δεν θα βρουνε δουλειά ποτέ και πως έπρεπε να φύγει έξω απο την αρχή ο μικρός (η οικονομική κατάσταση της οικογένειας του, δεν τον αφορούσε...) και πως... πως πως, μας πήρε και μας σήκωσε.
Εγώ η οποία δεν ανέχομαι τέτοια γλώσσα απο τα εικοσάρικα και κάτι, πόσο μάλιστα, όταν δεν έχουν επίγνωση της οικονομικής κατάστασης της οικογένειας.... άνοιξα το στόμα μου λέγοντας ... "καλείσαι να βγείς να δουλέψεις, να αποδείξεις ποιός είσαι και μετά έλα να μου πεις".
Δεν τόκλεινα κι εγώ! Το τι άκουσα δεν περιγράφεται...
"Σκατά την κάνατε την ελλάδα, εσείς οι 50άρηδες, γιατί τα βρήκατε έτοιμα και τα καταστρέψατε". Λες και του χρωστούσα του βλαμένου. Θεωρίες επισκόπου και πορτοφόλι μυλωνά !
"δεν έκανα παιδιά για να μην δώσω πουθενά τίποτα " απάντησα
Αρχισε να μου φωνάζει πως "είσαι ενεργός πολίτης, όμως και τακανες μπάχαλο μετά των άλλων". Ε, ρε εξάσφαιρο, που θέλει, σκέφτηκα.
Το κολόπαιδο, που έχει επικριτική άποψη. Και δεν ήταν το μόνο!

Αμαθη εγώ σε τέτοιες συζητήσεις και κατηγόριες, "γιατί ρε μεγάλε, μια χαρά περιουσία, βρήκα, την ίδια έχω, καλά περνάω, χέστηκα για το κολόπαιδο του καθ' ενός, αει στο διάλο...."
Συνέχισε απτόητος να λέει πως "γι αυτό θα φύγουμε να πάμε έξω να δουλέψουμε να μείνετε εσείς οι γέροι στην κατεστραμμένη Ελλάδα'.... εεεεεε,
η σφαλιάρα ήταν προ των πυλών...

με πρόλαβε η σπουδάζουσα στην Αγγλία. "Δεν είναι έτσι..." του απάντησε απότομα "όταν είσαι εξω την Ελλάδα την αγαπάς και την υπερασπίζεσαι"
Δεν θα πας φαντάρος, να σου σπάσουν τον τσαμπουκά, κολόπαιδό, σκέφτηκα. θα πας και θα σου πω εγώ τότε! Οσοι κάναν τους έξυπνους, είδαμε που βρέθηκαν. Δυο μέτρα κάτω απο την γη!

Τον κοίταξα που φώναζε και είχα δημοκρατική διαδιακασία να τον κάνω να σκάσει, αν είχα το εξάσφαιρο μαζί μου (ποιός ξέρει τι είδε κι ο Κορκονέας ...) να γλυτώσουμε όλοι απο το βρισίδι, που έτρωγε η γενιά μας, απο έναν αγράμματο και ακοινώνητο, κολόπαιδο, το οποίο δεν είχε την στοιχειώδη ευγένεια... Που να την βρεί θα μου πεις. Εκεί που μεγαλώνεις μαθαίνεις. Κι αν ο γονιός είναι και λίγο αγραμματούλης... Δεν έχει βγεί να δουλέψει, κάνει την ζωή του, στην πλάτη της μάνας και του πατέρα, κι εκείνος βγάζει ένα χαρτζιλίκι για να λέει πως δουλεύει!
Αχ, το γκαρσόνι, δεν είναι δουλειά για φοιτητή.
Πως άλλαξαν τα χρόνια έτσι. Κάποτε η γενιά μας, η αστική τάξη, δεν δουλευαμε ως φοιτητές. Ναι ναι τα καλόπαιδα. ΟΙ 50άρηδες, που τα βρήκαμε έτοιμα απο την γενιά του πολέμου... Μας αγαπούσαν και μας φρόντιζαν. Τελειώναμε τα παντός είδους ανώτατα εκπαιδευτικά και μετά βγαίναμε στην δουλειά. Δεν είχα φίλους "γκαρσόνια" ούτε φιλενάδες "μανικιουρίστες"... Με αρχιτέκτονες και φυσικούς και μαθηματικούς και κάτι νομικάριους, κάναμε παρέα! Ασε τις φιλολογούδες και τις άλλες, που δεν δουλεψαν ποτέ. Κορίτσια απο σπίτι!

