Οταν εχω κέφια.....

κάνω παπάδαι! και μαρμελάδαι. και βουτηξα στα μπαούλα μου και ανέσυρα μια ορεξάτη ανάρτηση. ιδού σας !

Οι συνταγές της μαρμελάδας δεν διαφέρουν πολύ η μία απο την άλλη. Ο θείος Σταμάτης ο ζαχαροπλάστης, μου έμαθε μερικά μυστικά και μετά αυτοσχεδίασα. Είναι αυτό τώρα ζαχαροπλαστική? θα μου πείτε... Είναι. Ρωτήστε μια παλια νοικοκυρά κι αν σας δώσει συνταγή με ακρίβεια, φτύστε με (να μην με ματιάσετε)...
Διαλέγουμε φρούτα όχι λιωμένα. Ωριμα, αλλά όχι λιωμένα.
Για όσα κιλά φρούτα εποχής, ροδάκινα, νεκταρίνια, γιαρμάδες, μήλα, αχλάδια, βάλετε, καθαρά χωρίς κουκούτσια και φλούδια, θα υπολογίσετε την μισή ποσότητα ζάχαρης. Κλέψτε λίγο απο το ζύγι, γιατί με την γλυκόζη στο τέλος θα έρθει στα ίσια της η γλύκα.
Για το νερό, θα υπολογίσετε 1.500 γρ. φρούτα, 1.250 γρ. νερό.
Το χυμό ενός λεμονιού
1 κουταλιά γλυκόζη για το τέλος. (Γλυκόζη θα βρείτε στα super markets, σε βαζάκι με ένα καλαμπόκι απέξω. Είναι διάφανο πηκτό υγρό, άλλο μπλιάχ, όταν το καλοσκεφτώ).
Πλένετε και καθαρίζετε τα φρούτα, τα κόβετε σε κομμάτια και τα βάζετε στην κατσαρόλα μαζί με την ζάχαρη και το νερό.
Αρχίζετε να λιώνετε με την κουταλα το φρούτο. Τυλίξτε το χέρι σας σε μια πετσέτα βρεμμένη, για να μην σας καίει η άχνα.

Διπλα βλέπετε την κουτάλα, δικής μου επινόησης, γιατί μετά απο πολλά χρόνια, επειδή θέλω λίγο το φρούτο να στέκεται στην μαρμελάδα, σαν κομμάτακι, βρήκα με τι να λειώνω. Νομίζω πως με αυτή λειώνουν τις πατάτες για τον πουρέ, την βρήκα σπίτι και με βόλεψε.

Μόλις πάρει την πρώτη βράση, χαμηλώνετε την φωτιά και αρχίζετε να ανακατεύετε συνεχώς. ΔΕΝ ΤΟ ΑΦΗΝΕΤΕ, ΘΑ ΚΟΛΛΗΣΕΙ. Με μια άλλη κουτάλα, ξαφρίζετε την ζάχαρη. Θα πάρει περίπου 3/4 της ώρας, να είναι έτοιμη. Εξαρτάται απο το πόση ποσότητα έχετε.
Οταν θα δείτε ότι θα βγάλετε μια κουταλιά, στο πιατάκι και θα χωρίζει στη μέση, θα είναι έτοιμη... Θα βάλετε την γλυκόζη, στην τελευταία βράση. Συνηθίζω να βάζω για ένα κιλό φρούτα 2 κουταλιές της σούπας, γεμάτες. Δεν θα είναι σκληρή η μαρμελάδα. Αν σας γίνει σκληρή, κατεβάστε απο την φωτιά και βάλτε λίγο νερό την άλλη μέρα να την διορθώσετε (τόχω πάθει, δεν μου κάνει εντύπωση).
Ρίχνετε και το χυμό λεμονιού και σβήνετε το μάτι. Αποσύρετε απο την φωτιά την κατσαρόλα για να μην βράσει κι άλλο.
Την αφήνετε να κρυώσει και μετά την βάζετε σε βάζα. Δεν χρησιμοποιώ αποστειρωμένα γιατί βαριέμαι. Βάζω απο πάνω 1 κουταλιά κονιάκ (για συντηρητικό, λέει ο θείος Σταμάτης) και κλείνω το καπάκι. Φυλάω τις μαρμελάδες στο ψυγείο. Για 2 χρόνια εγγυημένα. Δεν μούχλιασαν ποτέ, δεν χάλασαν ποτέ. Χρόοοονια τώρα. Συντηρητικό ΔΕΝ είναι ο χυμός λεμονιού. Αυτό το βάζουμε για να κρατά το χρώμα και την γλυκόζη για να μην ζαχαρώνει, λέει ο θείος. Κάποτε δοκίμασα μαρμεδάδα βερίκοκο φίλης θεόξυνη. Οταν ρώτησα, απάντησε πως βάζει όσο φρούτο, τόσο λεμόνι.. ελεος, και μην το αποτολμήσετε... λίγο κονιακάκι. μια χαρά.
Είναι εύκολο, ορκίζομαι. Αφού σας το λέω εγώ η τεμπέλα, που βαριέμαι, είναι εύκολο. Το αποτέλεσμα θα σας ενθουσιάσει.
Το θέμα γεύσης διαφέρει απο άνθρωπο σε άνθρωπο, όμως....
Βάλτε δύο αχλάδια σε 1 κιλό μήλα, και θα δειτε πως η γεύση θα σας ανταμείψει.
Σε ένα κιλό νεκταρίνια βάλτε δύο ροδάκινα.
Γιαρμάς και νεκταρίνι, θα σας δώσει μια σπέσιαλ γεύση.
Για το σύκο, δεν σας είπα... ναι. Δεν με ενθουσίασε ως διαδικασία, αλλά κατά γενική ομολογία γίνεται θαύμα.
Καλη επιτυχία, καλή όρεξη..

Γιορτάζει Γιορτάζει και ούτε που τονε νοιάζει!!!!

Είναι αυτός ο δύσκολος και που βαριέται που γιορτάζει σήμερα και κερνάει ζαχαρωτά.
Πρώτον να σε χαιρόμαστε και δεύτερον, αφησε με να κεράσω κάτι, γιατί γλυκά δεν βλέπω λόγω κρίσης... και νευριάζω.

Εβίβα, λοιπόν και στην υγειά σου και να σε χαιρόμαστε και τσιγκουνιές δεν θέλω.

Ούζο πίνει και θα πιούμε όλοι! εμπρός

να στολίσουμε και τον τόπο γύρω...

να χαμογελάμε !

