αυτή η αγάπη.... !!!

Η Αθήνα μου!

Θα σας διηγηθώ, πως ξεκινώντας για μπάνιο, ένα πρωί, καταλήγεις να κάνεις γλυκό σταφύλι το μεσημέρι!!!

Αυτό που έπαθα εχθές, δεν μου έχει ξανατύχει.
Οταν λέω, εγώ, πως είμαι παιδί της πόλης το εννοώ.
Φυσάει δυνατός αέρας? απώλειες ¨άντε μια γλάστρα της γειτόνισσας?" Αντε ένα παραθυρόφυλλο, άντε ένα τζάμι...
Φωτιά στην διπλανή πολυκατοικία, άντε να σε πάρει αγκαλιά ο πυροσβέστης να σε κατεβάσει με την εναέρια. Στα μέτρα μου το σενάριο,
τραβάς και μια μήνυση του γείτονα και όξω απο την πόρτα...

Σεισμός? θα κατέβεις με τον όροφο.
Ούτε φουσκοθαλασσιές, ούτε πήρε φωτιά το δάσος, ούτε τίποτα !

Ξεκίνησα τραγουδώντας για παραλία Μαραθώνια, θάλασσα, εχθές, ακούγοντας πως έχει μια φωτιά στο Γραμματικό και σηκώνοντας τους ώμους "ώχου μωρέ κάτι καίνε πάλι".
Μην θαρρείτε που θυμάμαι καλά καλά που είναι και το Γραμματικό, έχω να πάω απο 5 ετών.. κάτι ταμπέλες, δεν με βοήθησαν γιατί δεν με ένοιαξε ποτε.
Φτάνοντας στην Παλλήνη, το σύννεφο έφερνε μυρωδιά και σταχτες!!!
κάνω στροφή, επι τόπου, στον κεντρικό δρόμο να σκεφτώ πως θα κατέβω Σαρωνικό. Μια Βάρκιζα την τράβαγε με το ζόρι η ψυχή μου, είπα θα κάνω την καρδιά μου φιόγκο και θα πάω.

Βάζοντας το μυαλό να δουλέψει, σταματώ στο Saturn. Βρε δεν χαζεύω ολίγον να πάρω και ένα dividάκι της Χαρικλούς, που τους τόταξα? Σταματώ, χαζεύω, βλέπω πόσο πίσω έχω μείνει απο την τεχνολογία, ανακαλύπτω ένα σωρό καινούργια πράγματα.... όπως π.χ. την ψηφιακή κορνίζα (ο πρώτος που θα παντρευτεί θα του την κάνω δώρο...), τσακώνω μια κοπέλα απο το χέρι και μου εξηγεί πράγματα που μου φαίνονται ανεξήγητα.

Αναρωτιέμαι τι την θέλει ο νεοέλληνας την τηλεόραση μέσα στο αυτοκίνητο, γμ την Ευρώπη μου μέσα, τος παν, βρίσκω κάμερες ψηφιακές που δεν μου γεμίζουν το μάτι και το χέρι, χαζολογώ τις μεγάλες μου αγάπες της φωτογραφικές μηχανές, αυτά τα τετρακινητήρια, γιατί είμαι και αλλιώς μαθημένη τόσα χρόνια, αυτά της τσέπης είναι για "ηλίθιους" ... και ξεκινώ.

Βρίσκομαι κάτω απο το ύψος της Αττικής, σιγά μην ξαναγυρίσω πίσω, κατεβαίνω για Κατεχάκη, τα σίγουρα, τα πεπατημένα! Στο ύψος του Καρέα, μυρίζει φωτιά (απο τον Μαραθώνα), το σύννεφο κατεβαίνει παράλληλα μ' εμένα στην Βάρκιζα. Η ώρα 12 παρά.
Κατεβαίνω τον γνωστό μου δρόμο, και συναντιέμαι με την οδό Γούναρη, παράλληλη της ... ναι θα μούρθει... Βουλιαγμένης...
και βρίσκω και ένα μαγαζί, που απο τριετίας έχει μετακομίσει απο την πατησίων εκεί, αλλά εμείς αγοράζαμε καπέλα κατά παράδοση και χαζεύω μια χαρά.
Συνεχίζω. Φτάνοντας στην διασταύρωση με την Βουλιαγμένης, ανακαλύπτω ότι το σύννεφο είναι προς τα κάτω, ήλιος πουθενά, και αποφασίζω να γυρίσω προς Γλυφάδα και πιο πάνω. ....
Στο δρόμο προς Αθήνα και με αριστερά την θάλασσα, σκέπτομαι θυμωμένη, quelle decadence, οποίος ξεπεσμός, δεν έχω κάνει ποτέ μπάνιο, πριν την βουλιαγμένη, τώρα?????? Αει στο διάβολο τι δουλειά έχω με τους αλλοδαποί και άλλη λαϊκάντζα!

