Οταν η παιδεία λείπει απο τα παιδικά σου, δεν πα νάσαι γιατρός, δικηγόρος, μεγαλο- όλα αυτά, επιχειρηματίας, δεν ξέρω τι στο διάλο άλλο, δεν θα μάθεις ποτέ, να φέρεσαι.
Καλά, μην μου την πέσετε, όλα τα φιλοζωϊκά συνεργεία, μαζεμένα. Το δίκιο μου τόχω. Tο είχε πει ο Μητρόπουλος πριν απο μένα. Παιδεία μουσική ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ.
Μουρμουράω? ναι. Παρακολούθησα μετά απο πάρα πολλά χρόνια, συναυλία στο ΜΜΑ. Ο μέσος όρος ηλικίας, άγγιζε τα 1000 έτη. Δεν βαριέσαι. Οπου νέος, φορούσε τζήν. Να μην ξέρει ο κόσμος να ντυθεί... τσ τσ τσ! Τος παν, αυτο είναι αλλού.
Στρώθηκαν τα διαμαντικά που λες, χτύπησαν δυο τρία κινητά, ξεχασμένα, κάθισαν ήσυχα οι μεγάλες ηλικίες και μπηκε το πρώτο βιολί με μερικά άλλα. Εκεί άρχισαν τα νεύρα μου να παίζουν.
Ρε μαλακοπίτουρες ελληνάρες. Το διάσημο πρώτο βιολί της Συμφωνικής της Βιέννης, σας έκανε την χάρη να σας χαιρετήσει. Και ο μουσικό και το βιολί, ιταλικό του 1700.... Βάρατε τα χεράκια, δεν κάνει κακό. Υποδέξου, πλήρωσες που πλήρωσες, μια απο τις μεγαλύτερες ορχήστρες της Ευρώπης! Δειλά εδώ κι εκεί κάτι χλιαρά παλαμάκια, λες και κόστιζαν. Οι περισσότεροι απο αυτούς είχαν ακριβοπληρώσει το εισιτήριο.
Τι περιμένει ο μουσικός? την υποδοχή και την αποδοχή! Εχουν χορτάσει θα μου πεις. Ενα ακόμη, παρατεταμένο περιμένουν και ένθερμο. Γι αυτό ζουννννννε λέμεεεεε!
Αντε και μπήκε και ο μαέστρος. Αντί να σίεται η αίθουσα απο το χειροκρότημα. Βρε, 86 χρονών, πόσο ακόμη θ' ανεβαίνει στο πόντιουμ... μια τέτοια διασημότητα, ο Ζωρζ Πρέτρ, χτύπα να πονέσουν τα χέρια σου. ΜΜΜΜΜ, οι μεγαλογιατροί... χλιαρότατα.. και κάτι κυρίες με το ζόρι. Τις βάραιναν τα δαχτυλίδια!!! Αει στο διάλο, να χαστουκίσω. Χορτασμένος είναι αυτός, αλλά αυτό το χειροκρότημα τον κάνει ν' ανεβαινει επάνω ακόμη στο πόντιουμ.
Αντε και τελειώνει, ότι εχει να τελειώσει και περιμένει το χειροκρότημα. Χλιαρότατον!! κι αυτό! Μα δεν μπορώ να σε καταλάβω. Αντί να σηκωθείς επάνω να χειροκροτήσεις, να βάλεις και καμμιά φωνή, μπράβοοοοοοοο, σε παρατεταμένη γωνία, μπά... τυπικά.
Και έρχεται η ώρα του "καλού" προγράμματος. Δυο απο τα μεγαλύτερα ονοματα μπαίνουν... Κλάπ κλάπ και ξανακλάπ! Μούρχεται να σφυρίξω, να ξεφωνίσω απο την χαρά μου, να σηκωθώ όρθια να το ευχαριστηθώ... Αλλά... μονη? μα γι αυτο ήρθα για να τις δω. Οι πιανιστες, οι καταπληκτικές αδελφές Λαμπέκ! ναι και, το ίδιο της κάνει της κυρίας Μαρίας, που δεν είχε που να περάσει την ώρα της και λεπτά έχουμε, πάμε Μέγαρο να μας δουνε. Διότι μας είδαν και είδαμε.. Ναι ναι!
Το ένα και μοναδικό μπράβο, που ακούστηκα όταν τελειωσαν, και ξεστόμισε κάποιος, ήταν ξενικό. Δεν ήταν ελληνικό. Η ίδια η ορχήστρα έδινε το σύνθημα για ανκόρ και μερικοί που αντιλάμβάνοντο περί τίνος επρόκειτο, παλαμάκιζαν. Δίπλα μου μια σειρά ολόκληρη, έμενε βουβή κι ακίνητη. Μουρχώταν να τους πλακώσω στα χαστούκια. Μα την παναγία δηλαδή. και στις φάπες, τους μπροστινούς !
Ανκόρ, και ανκόρ και ανκόρ! και το χειροκρότημα ήσυχο με ένα ελαφρύ κρεσέντο απο συγκεκριμένους. Αλλά δεν παρεσύρετο κανείς. Στούρνος ο μπαστουνόβλαχος, κι ας σπούδασε.
Εχετε ακούσει τι γίνεται έξω σε συναυλίες? οχι, έχετε? καλύτερα να ήταν η αιθουσα άδεια και να σιώταν παρά αυτό!
Το διαλειμμα να μην το σχολιάσω γιατί ομοίως θα συγχιστώ.
Δεν αντιλαμβάνομαι την παιδεία του ελληνα και λυπάμαι γιατί δεν θα γίνει ποτέ άνθρωπος. Οχι δεν λυπάμαι. Αξιος της τύχης του είναι!
Ναι ναι, εγώ ευχαριστήθηκα, απόλαυσα, σιγοτραγούδησα στον ρυθμό. Χτύπησα το πόδι ρυθμικά, τα χέρια μου, με μεγάλη χαρά και φώναξα μπράβο όσο ήθελα. Που θα το ξαναβρώ? που θα το ξαναδω?
γι αυτό πήγα !
και βιντεάκι, τράβηξα κι εγώ κι άλλοι! !!!