Το καλύτερο πιάτο που αγαπά

Λίγη σπανακόπιτα οπως μόνο εσύ φτιάχνεις

σολομάκι πάλι

η αγαπημένη σου αστακο (μπλιάχ) μακαρονάδα

λίγο παστιτσάκι?

Λίγο μουσακάκι?

αυτό τόφερα για μένα

jambon glace!

και την γλύκα του νάχεις!!!!!

την είδες την τσαντούλα? την είδες ψες αργά?

Αμα την είδες κράτα τη, γιατι εγώ την ψάχνω.
Το περίεργο, θα ηταν να μην την έψαχνα. Το περίεργο θα ήταν να την έβλεπα μπροστά μου.

Εψαξα στο δωμάτιο... οχι παιδί μου, είναι φτιαγμένο, δεν είναι χαοτικό πιά. Εψαξα ολόκληρη τσαντάρα μπάνιου με τοσο χρώμα... η κιτρινοπράσινη της κλινικ σου λέω. η τεράστια...

Κάπου την είχα δει τελευταία. οχι, δεν ήταν στο αυτοκίνητο. Στο σπίτι? μμμ, δεν ξέρω αλήθεια... δεν φαίνεται πουθενά ! Τι έχει μέσα> που να θυμάμαι. Και κανα κοραλί μαγιώ θάχει γιατι κι αυτό το ψάχνω. Δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα. Απολύτως αλλά την ψάχνω.

Να δεις που η ζαβοπόντια που καθαρίζει, την πήρε αλλα που την πήγε. Μάλλον στο υπόγειο αποθήκη λέγε με...

Εδώ η τσαντα, εκει η τσάντα, δεν τάχω τόσο χαμένα ... που πήγε η τσάντα.

μμμ η ασορτιμάν πετσέτα ειναι εδώ, χάσαμε το κοραλί μαγιο, βρήκαμε τα δυο φουτεράκια.. η τσάντα?

βρε γμτ... που νάναι.

Την ειδες την τσαντούλα?
την είδες ψες αργά
την πήρε η Σιμούλα
την έκρυψε βαθειά.

.....

Βάλτο δυνατά !

γιατι έτσι μ' αρέσει !!!!!!

κι ο κολιός τον Αύγουστο

αρα Ιούνιο μήνα, μην περιμένεις κολιό... ασε που δεν ξέρω τι ειναι ο κολιος, ούτε με νοιάζει. και γιατί να τον φάω?
οπότε κάθομαι στ' αυγά μου και σήμερα εχει μπιφτέκια με μπρόκολον! τα γνωστά.

 Οπότε πάρε εναν Κλιμτ! νάχεις να σου βρίσκεται.
Προσοχή εχουμε πάρει μέρος σε διαγωνισμόνε και δεν αντιγράφεται το παρόνε! (και στων κοριτσώνε μας, μόνο που θαλεγε η ραδιοφωνικιά Δαναίς).

Διότι ποιαί, νομίζατε πως είμαστε!!!! Οχι ποιαί? Αμου οποιαι κι όποιαι, δεν είμεθα.... απο γενιά κρατάμε.
ανοιξε παρένθεση πλήζ.
ναι ναι ξέρω, θαρθει η φαρμακοτέτοια και θα πει ότι οι πρόγονοι καλά τα κάνανε να αποδείξουμε κι εμείς. Αμου κυράτσα μου (γιατί για παραπάνω δεν είναι), εμείς αποδείξαμε. Αλλά αφού δεν μας ξέρετε τι θέτε?
Είναι οι θείαδες, που δεν έχουν τι να κάνουν και πηδιώσαντε στο νετ... ξες...

Ξες, τις θειάδες, άνω των 45, που τριγυρνάνε και ψάχνονται?
κάνε μια γύρα μόνο να δεις πόσαι...

κλείσε παρένθεση.....

Εμεις εχουμε χιούμορο και κοίτα τι κανουμε..... !!!!!

τι? δεν σου αρέσει σ' αυτή την αποχρωση? μμμ, να βάλω γαλάζιο? δεν ήταν σιδερωμένο... που να τρέχω.
Οχι αυτός δε νε μουσαρεσε, αλλά τι να κάνω αυτός μου βρέθηκε.
μωρε ας κερδίσω (δεν σου λέω τττττττι ) εγώ και δεν με νοιάζει τίποτα.

ελα κότα, καλαμπόκι....

Οι αποτυχημένες!

Ηταν όλα πανέμορφα κι επεράσαμε, υπέροχα ! Να μας ζήσει, οπως όλα τα παιδιά του κόσμου.
Τι τα θες και τα γυρεύεις, δεν ειμαι για έξω πιά. Δεν σκοτίστηκα. Μέσα στο κουδίσιον και σ' όποιον αρέσω. Πολλή ζέστη... Ξους..

Αλλά απο καιρού θέλω να ποστάρω τις αποτυχημένες....
Αντε όλο δεν μιλώ. Τώρα ήρθε η ώρα να θάψω όμως.

Κυιρία, μπλογγατζού, με μοναδική τεχνοτροπία... σκοτιστήκαμε, τιποτα δεν μου κανει εντύπωση, αναλαμβάνει προ ετών να μου φτιάξει ενα κολιέ. Ο κολιές, του κολιέ, ω βλακεία παινεμένη.

Λαμβάνει στην παραγγελία, κι επειδή θελω αντι 50 πόντους 70, χρεώνει και τα ανάλογα. Δεν μιλώ. περιμένω το αριστούργημα... τόχει και φωτογραφία.

Σε τρία φορέματα, ο κολιές (ξες εσύ), μπλέκεται (ήταν της τεχνοτροπίας).
Ο κολιές που είχε στοιχήσει πανάκριβα, είχε κάτι γιαλάκια για "πέτρες" πως να στο πω. Κάτι γυαλάκια, πάμφθηνα, χρωματιστά. Να το βρω να σ' ανεβάσω φωτογραφίες να τα δεις... Εχω και βίντιο.

Ασε που ο πατέρας, έχει γυρίσει τον κόσμο, ασε που εχει γούστο, άσε που έχουμε φορέσει τα πιο περίεργα και τα πιο .. δεν έχω λέξη.. (το καλάμι μου)
άσε που φορέσαμε στα νιάτα μας, όποια τεχνοτροπία, απο τα πέρατα της γης, μας έφερε.... οτι δεν είναι της μόδας, δεν θα το βάλω κιόλας. Οτι είναι φω, δεν με αφορά.