Είμαι αριστερά και τρέχω δαιμονισμένα στην Ποσειδώνος, νευριασμένη, θέλω να πάω στην Αίγινα ΤΩΡΑ να απλωθώ... βαριέμαι όμως τόσο μακριά, πεινάω, γυρίσω απότομα στην Αμφιθέας και ανεβαίνω με ιλιγγιώδη ταχύτητα την Συγγρού, τέτοια που ποτέ δεν τόχω κάνει στην ζωή μου και στα 30 χρόνια οδήγησης. Δεν με νοιάζει τίποτα. Θέλω να είμαι ασφαλής στο σπίτι μου, και στο διάβολο και οι φωτιές και οι θάλασσες.
"Είδες βόλτα που σ' έκανα" , ρωτώ το τουτού, αυτό μουγκρίζει στην ανηφόρα και δεν βρίσκει φανάρι να σταματήσει.
Σύνταγμα, Πανεπιστημίου, στροφή στην Χαριλάου, και στα μισά του δρόμου, ανάβει γλομπάκι. "Ρε, έχει λαϊκή στην Καλλιδρομίου, δεν αγοράζω τίποτα για μαρμελάδα και γλυκό".
Πιστή στην παράδοση ετών να πηγαίνω το καλοκαίρι στην εν λόγω λαίκή να αγοράζω τα διάφορα, λέω του τουτουνίου "τώρα θα δεις πως στρίβουν στην Ισαύρων, πως μπαίνουν στην Μαυρομιχάλη, για αυτό σε πήρα μικρό να παρκάρεις στην Σμολένσκι, αγάπη μου".
Οπερ και εγένετο. Με γεμάτο καρότσι, ευχαρίστηση όσο δεν παίρνει, βρίσιμο για τις φωτιές και την μέρα που έχασα, ανηφορίζω την Ζ. Πηγής. Σταματώ και θαυμάζω τα παλιά σπίτια, όπως αυτό της γιαγιάς στην Φερρών, το δικό μας, αποφασίζω να τραβήξω βίντεο με το κινητό. Βρίζω, που αφήσαμε και ερήμωσαν, μιλώ μόνη, ευχαριστιέμαι και δοξάζω τον Θεό γιατί μένω στο κέντρο, και δεν πα να καεί το πελεκούδι στα δάση.

Σκάστε οι οικολόγοι, που θα μου την πείτε κιόλας, που δεν θάχω νερό και δροσιά και θα πεθάνω απο ξεραϊλα κάποτε στον πλανήτη. Αμα κάνετε τους ξύπνιους Ε Π Ρ Ε Π Ε να ΕΙΣΑΣΤΕ ΕΚΕΙ ΣΤΗΝ ΦΩΤΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΟΥΣΑΤΕ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ!!! που παρακολουθούσατε απο τον καναπέ, τσογλάνια! τάπα !

Βρέθηκα σπίτι 2 παρά 10, με 3 κιλά σταφύλια και 5 γιαρμάδες για γλυκό και μαρμελάδες. Ακρως ευχαριστημένη !

Τον καντεμη που δεν ήθελε να κάνω μπάνιο 4 ημέρες και που μου καντέμιασε την άδειά μου, που δεν θα πάω Μαραθώνα, τον ξέρω (χμ.. .τον υποψιάζομαι), να δεις τι θα πάθεις