Παρασκευή 19 Νοεμβρίου 2010
την δικαιολογία μου μέσα!!!
Για όλα, υπάρχει μια δικαιολογία. Μα για όλα. Με μαθηματική ακρίβεια. Και για κάθε ερώτηση υπάρχει μια ψεύτικη απάντηση. Και μια δήλωση ψεύτικη. Γενικώς ο κόσμος ζει με ψέμματα, δικαιολογίες και αει πιά...!
Ξεκινάς το πρωί, τραγουδώντας, με πλουσιότατο ρεπερτόριο. Τι "ρίκοκο βερύκοκο", τι "μιάου βρε γατούλα", τι "το πρωί με ξυπνάς με φιλιά", τι και τι δεν...!
Φτάνεις στην τράπεζα και κάνεις χαβαλέ με τους αγουροξυπνημένους υπαλλήλους, πάς να πάρεις το αυτοκίνητο και έρχεται ο κεραυνός. Χτυπά το τηλ. το οποίο ποτέ μα ποτέ δεν χτυπά για καλο, ορκίζομαι, τέτοιες ώρες ! "Μπρόόόόόόοόός, απαντάς και αρχίζει να σου κόβεται το τραγούδι... Διότι άμα ακούς την συνάδελφο, κάτι κακό συμβαίνει.
Συνέβη ότι το παιδί έχει κατι δεκατάκια, και "ότι θέτε, στο σπίτι θάμαι". Δεν θέμε βασικά, δικαιολογίες του κώλου. Θέμε να είστε στην δουλειά σας, γμ τον Ηρώδη μου μέσα.
Δουλέψαμε 3 ημέρες μισή ώρα παραπάνω σύνολο και είπαμε, σήμερα δεν καθόμαστε σπίτι να ξεκουραστούμε γιατί ειμαστε πολύ κουρασμένες.
Γιατί δεν φωνάζεις μάνα ή πεθερά, που έτσι κι αλλιώς σου τα κρατάνε να καθίσουν με τον πυρετό?ε εεε?
Γιατί βρίσκετε και κάνετε ! Γιατί δεν σας απολύει κανείς, μέρες πούναι να γλυτώσουμε μια και καλή και απο την άλλη, να πάρουμε ένα νέο κορίτσι να κάνει δουλεια!
Ρε δεν το χωνεύω, δεν έλλειψα παρά μια φορά το χρόνο που έπεφτα κάτω απο την κούραση με τις χριστουγεννιάτικες κάρτες, τοοοοτε που ήμουν μονη μου στο γραφείο και τις έγραφα στο χέρι. Και βέβαια μετά απο ατελείωτα 15ωρα στο γραφείο, κλάταρα. Ενδοξες εποχαί της νιότης. Και μετά άντε πάλι 15ωρα και ξανά προς την δόξα τραβά.
Ναι γκρινιάζω και φωνάζω απο το πρωί "Γμ τα παιδιά σας, δεν φταίω τίποτα εγώ". Και τι βγαίνει? Τίποτα. Απλά είμαι θυμωμένη και βρίζω θεούς, δαίμονες, παιδιά, εγγόνια, ότι βρεθεί μπροστά μου. Και πικρόχολη γίνομαι γιατί δεν αντέχω τα ψέμματα, τις υποκρισίες "ήρθα στις 8 το πρωί να ετοιμάσω" και μετά λείπω και μια μέρα, νάρθω στα ίσα μου, κι εγώ και οι ώρες μου. Γιατί όλα υπολογισμένα είναι σε αυτό τον κόσμο. Ολοι τα υπολογίζουν. Βλέπω κι άλλους. Δεν σου δίνει δεκάρα παραπάνω, εφέτος, στις 5 και 1 λεπτό είναι έξω απο το γραφείο.
Τους βαρέθηκα όλους! Μα όλους!
Και θα βρίζω όσο θέλω, όποιον θέλω. Και δεν με νοιάζει η εικόνα, της γραμματικιάς, που τσαλακώνει το πανέμορφο (χα χα χα τι γράφω η πτν), ρούχο και το καταπληκτικό μαλλί !!!! (έλα ν' ανέβω...!!!).