Ετσι προτίμησα ενα άλλο. Κουβέντα να γίνεται. Τον αργαλιό μου δεν θα τον έδινα, το γιατί δεν τόβλεπα... απλά ανέφερα πως εχω κι εγώ... σιγά τα μάραθα. εναν μικρό, επιτραπέζιο, που είχε κουβαλήσει η μανα, δεν ξέρω απο πού. Και γιατί να στον δώσω? τον κορτάριζε.... μμμμ, δεν μασάμε μεις, στο Αννουλέϊκο.

Μπλέξανε οι κλωστές... νήμα κερωμένο ήταν. και δώς του αφόρετο. Μου πήρε δυο εβδομάδες, να το λύσω.. κάθε απόγευμα, απο λίγο... και σιγα το κόσμημα.
Και στο τέλος, δεν λυπήθηκα ούτε τα λεπτά, ούτε τίποτα. Τόκοψα με το ψαλίδι.
Τα μαλλιά της τρελλής ήταν. Το πόσο ευχαριστήθηκα δεν λέγεται.
Και εδειξα τις χάντρες στην μαμά και μου λέει "γυαλάκια της οδού ΑΘηνάς"... γιατί όλες αγοράζουν απο το εξωτερικό...τάχα μου. Ωπα... σιγά.

για την κατάρα πούχω ρίξει δεν λέω.
ομοίως για την ίδια κατάρα, σ' οποιον μου πήρε το μολύβι απο την kristalwelten...... αποτυχημένη.... καημένη... με την χαρά των άλλων...

ξέρω εγώ...

Ετσι λοιπόν, εκαναν οοοοολες μπλόγκ και πουλάνε... Αλλα στους ντυφλοί, ο μονόφθαλμος ταξιδεύει μπροστά...

αχ καημένη Αμερική, ξεπατικωτούρα που σου κανανε!!!!
και το άλλο... κι η κοσκινού τον άνδρα της με τους πραμματευτάδες.

* την μόνη συγνώμη που οφείλω, (για ότι γράφω) ειναι στην Φάβα με το Φαβάρτε, που κάνει μοναδικά κομμάτια, δεν το συζητώ....
όποια άλλη νομίζει πως μιλώ για εκεινη.. κακό της κεφαλής της. Διότι δεν γνωρίζομαι με καμία και με καμμιανής την δουλειά δεν ασχολούμαι.

ΧΑ ΧΑ ΧΑ ~~~~~~

XI XI XI Γελάνε τα μουστάκια μου!!! πήρα (την εκδίκησή μου!)  4.7, στα 5.  τι νομίσατε.... το 0.3 δεν ξέρω σε τι ακουγε, αλλά... ας ακουγε. δεν πέρναγαν κι όλα απο τα χέρια μου. Και το γενικό σύνολο άριστο και ο εκπαιδευτής... αυτό μας έλειπε....
Η μια φόραγε ζακέτα που σημαίνει πως κρύωνε, το αρκουδίσιο δυνατά.
η άλλη, εφερνε τον καφέ μαζί της.
μια τρίτη δεν έτρωγε.... ε, τι να σου κάνω. Οταν πας κάπου και έχεις θέμα, φέρνεις και το φαγί σου μαζί. Εγώ τα καλύτερα έκανα.
οι τουαλέτες μπορεί να μην τους άρεσε που ήταν στο υπόγειο... ε, αυτές εχουμε κύριος.....
το φως, αν δεν το άναβα, το ζαβό κάτω, (ελα ρε Παύλε, με κόλλησες την λέξη ζαβό), η χοντρή του υπογείου, εννοούσα, δεν το άναβε.... παρότι της είχαμε στείλει μεηλ.....
τα προβλήματα ειναι στον εγκέφαλο όλων μας.....

κι επειδή εγώ δεν έχω προβλήματα,
άσε με ήσυχη. Ναι ναι, θρυλείται ότι δεν έχω και εγκέφαλο... και τα κύταρα εχουν καεί. Απο την μπογιά.

Και για να μην λες για μένα....... διάβασε για την χοντρή
Βγαίνει στις 9.30 (ναι τα γουρούνια δεν έρχονται πρωί) εχθές απο το αυτοκίνητο η χοντρή του υπογείου και μου λέει μια κυρία απο το σεμινάριο... "λέω κι εγώ πως είμαι χοντρή, κοίτα τούτο το τέρας"...... οταν την είδε μέσα δαγκώθηκε "ωχ, δική σας είναι?" "δεν πειράζει της λέω... ετσι όπως είναι να πρόσεχε"..... και γελάσαμε...

Τι να βάλω τώρα στην βάπτιση? Οχι την δική μου παιδί μου....
και δεν υπάρχει περίπτωση να λείπω κιόλας.... η μικρή μας, η νεότερη της στενότατης, φιλικής παρέας, η υιοθετημένη μας, βαπτίζεται.
Η Λενίτσα. Εχει ένα μάτι τσακίρικο ετουτη... τρόπος του λέγειν ενα.... σύνελθε....
Μου έκανε ματάκια, να την πάρω αγκαλιά και μου χαμογελούσε. Μεγάλωσε η τσουλπού κι αυτή. 22 μηνών πιά. Το Πιπιτσάκι μου.... θα κάνει μπλούμ.. και ποιός θα την ακούει που θα τσιρίζει και δεν μπορώ διόλου τα τσιρίδια, αχ τι θα κάνω....εχω φοβίες.... εχω έχω....
Δεν βαριέσαι... ας κλάψει. ετσι γίνεται.
Εγώ φωτογαφίες θα τραβώ σε πείσμα όλων....

Επι του ραπτικού, διότι τα τελείωσε η μοδίτρα...Να βάλω το πρασινουλι συνολάκι που το προόριζα έτσι κι αλλιως, ή να βάλω το καρπουζί σκούρο πανταλόνι με σκουροκάρπουζο απο πάνω με μπλέ λουλούδια και αλλα νεράκια και που είναι ασορτιμάν, σαν σύνολο, με το φόρεμα της μικρής που της αγορασα.
Πως θα παέι στην εκκλησία.. ετσι... Να είμαστε ασορτί ή να μην της κλέψω την παράσταση...  θα δω....Δεν εχω αποφασίσει ακόμη!

ουφ!

Πως το παράτησα εγώ? Πως έμεινα τόσες ημέρες χωρίς ανάρτηση?

Εχετε δει τον Βέγγο, στις ταινίες? Τίποτα δεν έχετε δει !

Είχαμε σεμινάριο.... που να σεμιναριαστεί να μάθει !!!!

Σ' αυτές τις περιπτώσεις οι γραμματείς ΟΙ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ειπα, ετοιμάζουν τα καλούδια, κανα νερό, κανα καφέ, τίποτις κολοράκια, τίποτις μεζεδάκια.. συμπλήρωνε τις κανάτες, πέρνα και μια βόλτα απο την ντουαλέτα.. ΝΤΟΥΑΛΕΤΑ είπα.... ολα αυτά.

