Κι εκεί που αραχτού γωνία, γυρίζεις σπίτι, βρίσκεις το ελα να δεις σε όλη του την μεγαλοπρέπεια.
Σηκώνεις μια τσάντα γιομάτη φρουτα και με το που μπαινεις και λες, "εδώ τα καλά φρούτα"< ακούς την μισοπεθαμένη μητέρα, όρθια ακόμη να λέει με πισιθανάτιο ύφος. "δεν μπορώ, βάλε τα στη θέση τους".....
Τα παρατάς κουζινιακώς και αναρωτιέσαι δυνατά τι έγινε. "Η μια πλευρα, με πονάει", "αμα κάνεις μαγκιές", σκέπτεσαι, "πλήρωσέ τα τώρα".... απαντάς.
Με κακό ύφος γιατί ξές, τι θα ξεσπάσει.
Το βραδυνό, ελαφρύ τσιμπουσι, ετοιμάζεται. Στριφογυρίζω ν' ανάψω όλα τα κουδίσια, γιατί κάνει ζέστη Αφρικανική. Η μυιιητέρα, μισοκαθισμένη και χωρις παυσίπονο... Πάρε ενα χριστιανή μου, όλη μέρα... Οοοοοχι γιατι να πάρει... θα κάνει 79 ημέρες να περάσει.
Μεταξύ πισιθανατίου ύφους και καναπέ, δίνει κάτι ψώφιες εντολές. Αλλάαα τις δίνει. Η ώρα μου περνά, οι κατσαρόλες ανάβουν στη φωτιά και η προσπάθεια να γίνουν τα πράγματα καλύτερα... πάει απο το κακό στο χειρότερο.
Ενα παντελόνι να απλωθεί, αφού πλυθεί πρώτα, βέβαια, η κατσαρόλα να ξεφυσά, οι τηγανητές μου, ναι οι πατάτες, να τρώγονται μία μία, με το χέρι, βουτώντας, όπως κάνω δρομολόγια μέσω κουζίνας.
Τα άλλα δρομολόγια, κουζίνα-έξω ψυγείο, έχουν φθάσει στο κατακόρυφο. Ολα έξω και η κομπόστα της μηυτέρας.
Η πολίτιμη ώρα μου περνά. Το κορίτσι λάστιχο, τελειως αναιδές, θέλει και ντουσάκι.
Ο πατήρ, απλωτός επι της πολυθρονός. Μπα, τι έχει... μμμ θέλω το λαπιτόπι του... θέλω το σκαϊπ....
Αποφασίζω με εντολή να το πάρω "για μισή ώρα" στις 10. Ρωτάει αν δεν΄γίνεται αλλιώς και εισπράττει ενα μουγκριτό.
Κάνω περιβάλλον για το λαπιτόπι στο δωμάτιο μου, ανοίγω... δεν έχει ιντερνετ.
πως διάλο είχε πριν λίγο..... Ξανα... Ξανά...
τηλεφωνώ στον σκαϊπούχο. Δεν βρίσκω άκρη. Μου περνά η ιδέα, αλλά δεν ξέρω πως σε αυτό τη μηχάνημα ανοίγουν το νετ. Ποιος διάολο εξυπνος το εγκατέστησε, που θέλει ειδικό κουμπί να ανοίξει το νετ....μικρά παιδιά δεν έχουμε.
Γιομάτη απο εγωισμό, δεν θα δω τον συνακροατή μου, κλεινω το τηλ., επιστρέφω το διαολομηχάνημα και ξανα τηλεφωνώ να μιλήσω σαν άνθρωπος.
Απλώνομαι και χαλαρώνω. Με το φτυάρι μαζί ναι... που πας!
Το αυριανό πρόγραμμα δεν θέλω να το σκέπτομαι....
σεις εχουτε σκαϊπ? γιατί εγω δεν έχω. Ουτε στον ανηψιο μου τέτοια συμπεριφορά. Μην του φάω το μηχάνημα. Κολληματα γεροντίστικα !
