η Φερρών μου

Η Φερρών μου. Η Φερρών στο 34, της γιαγιάς Βασιλικούλας. Το σπίτι μας.

Μ' έχει πιάσει μια νοσταλγία για την Φερρών. Εβγαλα τις φωτός να τις δείξω του Νικόλα μας. Περίτεχνο μέσα όξω. Και το 32, ο παππούς προ του γάμου, το εκανε πιο σίκ. Οχι τζάκια και μπανιέρα δεν είχε.

Τ' αγαπώ, όπως τ' αγαπούσε η γιαγιά που ήτανε δικό της. Ολόδικό της. Να ενοικιάζει το ισόγειο και το υπόγειο να έχει εισόδημα. Οπερ και εγένετο. Αυτό το παράθυρο πάνω απο τα κλαδιά ήταν το δικό μου, το αποπάνω του Μιμία. Εμείς κατεβήκαμε κάτω το 69. Στο ισόγειο, γιατί πλυθήναμε επάνω. Ετσι απέκτησε καθείς το δικό του δωμάτιο.

Στο υπόγειο ως το ... ναι που να θυμηθώ... το 70? η κυρά Ντίνα με την Καλλιόπη και την Ντίνα τις κόρες της. διόρθωση. Την Κατερίνα, κόρη όχι Ντίνα... αιντα...

Δίπλα ο γιατρός Γεωργακόπουλος ο ακτινολόγος. Το σπίτι υπάρχει ακόμη.

Η Φερρών μου. Εκεί γεννήθηκε ο Μίμης. εκεί μεγαλωσαμε όλοι. Εγώ και η Φερρών αν είμαστε κολλητοί. Γεννήθηκα στο 30 και ζουσα στο 34. Εσβησα τα 17 γεννέθλια της τουρτας και φύγαμε. Ευτυχώς γιατί δεν θα σήκωνε τον σεισμό του 81. Κατέρρευσε. Πάει κι αυτό. Υστερα έγινε πολυκατοικία. που να μην του σώσει η πολυκατοικία που έφτιαξε, τάπαμε κι άλλη φορά (με δάνειο στο όνομα της πεθαμένης μου γιαγιάς).....

Η Φερρών μου. η Φερρών της γιαγιάς μου. Με τα τριξίματα στις σκάλες και τις καταπακτές.Με τις αποθήκες. Με τα μπαούλα.... με την μυρωδιά της παρκετίνης. Με το άρωμα των κουραμπιέδων, κάθε Χριστούγεννα. και τον Λαμπριάτη στην λαμαρίνα κάθε Πάσχα.

Πέρασε πολέμους και σεισμούς και επέζησε

και ζει στις καρδιές μας.

Κοίτα μπαλκόνι περίτεχνο.... μόνο το δικό μας ! και τ' ακροκέραμα, τους τα πήρα... σιγά !