Αυτά όμως για να τα ετοιμάσεις, να τα στήσεις, να τα γιομίζεις 4 φορές και 5 την ημέρα.... άσε μανα μου!

Απο τις 8 το πρωί στο πόδι. Οχι απο τις 6 το πρωί στο πόδι, στις 8 στο γραφείο - ναι ναι με το τουτούνι πάω - και μεχρι τις 9, ετοίμαζε.... Και τρείς κανάτες νερό και τρείς καφέ και μια δυο περτικαλάδα. Καλά, άντε μοσιον!
Και το τασάκι? κι αυτό να μην το καθαρίσεις λιγουλάκι....
και τις ντουαλέται? εεε, λίγο παπί υγρό να μην χυθεί καταγάλανο σαν την θάλασσα....? ετσι για ...... μυρωδιά...

ε? ναι! τρία διαλείμματα για καφέ, πως καλύπτονται?

ως να κάτσεις να πιείς τον καφέ, άντε βοηθα παναγιά. Τρέχα μαρή και γέρασες....

Και το μεσημέρι? σαντουϊτσάκι με κοκακολίτσα....???

Είχα κι ένα φαγανό παιδάκι, που έφαγε όλο το κεκι του. και των αλλωνώνε!

είχα και κάτι κότες, αλλά δεν είχα καλαμπόκιον!!!

φτού ξελευτερία.. και άντε να μαζευτούν.

αλλη βοήθεια? μπα... κάτι ψιλά..
Αφού εχουν τη γραία να τα κάνει αυτά και να τα προσέχει... γιατί να σηκώσουν κώλο απο την καρέκλα. Ο παλιός είναι αλλοιώς μάνα μου!!! Εχει άλλες χάρες κρυφές..εεε, αναιδές παιδί είπες κατι? δεν άκουσα? α, νόμιζα... πως μίλησες.

γιατί οποιος μιλήσει, θα τον μπουφλίσω επι τόπου! ειναι νέου τύπου το ποστ. μόλις αντιμιλήσεις σου χαλάει η οθόνη......

περιμένω την αξιολόγηση..... ναι ναι νέες μέθοδοι... να γίνουμε καλύτεροι.... ΣΚΑΤΑ ξέρεις? αυτό λέω εγώ.. η της παλιας σχολής και μόδας.

ποιός θα αξιολογήσει το αστέρι μας? τον εκπαιδευτή? ποιός θα αξιολογήσει εμένα και γιατί?
ναι ναι, όταν μας διορθώνουν, γινόμαστε καλύτεροι. Εγώ δεν το ανέχομαι!  και δεν νομίζω πως υπάρχει και θέμα. ας τολμήσει να υπάρξει και θα σου πω εγώ.
μέσα στις δημοκρατικές διαδικασίες είμαι.

Ναι, εχω δώσει εξετάσεις και περάσει με επιτυχία... ωχουουου! συζήτηση που ανοίξαμε. πάω για μια βουτία!!!

Στην Ορσα !

Δεν ξες, που ναι? να σου πω αμέσως. Ειναι μια μεγάλη λίμνη, ίσαμε τρακόσια χιλιόμετρα βόρεια της Στοκχόλμης. Με ησυχία, π' ακούς το κουνούπι να πετεί.

Και την λένε Ορσα, την λίμνη βρε! Εκει που λες, πας κάθεσαι και ησυχάζει ο νούς. Μέχρις αυτοκτονίας, δεν λένε για τους Σουηδούς? αυτό!
εκει που λες, πρωτόδα μηλιά.
τι κοιτάς. Που να την δω? Σταδίου και Πανεπιστημίου, δεν φύονται. Στην Βουλιαγμένη ομοίως. Αυτά, δεν είχα πάει κι αλλού, καθότι του τσιμέντου.
Πήγαμε που λες και βρήκαμε μια ομορφη περιοχή, με ήσυχα σπιτάκια και δρόμου (τον χειμώνα ποιός περπατά) και μηλιές. Ρώτησα "τιν τουτ" και γέλασε το σύμπαν.... ελα, συγκεντρώσου.

Πως θέλω να ξαναπάω!

βουρ τι το σκέπτομαι..

Που θα πας ?

Η Μαριγούλα, η Μαριγώωω,
βαρκούλα στο Σαρονικόοοοοοο
τι λέει παρακάτω, ποιός θυμάται
η Μαργαριτα λέει, Μαριγώ την έκανα εγώ. σιγά τα μάραθα

βαρκούλα στον ειρηνικό, ενα τόπο διακοπών ψάχνω στα μέτρα μου και με κρύο.

Οχι παιδί μου στην Ρωσια. τστστστ, δεν ειναι της τάξεως μας. πφ!

Θέλω πιο δώθε, πιο σικ και πιο αεράτο. ναι ναι με ψύχρες και ψιλόβροχο, δεν με χαλάει καθόλου.

Ναι ναι, σε σικ περιοχή. Οχι μπανάλ.....

Μια Αυστρία (χωρίς την Ουγγαρία), μια Σουηδία, με τις λίμνες, μια Φιλανδία με τα φιόρδ, ενα τέτοιο. Να αποπνέει κάτι ρε παιδί μου. Μια κορώνα, μια αρχοντιά, ενα κάτι τις.

Μια κρουαζιέρα. Μμμμμ... πανέμορφα.

Δεν ξέρω, δεν έχω αποφασίσει εφέτος και δεν ξέρω τι να κάνω. Ολα τα έχω κάνει πιά. Μια επανάληψη πάντα κάνω....

Μην αρχίσετε τας συμβουλάς, χρυσό μου, δεν θα πιάσουν τόπο και δεν μπορώ να ακούω τα μπανάλ μέρη, ή αυτά με κόσμο, ως τα νησιά. Οχι, ούτε τα μεγάλα. ΚΚΡ.. α παπα...  Δεν θέλω να κανω πρακτις τα γαλλοιταλικοαγγλικά μου. μερσί. Με τους απλυτους και τους βλαμένους, εγώ δεν κάνω διακοπαί.

Θέλω... ενα κρύο...ενα βοριά, μια βροχούλα, νάναι και σικ, νάναι και...
ουφ.. βαρέθηκα απο το πρωι να σκέπτομαι. κουράστηκε το ξανθό μυαλό μου.

Ας πάω για σιέστα να ξεκουραστώ.

και βάλε ψάθα, μην σε κάψει ο ήλιος!

 

Πάντα καλύτερα ! Πάντα ψηλότερα !