το διάολο μου μέσα που ήθελα μετριασμό στα σχόλια. Μπερδεύτηκα και το έβγαλα. βρίζετε μετρίως.
Σηκώνεις μια τσάντα γιομάτη φρουτα και με το που μπαινεις και λες, "εδώ τα καλά φρούτα"< ακούς την μισοπεθαμένη μητέρα, όρθια ακόμη να λέει με πισιθανάτιο ύφος. "δεν μπορώ, βάλε τα στη θέση τους".....
Τα παρατάς κουζινιακώς και αναρωτιέσαι δυνατά τι έγινε. "Η μια πλευρα, με πονάει", "αμα κάνεις μαγκιές", σκέπτεσαι, "πλήρωσέ τα τώρα".... απαντάς.
Με κακό ύφος γιατί ξές, τι θα ξεσπάσει.
Το βραδυνό, ελαφρύ τσιμπουσι, ετοιμάζεται. Στριφογυρίζω ν' ανάψω όλα τα κουδίσια, γιατί κάνει ζέστη Αφρικανική. Η μυιιητέρα, μισοκαθισμένη και χωρις παυσίπονο... Πάρε ενα χριστιανή μου, όλη μέρα... Οοοοοχι γιατι να πάρει... θα κάνει 79 ημέρες να περάσει.
Μεταξύ πισιθανατίου ύφους και καναπέ, δίνει κάτι ψώφιες εντολές. Αλλάαα τις δίνει. Η ώρα μου περνά, οι κατσαρόλες ανάβουν στη φωτιά και η προσπάθεια να γίνουν τα πράγματα καλύτερα... πάει απο το κακό στο χειρότερο.
Ενα παντελόνι να απλωθεί, αφού πλυθεί πρώτα, βέβαια, η κατσαρόλα να ξεφυσά, οι τηγανητές μου, ναι οι πατάτες, να τρώγονται μία μία, με το χέρι, βουτώντας, όπως κάνω δρομολόγια μέσω κουζίνας.
Τα άλλα δρομολόγια, κουζίνα-έξω ψυγείο, έχουν φθάσει στο κατακόρυφο. Ολα έξω και η κομπόστα της μηυτέρας.
Η πολίτιμη ώρα μου περνά. Το κορίτσι λάστιχο, τελειως αναιδές, θέλει και ντουσάκι.
Ο πατήρ, απλωτός επι της πολυθρονός. Μπα, τι έχει... μμμ θέλω το λαπιτόπι του... θέλω το σκαϊπ....
Αποφασίζω με εντολή να το πάρω "για μισή ώρα" στις 10. Ρωτάει αν δεν΄γίνεται αλλιώς και εισπράττει ενα μουγκριτό.
Κάνω περιβάλλον για το λαπιτόπι στο δωμάτιο μου, ανοίγω... δεν έχει ιντερνετ.
πως διάλο είχε πριν λίγο..... Ξανα... Ξανά...
τηλεφωνώ στον σκαϊπούχο. Δεν βρίσκω άκρη. Μου περνά η ιδέα, αλλά δεν ξέρω πως σε αυτό τη μηχάνημα ανοίγουν το νετ. Ποιος διάολο εξυπνος το εγκατέστησε, που θέλει ειδικό κουμπί να ανοίξει το νετ....μικρά παιδιά δεν έχουμε.
Γιομάτη απο εγωισμό, δεν θα δω τον συνακροατή μου, κλεινω το τηλ., επιστρέφω το διαολομηχάνημα και ξανα τηλεφωνώ να μιλήσω σαν άνθρωπος.
Απλώνομαι και χαλαρώνω. Με το φτυάρι μαζί ναι... που πας!
Το αυριανό πρόγραμμα δεν θέλω να το σκέπτομαι....
σεις εχουτε σκαϊπ? γιατί εγω δεν έχω. Ουτε στον ανηψιο μου τέτοια συμπεριφορά. Μην του φάω το μηχάνημα. Κολληματα γεροντίστικα !
το διάολο μου μέσα που ήθελα μετριασμό στα σχόλια. Μπερδεύτηκα και το έβγαλα. βρίζετε μετρίως.