Και δεν θάρθει του καθε αγράμματου και κοινωνικά αμόρφωτου το παιδί να με κατηγορήσει εμένα! Διότι δεν έχετε δει την ζουζουνα να ορμά! Μακριά καλυτερα!

"Απόδειξε, κι έλα σε 20 χρόνια να μου μιλήσεις" απαξίωσα... και άλλαξα κουβέντα ρωτώντας την σπουδάστρια εν Αγγλία, τι ακριβώς σπουδαζε!
Η οποία παρεμπιπτόντως είχε ανοίξει τα μάτια της και παρακολουθούσε τον συμμαθητή της και την άλλη την βλαχάρα... αφωνη.

Κυρίες και κύριοι, πως το λέγαμε? "..... ένα γινίκαμ' ούλοι..." Αυτό και δεν ανέχομαι κουβέντα. "αφεντικά και δούλοι"... το λέγαμε, μου ήρθε...
Εμμμμ η γιαγιά Βασιλικούλα, κόρη Ειρηνοδίκου και σύζυγος εργοστασιάρχου, μια χαρά τα έλεγε. Ευτυχώς και δεν ζει να τα δει. Αει και συγχίστηκα !

Μια χαρά παιδιά έχω μεγαλώσει τόσα χρόνια... ποτέ κανενα δεν μίλησε έτσι. Λαουτζίκος παιδί μου, λαουτζίκος, τι δουλειά έχω εγώ....!

Τσιφόρος και Ψαθάς. Μεγάλες φυσιογνωμίες!

Παίζουμε τα ποιήματα ?

Θυμάστε να είχατε δει αυτό το βιβλίο, στο σπίτι σας ποτε?
το απέκτησα .....

κάτι γράφει, θα πρέπει να το ξαναδώ, γύρω στο 71, απο την φίλη της γιαγιάς μου και διδασκάλισσα, Ειρήνη Γιαμπάνη, θεός σ'χωρές την. Κουφή τελείως. Πως γινόταν η συνεννόηση και πως μας μαθαινε γράμματα, μην αρωτάτε. Πάντως μαθαίναμε. Με προγύμναζε όλη την ΣΤ, δημοτικού γιατί δίναμε τότε εξετάσεις στο Γυμνάσιο. Μπήκα 4η... όχι τι νομίζατε. Ολα τα άλλα κοριτσάκια ήταν με τις μανούλες, εγώ με την κουφή κα Ειρήνη. Δεσποινίς, μέχρι θανάτου, το 94 περίπου. Διδασκάλισσα στην "Ιόνιο", απο όταν ήταν δεσποινίς, ως που πήρε σύνταξη και ύστερα, απο σπίτι σε σπίτι! Χρόνια ολόκληρα.

Παρακολουθούσε τα χείλη μας και ήξερε απέξω τι λέγαμε. Μια χαρά. Εγραφε κάρτες, χρόνια αργότερα, που τις φυλάω ευλαβικά, έγραφε γράμματα, ήταν πιο εύκολο απο το τηλέφωνο, αφού δεν άκουσε ποτέ παρά έναν ηλεκτρονικό θόρυβο που κάνει το ασύρματο τηλέφωνο.... Πως ζούσε? δεν ξέρω.

Εκείνη το ήξερε και το είχε συνηθίσει. Εμαθα στρατιές παιδιών γράμματα, μίλαγε ασταμάτητα και ήταν αγαπητή σε όλους. Την πείραζαν ως "δεσποινίς" οι συνομίληκες και γινόταν το "ελα να δεις" σε γιορτή, που μου έτυχε να παρευρεθώ.

Τούτη την κληρονομιά, βιβλίο, την έχω ως κόρη οφθαλμού. Τι Δροσίνης, τι Παπαντωνίου, τι Βαλαωρίτης, τι δημοτικά ποιήματα, τι..... και τι δεν έχει.