  Τα καλύτερα πάντοτε. κι αν ειναι και χρυσούλια, εμάς δεν μας πειράζει καθόλου!!!!

ποιός?μμμμ ! σιγά τα μάραθα !!!

Κάποτε είχα έναν συνάδελφο, ευγενικό παιδί αλλάααα, όταν αρχιζε τις ειρωνίες...δεν μπορούσα να τον αντιμετωπίσω. Θυμώνω με την ειρωνία. Δεν είναι και ότι καλύτερο βέβαια.... το ξέρουμε όλοι.

Ο είρων, αντιμετωπιζει έτσι την πραγματικότητα, γιατί δεν μπορεί να αντιληφθεί τον συνομιλητή και δεν έχει επιχειρήματα. Ετσι καταλήγει στην ειρωνία.

Την θεωρώ αισχύστου είδους, αντιμετώπιση και δεν της δίνω σημασια.
Αν θέλω να της δώσω (σημασία της ειρωνίας), θα φερθώ άσχημα. Και δεν είναι της τάξεώς μου. τα είδη αυτά....τα ανθρωποειδή εννοώ..

Κι όταν δεν σε ξέρει ο άλλος, γιατί να στην πει? Θα μου πεις, αφού δεν καταλαβαίνει κανείς τι γράφω, γιατί ρε παιδί μου... σχολιάζει?

Θα μου πεις, γιατί εσύ σχολιάζεις, αφού οι άλλοι δεν σε πιάνουν...!
σωστά ισα δεν είμαστε όλοι !!!!!
εγω εχω αποδείξει πως είμαι άξια απόγονος... ελααα...αφού δεν με ξέρεις, τι εκφράζεσαι... .

ωχουουουου αρκετά ασχολήθηκα με τα είδη αυτά... καιρός για άλλα..

ηρθαν ήρθαν..... σου λέω !

σέρνεται? τουφέκισέ τους !

Για να εχεις στο σπίτι πισί ή ότι συναφές, θες και νετ. Για να έχεις νετ, πρέπει να πληρώνεις. Για να πληρώνεις, θα έχεις...

αλλα ειναι οι εξυπνοι έλληνες... σε όποια ηλικία. Δεν κάνω διαχωρισμούς.

ο νούς μας στην κλεψιά. ρε π*@#()*, τι ειναι τούτο?

πληρώνω κανονικά νετ στο σπίτι. και κάποια στιγμή, μπαίνοντας στην κεντρική σελίδα, βλέπω 10 άτομα.. ο γιώργος, η λέλα, ο νίκος η μαρία, ενα κινητό, ενας άλλος, δύο ακόμη....

Ρεεεεεεεε, για αυτό σέρνομαι εγώ τα βράδυα? τώρα θα δεις. Τα τόμσον λέει, ανοίγουν. Δοκιμάζω με το κινητό, μου δίνει κωδικό τον βάζω και σπάω το σύστημα.

Τωωωωρα θα δεις. βγαίνουμε ως καπεταν μανώλης (και γμ την ονοματοδοσία) και μια χαρά κωδικό δικό μας.

Ούτε σερνόμαστε, ούτε τίπτ'ς.. Κύριοι. Κατεβάζουμε και ανοίγουμε, όσα παραθύρια θέλετε.... επι τρία πισιά και δύο λάπιτόπια... δοκίμασα... χιιι

ουστ γειτόνοι, κλέφτες... καλά να πάθουτε... ο ψεύτης κι ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρεται..

οχι θα σας άφηνα μέσα εγώ, τσογλάνια.......

Πάμε μια βόλτα....

Hλιόλουστες ημέρες, κι εμείς να καθόμαστε, στα γραφεία.
Θα μου πεις, πάρε άδεια. Ναι, τίποτα άλλο εχεις να μου πεις, ως μαγική συνταγή, γιατί αυτό δεν πιάνει !Πάμε μια βόλτα, στα θερινά ανάκτορα του Μονάχου και βλέπουμε ύστερα τι θα γίνει!

Εμένα ν' ακούς τι σ' λέω!!!!!

Οτι εχω πει εγώ.... βγήκε αληθινό...

εχω εχω, το χάρισμα... εχω σου λέω...

Οτι πω, γίνεται..... πες πες προ δυο ετών την έφαγα την τεχνική διευθύντρια.

τώρα πάω γι άλλη.. την χοντρή.... την μικρή, την αγενή....

ξους...
θα την φάω, με την γλωσσοφαγιά μου και θα φύγει... είμαι μάγισσα εγώ...
θα φύγει.. θα πάει με την διευθυντριά της.. ξους σου λέω. χοντρέλλω βαρέλλω.

εχει αρχίσει τις ευγένειες τον τελευταίο καιρό, η γελάδα. δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν θα της βγεί σε καλό μαζί΄μου....
τάπαμε...

μάγια, ξόρκια... θα την κάνω εγώ...... να τρέχει... μας έχει πρήξει το αγράμματο...το αγενές.

το βοϊδι !!!

ενα ταμάμ ίσως και πιο βοϊδι.....!!

μην ακούσω αντίρρηση... θα βάλω φωτιά. εχω δίκιο...! ξέρω εγώ !!!

 

μισού και τέλος.....

Tίποτα δεν έμεινε... όπως βλέπεις... Μην σου πω, οτι δεν το πολυτρώω κι ίσα ενα κομματάκι τοσοδάνα έφαγα...

Τιντουτ? ε, καλά δεν βλέπεις κι σύ... δεν ξες, ν αναγνωρίζεις ενα τιραμισού?
πως δεν ξες....Η Αννούλα, το τσάκισε αφ' ενός, πήρε και το πυρέξ να το γλύψει... !

Ο σαμποτέρ, που μου έδωσε παλιά την συνταγή, είχε ένα νερουλοπραμμα για συνταγή... σκοτίστηκα και το άφησα για χρόνια.

Είπα πως μετάφρασα και κάνω ενα επιτυχημένο.
Ναι να σου την δώσω. Δεν κρύβομαι, ούτε κρύβω.

500 γρ. μασκαρπόνε απο αυτό και τίποτα άλλο.
αν δεν το βρίσκεις ο του πουλιού το γάλα, τόχει σίγουρα.
250 γρ. ζάχαρη
2 πακέτα μπισκότα ιταλικά, μακρόστενα με ζάχαρη (δαχτυλάκια τα λένε), άσπρα για είδα και καφετιά....
6 αυγά
6 φλ. καφέ εσπρέσσο  ή γαλλικό βαρύ.
6 κουτ. σουπ. ρούμι μαύρο ή κονιάκ.... ( ο κάπτεν μπλάκ, μ' αρέσει περισσότερο).
6-7 κουτ. σούπας σοκολάτα (ρόφημα).