Είναι να μην πάρω τις ανάποδες, κι όταν τις πάρω, δεν βλέπω μπροστά μου. Γιατί έχω δίκιο ! πάει και τελείωσε!
Ξεκινάς το πρωί, τραγουδώντας, με πλουσιότατο ρεπερτόριο. Τι "ρίκοκο βερύκοκο", τι "μιάου βρε γατούλα", τι "το πρωί με ξυπνάς με φιλιά", τι και τι δεν...!
Φτάνεις στην τράπεζα και κάνεις χαβαλέ με τους αγουροξυπνημένους υπαλλήλους, πάς να πάρεις το αυτοκίνητο και έρχεται ο κεραυνός. Χτυπά το τηλ. το οποίο ποτέ μα ποτέ δεν χτυπά για καλο, ορκίζομαι, τέτοιες ώρες ! "Μπρόόόόόόοόός, απαντάς και αρχίζει να σου κόβεται το τραγούδι... Διότι άμα ακούς την συνάδελφο, κάτι κακό συμβαίνει.
Συνέβη ότι το παιδί έχει κατι δεκατάκια, και "ότι θέτε, στο σπίτι θάμαι". Δεν θέμε βασικά, δικαιολογίες του κώλου. Θέμε να είστε στην δουλειά σας, γμ τον Ηρώδη μου μέσα.
Δουλέψαμε 3 ημέρες μισή ώρα παραπάνω σύνολο και είπαμε, σήμερα δεν καθόμαστε σπίτι να ξεκουραστούμε γιατί ειμαστε πολύ κουρασμένες.
Γιατί δεν φωνάζεις μάνα ή πεθερά, που έτσι κι αλλιώς σου τα κρατάνε να καθίσουν με τον πυρετό?ε εεε?
Γιατί βρίσκετε και κάνετε ! Γιατί δεν σας απολύει κανείς, μέρες πούναι να γλυτώσουμε μια και καλή και απο την άλλη, να πάρουμε ένα νέο κορίτσι να κάνει δουλεια!
Ρε δεν το χωνεύω, δεν έλλειψα παρά μια φορά το χρόνο που έπεφτα κάτω απο την κούραση με τις χριστουγεννιάτικες κάρτες, τοοοοτε που ήμουν μονη μου στο γραφείο και τις έγραφα στο χέρι. Και βέβαια μετά απο ατελείωτα 15ωρα στο γραφείο, κλάταρα. Ενδοξες εποχαί της νιότης. Και μετά άντε πάλι 15ωρα και ξανά προς την δόξα τραβά.
Ναι γκρινιάζω και φωνάζω απο το πρωί "Γμ τα παιδιά σας, δεν φταίω τίποτα εγώ". Και τι βγαίνει? Τίποτα. Απλά είμαι θυμωμένη και βρίζω θεούς, δαίμονες, παιδιά, εγγόνια, ότι βρεθεί μπροστά μου. Και πικρόχολη γίνομαι γιατί δεν αντέχω τα ψέμματα, τις υποκρισίες "ήρθα στις 8 το πρωί να ετοιμάσω" και μετά λείπω και μια μέρα, νάρθω στα ίσα μου, κι εγώ και οι ώρες μου. Γιατί όλα υπολογισμένα είναι σε αυτό τον κόσμο. Ολοι τα υπολογίζουν. Βλέπω κι άλλους. Δεν σου δίνει δεκάρα παραπάνω, εφέτος, στις 5 και 1 λεπτό είναι έξω απο το γραφείο.
Τους βαρέθηκα όλους! Μα όλους!
Και θα βρίζω όσο θέλω, όποιον θέλω. Και δεν με νοιάζει η εικόνα, της γραμματικιάς, που τσαλακώνει το πανέμορφο (χα χα χα τι γράφω η πτν), ρούχο και το καταπληκτικό μαλλί !!!! (έλα ν' ανέβω...!!!).
Είναι να μην πάρω τις ανάποδες, κι όταν τις πάρω, δεν βλέπω μπροστά μου. Γιατί έχω δίκιο ! πάει και τελείωσε!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