Την παρέδωσα στα ανήψια, τα οποία ευλαβικά την διατηρούν και την ζήτησα να την φωτογραφίσω.

Απο εκεί ξέραμε απέξω κι ανακατωτά όλα τα ποιήματα των ελληνων ποιητών του 19ου και 20 αιώνα. "Που το έμαθες αυτό" ρώτησε η δασκάλα τον Νίκο, ακούγοντάς τον να λέει ένα ποίημα "απο ένα βιβλίο που έχουμε στο σπίτι και μας διαβάζει η μαμά μου" απάντησε ο νιανιάρης ! "Θα μας το φέρεις, να το δούμε κι εμείς να μάθουμε ποιηματάκια?", ρώτησε καταχαρούμενη η δασκάλα.

Πρίτς! δεν ήξερε που έπεσε!!!

"Είναι της θείας μου της Βάσως και είναι πολύ παλιό και δεν το βγάζουμε απο το σπίτι, το προσέχουμε" την αποστόμωσε τ' ανηψίδι μου, και όταν μου τόλεγαν δάκρυσα η χαζοθεία.

Πρώτον δεν με λέει θεία, είμαι η Βάσω τους, κομμένη. Εδωσε έμφαση με το θεία....κι όποιον πάρει...

Και δεύτερον, μου μοιάζει μέχρι ρανίδας. Δεν δίνω ποτέ τίποτα απο τα πράγματά μου. 

Εχει και τρίτον. Αξιος απόγονος της κληρονομιάς της οικογένειας!!!! 

χα χα χα χα χα χα !!!  

Αχ,

.......

και τώρα κούκλα σιωπή

πεινάς? διψάς? νυστάζεις?

οοοοοοχι ! 

λοιπόν, είναι ντροπή 

να κλαίς και να γκρινιάζεις !!!!

Αυτό εξαιρετικά αφιερωμένο στην μικρή μπεμπουλα Μητσοπούλου, που μου ήρθε αυθόρμητα στο στόμα, παίρνοντάς την αγκαλιά την πρώτη φορά που την είδα !

οτι μαθεις μικρός δεν το ξεχνάς ποτέ. Κι εγώ παινεύομαι πως ξέρω τουλάχιστον παραπάνω απο το μισό βιβλίο απέξω...

αει να μην σας αρχίσω στις απαγγελίες τώρα!!!

Οι φίλοι μας "τα ζώα" !

Γμ τα φιλοζωικά σας αισθήματα ολονών. Κι εμείς τ' αγαπάμε, τα ζωντανά, δεν θα τα πειράξουμε, αλλά ως εκεί.

Την Κυριακή το μεσημέρι, όπως ανέβαινα την οδό Θήρας, στην Κυψέλη, μετά το αστυνομικό τμήμα, μπροστά στο φανάρι, μ' έκοψε ένα μαύρο σκυλί που μπήκε μπροστά στο τζίπ, γαυγίζοντας. Το τζίπ, ψηλό δεν έβλεπα, κόρναρα, τίποτα, έκοψα ταχύτητα, μ' έκοψε το φανάρι της Δροσοπούλου και σταμάτησα. Ελεγχα δεξιά αριστερά όσο έβλεπα, αλλά δεν το έβλεπα και αισθανόμουν ότι ήταν μπροστά στις ρόδες μου.....


Αναψε το φανάρι... τι να κάνω? κόρναρα και εκεί ήταν. Να μην αφήσει να περάσω... κόρναρα, μαρσάριζα, είπα "αει σιχτίρ, απο πάνω σου θα περάσω, κοπρόσκυλο, χέστηκα, δεν με νοιάζει. Να το μαζέψουν.." Με την άκρη του ματιού μου είδα κάτι παλλικαράδες στο καφέ στην άκρη να κοιτάζουν και να γελούν. Ηθελα να σταματήσω να τους χαστουκίσω. Δευτερόλεπτα χρειάστηκα να καταλάβω. Αμολούν τα σκυλιά και κάνουν πλάκα στους περαστικούς. Και μετά άντε να ξεμπερδέψεις. Γαύγιζε το σκυλί δεν έφευγε απο μπροστά, Ορμηξα εγώ με το τζίπ, είπα ή θα το φάω, και θα με φάνε αυτοί μετά, ή θα φύγει. Ζωντανό ήταν φοβόταν κι εκεί πόνταρα.... Κορνάριζα μαρσάριζα και με ακολουθούσε μπροστά ως την Φωκίωνος.....