βάλε ποδιά και πάμε χαρωπά.

Χαρωπά λέω γιατί τα ωμά αυγά δεν τρώγονται.... αχ τι τραβώ...

μια γουλιά καφέ να πάρω τ' απάνω μου.

Αν έχεις μηχανή να φτιάξεις εσπρέσσο, πάει καλά... αλλιώς, κάνε ενα βαρύ γαλλικό. δεν θα παρεξηγηθεί ο μπισκότης.

Ξεκινα... άντε...

χτύπα τα κροκάδια με την ζάχαρη, ως που ν' ασπρίσουν. ΚΑΛΑ.....
πάρε την μύτη σου μέσα απο την λεκάνη, μυρίζει το ωον και θα αναγουλιάσεις.

Μετά βάλε λίγο λίγο το μασκαρπόνε, χτυπώντας συνεχώς. Λίγο είπα... κουταλιά κουταλιά.

Χώσε το μίγμα στο ψυγείο όγλίορις....

Πλύνε τα εργαλεία και χτύπα τα ασπράδια, να γίνουν μαρέγκα, με μια πρέζα αλάτι. Μην ρωτάς.

Ρίξε τα μέσα στο μίγμα και ανακάτεψε ελαφράαααααα, με κουτάλι της σούπας..... ΕΛΑΦΦΡΡΡΡΡΡΑ λέω....

Ξανα ψυγείο.

Εχεις φτιάξει τον καφέ? Ρίξε του μέσα το ρουμι ή το κονιάκ και αφησε το να κρυώσει λίγο.

Η εργασία εχει ως εξής. Βουτάς τα μπισκότα ελαφρά στον καφέ, απο την μία μεριά και τα στρώνεις.

αΠο ΠάΝω βΑζΕιΣ ΤηΝ ΣΟΚΟΛΑΤΑ.... με το τρυπητό του τσαγιού. Πουδραριστά.. το λέμε γαλλικά... τόπιασες...

Μετά το μισό μείγμα του ψυγείου... στρώνεις και ξανά μπισκότα... και σοκολάτα πουδρα και μετά απο πάνω...εεε, μην πουδράρεις... αφησε στο ψυγείο μια νύχτα να δέσει και πουδράρεις σοκολάτα, την τελευταία στιγμή, πριν το σερβίρεις.

καλοφάγωτο... γιατί όπως είδες δεν μένει τίποτα.. να με θυμηθείς... τρία τρία τα τρώνε τα κομμάτια !!!!

la mere du maire est tombee dans la mer

Παναπεί, η μάνα του Δημάρχου, έπεσε στην θάλασσα. Τι σε νοιάζει. Τίποτα. Οποιος τάμαθε ξέρει.... ορθογραφία και γραμματική.

οι άλλοι, δεν πειράζει κιόλας.
Δείτε ενα πράσινο σκουλίκι, μέσα σ' ένα πράσινο ποτήρι.

κι όσοι δεν το βλέπετε, δείτε

την Καλυψώ που διαβάζει dans un mou nie. Μουνί διαβάζεται.... ε? αλλά εμείς της γαλλικής μόνο!

Aυτάααα, για πρωί.

Μια βόλτα στο Βερολίνο, καλό θα μας κάνει, πάρε μια φωτό. Ο Πέτρος που πάει παντού...

Φτό, ποκατ, δεν θυμάμαι τι είναι. Νερόμυλος το βλέπω...αλλά ελα ολοι μαζί

"ο μύλος γυρίζει

ο μύλος κροτεί

ν αλέσει σιτάρι

να φάν οι φτωχοί"...

καλά, αυτό μου ήρθε, αμα ξές, πες άλλο.

Αντε απλωθήκαμε πάλι, στην πρασινάς. Καλο ΣουΚού !
μην μούρθεις καμμένος/η την Δεπτέρα. Με μέτρο ο ήλιος.!

Για ποιά με πέρασες??????

Γιά ποιά ακριβώς.

Αμα δεν κυκλοφορήσω εγώ με την επετειακή τσάντα, ποιά θα κυκλοφορήσει αγάπη μου?

καλά καλά και άλλες.

Την κορτάρω απο ημέρων και την απέκτησα !!! απευθείας απο τα Λονδίνα >
Αμμμου τι νόμισες ????

τι να φιτάξω?

Είσαι να φτιάξουμε, ένα ρεβανι? ραβανί, πως διάλο το λένε.... αυτό?
Οχι, δεν μ' αρέσει.
 Να κάνω, ένα γαλακτομπουρεκο? γαλατομπούρεκο? πως το λένε, αυτό. Μπα, θα λιγωθούμε...

Να φτιάξω, μια τούρτα? εεε, προχθές φαγαμε...
Τι να φτιάξω? διλληματίζομαι... !
Οχι μάνα μου, παγωτό δεν φτιάχνω και δεν τρώω απο τα φτιαγμένα. Μόνο μάρκες. Απο αυτές που τρώγαμε και στα νιάτα μας. Παπασπύρου!!! νιάμ, μικρό κυπελάκι, με ξύλινο κουταλάκι. Κακάο.. νιάμ..

ναι, τι να φτιάξω? αυτό ειναι το θέμα.

οχι οχι, σαρλότ, με νευριάζει. δεν θέλω δεν μ' αρέσει κιόλας.

πορτοκαλλόπιτα.. μπλιάχ... τι ναι τούτο, θυμάσαι που αναγούλιαζα με το γιαούρτι και την περτικαλάδα.. μπλιάχχχχχ

σακολατόπιτα? ελααα. βλακείες... δεν μπορώ ειναι μπουθρια.. λεξη γιαγιάς Βασιλικούλας ! οτι κατάλαβες.

τι άλλο, τι άλλο? βαριέμαι, κάνει και ζέστηηηηηη.....

βρε δεν βαριέσαι. ενα έτοιμο γλυκό απο το ζαχαροπλαστείο... κλέφτες θα γίνου νε?

9?

Δέκα εννέα σου λέω. Δέ κα  εν νέ α ! Δέκα εννέα. Πόσες φορές να στο πω.

ντριιιιν το τηλέφωνο.. "εμπρός"
"καλέ γιατί δεν ανοίγετε που χτυπάω?".. ο απαιτητικός..
"αχ, συγνώμη, αμέσως"....
ξεκλίτς, ξεκλίτς... ξεκλίτς...

