Οχι, όχι δεν είναι το νέο μου επάγγελμα, δεν καβάλησα τόσο πολύ το καλάμι. Αυτό το κάνω, έτσι κι αλλιώς χρόοοονια τώρα, απο δουλειά, ως προσωπικά και τούμπαλιν...
θα σας πω μια ιστορία, πέρα για πέρα αληθινή και βγάλτε συμπεράσματα.
Προ πολλών ετών, αποζήτησε την φιλία μου, μια συμμαθήτρια (με υπόδειξη της μητέρας της). Ημουν το καλό και ήσυχο παιδί και το "πλουσιοκόριτσο", ότι έπρεπε για τον κύκλο που ετοίμαζε για την κόρη της, εν όψει του γαμου της!.
ε, ρε δεν ήξερε, δεν ρώταγε? Εγώ καλό παιδί, αλλά δεν έπεται ότι ήμουν και ότι φαντάζονταν !
Εγώ είχα μηχανή, έκανα παρέα με μηχανόβιους (με την καλή έννοια), τριγύρναγα... ελαφρώς, ζούσα ρε παιδί μου, πως το λένε. Οταν είσαι 20, ζείς και απολαμβάνεις. Δεν κλείνεσαι σπίτι να κάνεις τι δεν ξέρω.. οικοκυρικά ας πούμε... και λικέρ grand marnier, που ύστερα ανακάλυψα πως ηταν γνωστό ως μανταρινόζουμο!! μη χ@@@@
Η κόρη.. ζούσε στην σκιά της μαμάς, σ' ένα γάμο, που της τον έφτιαξαν στα μέτρα της !!! και τον απολάμβανε η μάνα, μόνο 42 τότε!
Βίοι παράλληλοι, δεν μ' ενοχλούσαν ως τότε, κάναμε κάποια παρέα!
Κάποτε έκανε και δεύτερο παιδάκι, ένα κοριτσάκι και έγραψα, γιατί ταξίδευα "άντε να με κάνεις νονά'. Η λογική του "οι ανύπαντροι με τους ανύπαντρους", είχε θέση στο μυαλό της αλλά όχι στην γλώσσα της. θα βάπτιζε το παιδάκι, μια κυρία γιατρου, διότι εγώ τι ήμουν?
Οταν η κυρία γιατρου έχασε τον πατέρα της, είπε "συγνώμη, εχω πένθος, και θα έχω για 1 χρόνο, δώστε το αλλού" ήταν ήδη 2 και κάτι το παιδί.
Αποφάσισαν να το δώσουν λοιπόν, στην πιο εύκολη λύση ! Εμένα.
Εγώ χωρίς να σκεφτώ να τους κόψω την καλημέρα.. το δέχτηκα. Λάδι βάζεις, πάνω απο όλα!
τα "όργανα" που άρχισαν ύστερα, ας πούμε πως τα παρέβλεπα με μεγάλη υπομονή. μάζευα.
Ενα χαρακτηριστικό ήταν η επιμονή τους να βαπτίζουν παιδάκια. Μεγαλο(τρομάρα της) κυρία ιατρου (άλλη τρομάρα), μέχρι που κάποτε, ετοίμασε κούτα βαπτιστικών με το βαπτιστικό κουστουμάκι του γιού της. Με την δικαιολογία "δεν θα το χρειαστώ"....
Μεγάλη αλήτρα ο γιός, δεν φταίει αυτός, ο γονιός τι κάνει... τος παν!
Οταν είδα κι αυτό... κόμπιασα. Εγώ είχα κάνει βαπτίσια σε μαγαζί απο το Κολωνάκι, είχα αγοράσει πανάκριβα, γιατί το χαιρόμουν. Εκεί άρχισα να φοβάμαι πως και το φουστανάκι, που είχα στην βάπτιση, κάπου θα πήγαινε απο τα πολλά βαπτίσια.
Κάποτε έπιασα στα χέρια μου cernit, και άρχισα να φτιάχνω μικρά αριστουργήματα. Με έβαλαν να κάνω σταυρουδάκια για μια βάπτιση που θα έκανε. Τάχα μου χειροποίητα.... !!!
Εγώ τα μόνο χειροποιίητα, που είχα δει, ήταν απο την μαμά της Βαλεντίνας, που έπλεξε καλοκαίρι στην πλατεία, όλες τις μπομπονιέρες! αυτό ήταν ένα μικρό θαύμα!
Τα υπόλοιπα, τα έβλεπα ως... κατινιές!
Δεν ξέρω, εγώ το χειροποίητο, το τοποθετώ αλλού. Εγώ τι όφελος είχα να μοστράρουν μαρτυρικά ως δικά τους χειροποίητα. Ετσι έφτιαξα 10 και τις παράτησα να κάνουν τα λοιπά! Χα,
είχα αρχίσει να ξυπνώ. Πέρασαν χρόνια, βρήκα ευκαιρία, δια της σιωπής, να απομακρινθώ, δεν είδα και να ρωτήσουν, άρα ήξεραν περί της σιωπής μου! Δεν θα επεκταθώ..
Μετά απο 13 έτη, που δεν ξέρουν αν ζω ή πέθανα, το αθάνατο φατσαμπούκι, μου έστειλε μήνυμα, "να γίνουμε φίλες".
Τι λες ρε!!! το "ignore' μετά πολλών επαίνων ! Και πολύ το χάρηκα!
και τι δουλειά κανει η κυρά μεγαλογιατρίνα που δεν έχει δουλέψει ποτέ της.
οχι μαντέψτε!!! τι σας έχω εδώ!
Εχει γραφείο εκδηλώσεων!!! Οργάνωση γάμου!!! Απιστεύταμπλ? Οσο νάναι!
υπεύθυνος καταστήματος ο γιός. Η μαμά (και η γιαγιά υποψιάζομαι) έχει τις δημόσιες σχέσεις! Και την οργάνωση. Χρόοοοονια στο κουρμπέτι, ξέρει απο βαπτίσεις και γάμους!!
χα χα χα χα !!!!
Η κατινάρα, τι άλλο θα μπορούσε να κάνει!!!
κι εγώ που διοργάνωσα τα γεννέθλιά μου μόνη μου? τσ τσ τσ, δεν ξέρω απο τέτοια!!!
Επρεπε να την είχα συμβουλευτεί!!!
