Τα χειρόγραφα

Σήμερα γιορτάζει όλ' η γή,
με πουλιά θα στείλω μιαν ευχή
στην καρδιά
χρονιά σουουου ουουου πολλά!
ασχετο. 

Σε μια πόλη που γιορτάζει μα βρέχεται, ερχεται η άνοιξη. Τα συννεφα θ' αραιώσουν, τα πουλια θα πετάξουν ψηλά και θα γεμίσουν τον ουρανό, ο ήλιος θα φέρει χαμόγελα και ζέστη.
Τα παιδιά, θα βγούν στις πλατείες, η θάλασσα θα διώξει τα κύματά της, θα γαληνέψει. Ανθρωποι χαρούμενοι θα περπατάνε παντού.

Το δασάκι ανθίζει, το χορτάρι μεγαλώνει, τα δένδρα κάνουν σκιές. Οι ερωτευμένοι χέρι-χέρι, κοιτάζονται στα μάτια, προσπαθώντας να κλέψουν και να φυλακίσουν τη στιγμή.

Κι εσύ? εσύ, μετά απο τον βαρύ χειμώνα, γεμίζεις ελπίδες απο τον ήλιο και τον γαλανό ουρανό.
Γεμίζεις ελπίδες να δεις ό,τι αγαπάς, να περάσεις καλά, να φτιάξει η διάθεσή σου. να, να, να!  Είναι πολλά. Μαζεμένα και μπερδεμένα. Αποζητάς την αγάπη, την ελπίδα και την χαρά.
Λαχταράς, την αγκαλιά που εχεις απο χρόνια χάσει. Να την συναντήσεις, να την αγγίξεις, να την ζήσεις.
Η ρουτίνα, εχει στρογγυλοκαθίσει στο πρωϊνό και οι φέτες του ψωμιού, κόντεψαν να μαυρίσουν, αφού εσύ, εριχνες απο το ανοικτό παράθυρο, ψιχουλάκια στα πουλιά. Ηρθαν και κάθισαν στην αυλή και τσιρίτριζαν.
Το τυρί, το βούτυρο, το γάλα και μια μαρμελάδα στο βάζο της, ήταν βολεμένα με τάξη στο τραπέζι.
Το τραπεζομάντηλο, κίτρινο με κόκκινα και πράσινα λουλουδάκια, παλιό στολίδι του σπιτιού, θαρρείς και ήταν πιο λαμπερό.

Κοίταξες το κάδρο, στο βάθος και αχνογέλασες. Η μητέρα σε κοίταγε κατάματα με το επίμονο ύφος της. Σου χάρισε την ζωή και έφυγε. Μένει εκεί ψηλά να τα βλέπει όλα και να προστατεύει. Οσο και όπου μπορεί.

Το τηλέφωνο, η παλιά συσκευή κουδούνισε επίμονα. Η χαρά, σου χτυπούσε την πόρτα. Μην της αρνηθείς την απάντηση.

Ανυπομονεί. κι εσύ το ίδιο.

Τα τούρμπο !

Φτυάρια, μην παίρνεις φόρα. Δεν θα κάνουμε μοτο κρος. Θα θάψουμε μόνο.

Την είδες την μεγάλη, την είδες ψες αργά, που μέσα στο σκοτάδι, δεν φόρεσε βυζοβαστάχτρα?
Την είδες την μεγάλη, την είδες το πρωί, που έβαλε φουστάνι βαθύ ως το βρακί?
Δεν την είδες? που ήσουν παιδί μου?

Δεν είδες, που μόλις πατήσει προς το τέλος η δεκαετία του 40 και πανω, αρχίζει το ντεκολτέ να κατεβαίνει, το μάκρος να μικραίνει και η βυζοβαστάχτρα να μπαινοβγαίνει. Για να μην σου πω, μένει στο συρτάρι της και δεν βγαίνει καθόλου.
Γριέντζες !!!!!

Το είδες το μακρύ καλοκαιρινό φόρεμα με τιραντάκι, και βε ως το βρακί και το βυζί κατα κάτ"? Ψάχνει τίποτα? για ρώτα ρε συ να μας πεις και εμάς.
Ντυφλοί μένουμε στο σκοτάδι.

Την είδες τη ρυτίδα βαμένη μπλέ? ναι εκεί στο μάτι... καταμπλέ για να μην την ματιάσεις.

Δεν είδες? Δεν είδες κάτι απο 50 και πάνω ως στο διάλο να πάνε που τις περιμένει, στο παραπέντε για τάφο, που ανοίγουν τα ντεκολτέδια, χωρις βυζοβαστάχτρα το D στα νιάτα του μην σου πω και F και Ε, τρέχει κατακάτ'?
Δεν είδες? Είδες και γέλασες...
Δεν είδες την άλλη ρυτίδα... που τρέχει κάτ...... δεν είδες το chiky wind? δεν τόδες? που τρεχοβολά και το φυσά τ' αγέρι.

Οχι μάνα μου.. Να μεγαλώνεις με υγεία αλλα κρύψε τίποτα. Τι χρωστάμε εμείς να εκτιθέμεθα σε εμετικές καταστάσεις.
Εγώ προσέχω. Γιατί μοστράρεσαι με τον πλισέ. Α, στο διάλο... πιά..

Μαζευτείτε μουρλόγριες και τα κάλλη σας πιά δεν είναι τα ξέστηθα...
ειναι καμμιά καλή κουβέντα. Δεν ειναι ο πλισές φόρα παρτίδα και το βυζί, ξωβυζο...
μάζευτο φαινεται η ρόγα.. δεν χρωστάμε τίποτα..

και μετά μου λες γκρινιάζω. ρε εγω φταίω ή οι βλαμένες γύρω?
μαρή στα 60 θα σούρθει να σου την πέσει γέρος τις? αυτό περιμένεις? η δεν βλέπεις γκαβομαρία....

Να μην κάνω γύρα να μαζέψω φωτός, απο τις ξεράσογλου!!!