περιμένω, περιμένεις περιμένει κι απόκριση καμμία

ντριιιιιιιν. ο απαιτητικός
"τι είναι καλέ? αφού άνοιξα!".
"@!(*&&%#*$()#" ο απαιτητικός, που στο τέλος του κόβει...
"σε ποιό νούμερο είστε"?
Ααααα, στο δέκα εννέα.... ισαμε 50 φορες τόχουμε πει.

"ααα, εμείς είμαστε στο 9, ήμουν σίγουρος"... ο απαιτητικός,μέσα στη γλύκα!

ευτυχώς, βρήκαν τον δρόμο και ήρθαν.... αλλιώςςςςς, ακόμη θα τους περιμέναμε...

Δέκα εννέα, στο λέω να μην το ξεχάσεις άλλη φορά.
Δ ε κ α    ε ν ν έ α !

Το 5νθήμερο !

Τι ωραία που είναι να ξυπνάς χωρίς ξυπνητήρι, να περνάς απο την βεράντα, να πίνεις καφέ, να πιάνεις την κουβέντα, χωρίς έννοια καμμία... ε και κατά το μεσημέρι να ρίχνεις κι ένα καυγά γιατί δεν καταλαβαίνει ο κόσμος.

Εξαίρετο τριήμερο. Οταν εχεις γύρω ανθρώπους, οι οποίοι χαίρονται να χαίρεσαι και χαίρεσαι να χαίρονται.. τι άλλο θέλεις. ! Ανθρώποι οι οποίοι, εχουν χαρά μέσα τους και την σκορπίζουν απλόχερα. Ανθρωποι, οι οποίοι, δεν έχουν μικρότητες !
Ετσι περνάς καλά! Περίκαλα, θάλεγα, μιας και κύλησε μια Παρασκευή βράδυ, εξαίρετα! Κατά γενική ομολογία, αλλά συνηθως, το βλέπω εγώ, το πως περνουν οι καλεσμένοι μου! (το καλάμι, λουστραρισμένο, μερσί). Και στον απόηχο, περασα υπέροχα.! Τούρτα δεν περίσσεψε, τόσο, που θα κάνω απόψε μια. ξεκούραστη είμαι!

Οι "μικροί" άνθρωποι, δεν έχουν ανάμεσά μας θέση. Αρκεί να το καταλάβω, γιατί η ανεκτικότητά μου, είναι γαϊδουρινή, ως την υπομονή μου.

Το 2006, όταν πήγα Καναδά, τα Χριστούγεννα, είπαν στην μαμά μου "σιγά μην πήγε η κόρη σου Καναδά"... (εγώ 45 ετών...η παιδούλα) ηταν φίλοι.. συγχίστηκε η Αννούλα μας γλυκειά και με πήρε τηλέφωνο να με περιλούσει για τους φίλους μου.. Πολύ σωστά έκανε.

Η ζήλεια, όταν σε κυριεύει, δεν είναι καλό πράγμα.... εγώ Καναδά, πήγα, δεν ξέρω γιάτί δεν με πίστεψαν... ζήλεψαν.. και γενικώς όταν ταξιδεύω, δεν το πιστεύει... η περι ου ο λόγος "φίλη" παρακάτω.

Προ ετους, χτύπαγε το τηλέφωνό μου στο γραφείο, αυτή που ήθελε να λέγεται φίλη... και ξαναχτύπαγε. Ημουν με τον πρόεδρο... απάντησα ευγενικά "πήραμε φωτιά?, θα σε πάρω αργότερα"... και το αργότερα, ήταν να χτυπά, 10 λεπτά, να της το κλείνω και να ξαναπαίρνει.
που σε πονεί και που σε δέρνει. Ανήμερα, τα γεννέθλιά της, που ειχα ξεχάσει, γιατί εγω, ειχα τα 40 του Μίμη.... ναι μπήκα ως ταύρος μαινόμενος φώναξα. Αμα πεθάνω θα το μάθεις, μην μου χτυπάς να δεις τι κανω.
θα περάσω το απόγευμα. κόταες, να περάσεις και να μην μιλήσεις?

Ηταν και το τελευταίο μου. Με πολέμησαν με κουτσομπολιά. Μάθαινα απο την γειτονιά... τα κουτσομπολιά με τα οποία με έλουζαν...! Και το κατάμουτρο, σύγνεφο...
Τον Δεκέμβριο, ήμουν άρρωση με καρκίνο... ήταν η γνωμάτευση, επειδή είχα αδυνατίσει... μάλιστα. οποιος αδυνατίζει και δεν ειναι φαλαινα πιά όπως εκείνη  (δεν κοιτά τα χάλια της) εχει καρκίνο. Που παίρνουν τα πτυχία, δεν γνωρίζω.

Υστερα, με σταματούσαν κυρίες γνωστές γειτόνισσες και μου έλεγαν "μακριά"..... περίμενα δεν ξέρω τι... να το ευχαριστηθώ.

Το ότι εγώ εχω χρήματα, και κάνω αγορές και ντύνομαι και ταξιδεύω, και αγοράζω πράγματα για το σπίτι και εχω κόσμο κάθε σάββατο, ... περνά ως κουτσομπολιό γιατί αυτή δεν έχει.
Οταν πούλαγε το μαγιώ 130 ευρώ και απο τι ήταν δεν ξέρω..... ήταν καλά. Είχε κέρδος 100% και έκανε ταξίδια, πήγαινε εκδρομές, και δως του να λέει που και πως και γιατί και που πήγαμε και πως περάσαμε.. Σουτιέν που πήρα αλλού 45 το πούλαγε 75... βγάλε συμπέρασμα. ναι βρε, κλεψιά το λέμε.

Προ καιρού, ακουσα το "χάλια ειναι η μαμά σου... πως είναι έτσι, χλωμή και δεν μπορεί να περπατήσει, κάτι πρέπει να κάνεις"... "μόλις την είδα, απάντησα μια χαρά, είναι"... η Αννούλα, εχει ενα θέμα με την μέση της, και την σπονδυλική στήλη, μια χαρά το κουμαντάρει. Οταν δεν μπορεί, ξαπλώνει και μετά νοικοκυριό... πάλι... που την είδε, άρρωστη, δεν ξέρω. Ο μισός γυναικείος πληθυσμός το ίδιο έχει.