Θα το σκότωνα μα το Θεώ, δεν με ένοιαζε τίποτα. Θα πέρναγα απο πάνω του. Εγώ πάνω απο όλα. Οχι το κοπρόσκυλο και τα τσογλάνια να γελάνε! Είχα θυμώσει. Ημουν στην αστυνομία, κοντά και υποψιάστηκα πως ήταν μπάτσοι, αραχτοί. Αυτοί έχουν κάτι περίεργες "ορέξεις" και "μανίες".
Αλλά ήταν και οι ένστολοι, πιο πίσω και την καταγγελία πως ήταν στις ρόδες μου, την έκανα στο λεπτό, ας με πείραζαν.


Συγχίστηκα μεσημεριάτικο με δαύτο... και μετά μου λέτε... Οχι ρε σεις, δεν με νοιάζουν τ' αδέσποτα. Ούτε τα σπιτικά, θα σας πω παρακάτω...Δεν θα σκοτωθώ εγώ γι αυτό. Ζει 15 χρόνια κι εγώ 75. Θα θάψω φυσιολογικά 4... Ο κανών της επιβίωσης!

παμ' παρακάτ'....
Πριχού φάμε για μεσημέρι... χτυπά το τηλ. παιδικός φίλος να μου πει τα χρόνια πολλά. Την άλλη μέρα, όχι την ίδια, τι σας έλεγα? ναι.
Τι κάνω, τι κάνεις, τι κάνει, θα σε ξαψαχνίσει, θα σε ρωτήσει μέχρι τρίτης γεννεάς και στο τέλος άμα ρωτήσεις θα σου πει και τα δικά του. Νέα περιοπής!
"Πέρασα μια χρονιά, άστα να πάνε..." αφού η μανα του είναι καλά, τι έπαθε ο χορτοφάγος, αναρωτιέσαι!  "Επαθε η "τάδε" ένα σοβαρό και την έχασα! εχασα τρία γατιά μέσα σε 2 χρόνια...." και σου αραδιάζει 150.000 αρρώστιες που δεν είμαι υποχρεωμένη να τις ξέρω και δεν θέλω να τις μάθω τώρα. Αυθορμητως μούρθε να ξεφωνήσω "χέσε με, ρε Θανάση" αλλά κρατήθηκα. Τον ξέρω απο τοοοσο μικρό, είμαστε παιδικοί φίλοι τον αγαπώ. Υπέστην ... ετοιμάζοντας την σαλάτα, άκουγα δεν άκουγα ένα και το αυτό... όλη την ιστορία, τον άφησα με τις γάτες και πήγα να φάω...!!!

Δεν με νοιάζει. Ούτε η γάτα σου, ούτε ο σκύλος σου, ούτε κανένα αδέσποτο, ούτε τίποτα. Ζουν στο σπίτι και είναι συντροφιά, αλλά χάνουμε ανθρώπους και λυπούμαστε. Κι αυτό αφού δεν μπορείς να τ' αλλάξεις... το υπομένεις...Οχι τα ζά σας!!!!!

 

Υστερίες !!!! (οι φιλόζωοι, όχι εγώ!!! να ξηγούμαι). Φέρε τον λύκο να τον κάνω παλτό!

Καλά περάσαμε !

Καλά, φάγαμε, καλά ήπιαμε, καλά χορέψαμε,

επιστροφή πίσω στα ίδια τα παλιά.

Μην βγαίνουμε απο το πρόγραμμά μας!!!

Πάει ο παλιός ο χρόνος!....

ας γιορτάσουμε τον νέο,

με ότι επιθυμεί ο καθ' ένας

περισσότερο !

Εμένα να μου ευχηθείτε ταξίδια !