Τότε με τους ασανσεράδες, μου είπε η μανούλα, πως την πήρε τηλέφωνο, η περι ου, να ρωτήσει γιατί δεν κατεβαινει...78 χρονών η μανουλα, κατέβηκε μια δυο, πόσες...?????
είπα την κυρίας κουτσομπόλας, "γιατί παίρνεις παιδί μου τηλέφωνο, την Αννούλα?"
 "οτι θέλω θα κάνω, να δω αν ειναι καλά". Εμενα με βλέπει κάθε μέρα... δεν ξέρει να με ρωτήσει.
"Δεν χρειάζεται να τηλεφωνείς. Αν ειναι καλά ειναι, αν δεν είναι θα το μάθεις".... της απάντησα, πήρα τα πράγματά μου, κι έφυγα..." δεν άκουσε... Λύσαξε που μένω, γιατί δεν πίστεψαν ότι έμενα ξενοδοχείο... ε, ρε που είχα μπλέξει.

Την Παρασκευή, ξύπνησα μ' ένα κέφι, μια χαρά, να κάνω τα φαγητά μου, να ετοιμάσω το σπίτι να δεχτώ τους καλεσμένους μου.

και κατά τη μια... νάσου ένα τηλεφώνημα... ακούω την Αννούλα μας, να λέει "α, είχα την αδελφή μου εδώ, δυο μέρες, δεν πρόλαβα τίποτα'... κι έκλεισε... Λέω εγώ .. δυο μέρες δεν είχε την αδελφή της, που λέει ψέμματα...? και γιατί.
η φίλη σου, μου λέει η Αννούλα, ρωτάει γιατί χάθηκα... χάθηκε που πήγε, φώναξε τον Σαίνη....

Παίρνω μια ανάποδη... γιατί τηλεφωνεί.. της είχα πει... την παίρνω εγώ στο τηλέφωνο. "Τι ζήλος είναι αυτός με την Αννούλα. Σου είπα και τις άλλες... δεν μας ενδιαφέρει να τηλεφωνείς... δεν σ'΄ενδιαφέρει τι κάνουμε σπίτι μας. Αν έρθουμε καλώς, αν όχι.. να περιμένεις... "
Απάντησε "οπου θέλω θα παίρνω τηλέφωνο" ούρλιαξα ένα "σε προειδοποίησα και σήμερα που είμαι εδώ, σου το απαγορεύω".. και μου κλείνει το τηλέφωνο.

Κρατάτε τούρκοι, τ' άρματα, και κάποιος την Βασίλω. Στο δικό μου σπίτι, αποφασίζω ΕΓΩ......

Κατεβαινω στο μαγαζί "ποιανού έκλεισες το τηλέφωνο"? ρωτώ...
"Εσένα..." απαντά...
"Εμενα δεν μου κλείνουν το τηλέφωνο, όταν αποφασίζω για το σπίτι μου, ακούνε...".
Τι φύγε έξω, μου έλεγε, τι με το σώμα της, προσπαθούσε να με διώξει.. εγώ να ουρλιάζω "Σου απαγορεύω να τηλεφωνείς στη μανα μου".

τι δεν έιναι δικό σου το σπίτι άκουσα, τι πως η μανα μου, εχει σώας τας φρένας και αποφασίζει που θα μιλήσει. και δως του να με ωθεί και να φωνάζει. "Εξω απο το μαγαζί... " Γουρούνα, σκεπτόμουν, χοντρή και στους τρόπους.

ερχεται και το κνόδαλο, το άλλο απο πίσω...για υπεράσπιση "εσύ μακριά, ουρλιάζω".. κοίταζε, ΄με ανοικτό στόμα. δεν ειχα να λύσω μαζί της, τι σόι, βοήθεια ήρθε να προσφέρει στην φίλη της... ναι. Είναι αυτή με τις κόρες ψώλ...χτρες!

"Εχεις υπαρξιακά" άκουσα.. .μάλιστα. Ας μου πει κάποιος γιατί το είπε.

ναι ούρλιαζα, σπίτι μου κάνω εγώ κουμάντο και μόνο. Δεν επιτρέπω σε κανέναν τα περαιτέρω. και άκουσα "δεν σου ανήκει το σπίτι, ειναι των γονιών σου".. τι σχέση είχε αυτό... "μου το γράψανε.. έχασε την συνέχεια "¨συμπλήρωσα, μην χάσει και το κουτσομπολιό....να ξέρει....

Βγήκα έξω και φώναξα... Εδω τελειώνει η σχέση και δεν σου επίτρέπω να ξαναπάρεις.... που τα έλεγα? στον βρόντο !

Στο δρόμο πιά εξω ξεφώνσα "στο διάλο" κι άκουσα το κνόδαλο "Να παααας".
αυτή την δέρνει ο άνδρας της, και κοιτάει που θα ξεδώσει.. ναι.

Ανέβηκα επάνω.... και ξαναφώναξα... απο ψηλά με την Ματίνα στο τηλέφωνο και 140 παλμούς.... έξω ήμουν... δεν  την έβριζα μέσα στο μαγαζί της! ναι σαν τρελλή... αλλάαα το ευχαριστήθηκα.... γμ την ζήλια της !

εληξε το πάρτυ, αν ξαναπλησιάσουν θα κάνω ασφαλιστικά μέτρα.

Με την αγράμματη...

"θα παθεις τίποτα παιδάκι μου" είπε η μάνα, θύμωσε για λίγο γιατί εκνευρίζεται μετ ις φωνές και μετά της τα έψαλα κι εκείνης...
Τελος... απο ετών με ζηλευαν, κοίταγαν μόνο να πούνε ειρωνίες και κουτσομπολιά... ααα, αρπα την.... ήταν η ώρα .

την φαγανε! δεν ηξεραν με ποια έμπλεξαν!!!

"σου τα είπα' μου είπε η Ματίνα.. μου τα έλεγε, αλλά κοίταγα να τσακωθώ, να το καταλάβουν.
Διοτι ο χωριάτης, θέλει ενάμιση χωριάτη.

αει σιχτίρ... !
Μα την παναγία, η ηλίθια, δεν έχει καταλάβει τίποτα ε? πάω στοίχημα. είμαι μια κακιά, που εχω προσωπικά προβλήματα (πούντα καλέ, φωναξέ τα) και που βρίζω τον κόσμο.  Αυτό εχει καταλάβει. Οτι αν ξανατολμήσει να τηλεφωνήσει θα της κάνω ασφαλιστικά μέτρα... δεν τόχει καν υποψιασθει΄γιατί δεν ξέρει η αγράμματη...


* άσε που σας εχω πει, να μου γράψετε σε σκονάκι μερικές βρισιές, ναχω να λέω... δεν ακούτε... με ένα στο διάλο... να προσπαθώ να βγάλω άκρη.
να μην την πω κάπως? να μην εκφραστώ για το σπίτι της, τον μεθύστακα άνδρα της, τον άλλον που δέρνει την άλλη?...

Κυιρία, εγώ, ας πλησιάσει και σου λέω...