H πόλη επιστρέφει την ωμή πραγματικότητα της, σιγά σιγά. Τα λέω εγώ, αλλά ποιός με ακούει. Μια χαρά πάτε στις εξοχές και στα χωριά σας. Χάθηκε μια φορά, μια χρονιά να μείνετε εκεί... ΟΟΟΟΟΟΟΧι, εδώωωωωωω, στο άστυ. Τι να κάνω... πρέπει να σηκώνομαι πιο πρωί, να οδηγώ βρίζοντας η μισή έξω απο το παράθυρο και να φθάνω αργοπορημένη στο γραφείο.
Κι άντε να μην είναι η κουζίνα εκεί ελεύθερη να φτιάξω καφέ του μπός. Ασε που μόλις με βλέπουν να βγαίνω απο το ασανσέρ, ανοίγουν δρόμο, αλλά λέμε !
Τι έλεγα? Ναι πως γυρίσατε όλοι. Το παρατήρησα κι εχθές το βράδυ. Ευτυχώς και μούκοψε κι έκλεισα τραπέζι, τηλεφωνικώς σ' εστιατόριο, γιατί τα 20άρια, είχαν κάνει κάθετη εφόρμιση!!! Ηθελα να δουν τιβί με το φαί μαζί! Δεν θ' ανοίξουν οι σχολές? Δεν θα σας ξαναδούμε!
Υστερα, αντί να κατέβω την Κηφισίας με 100, κόλλησα σε δυο φανάρια. Μα στις 11.20, τι κάνατε όλοι έξω? Και οι ενήλικες, διακοπές πήγατε, κρίση έχουμε, λεφτά δεν έχουμε, κλαίγεστε γιατί σας κόβουν τα επιδόματα, ραπανάκια για την όρεξη, φαγητά έξω μου θέλετε και βενζίνη για τις μετακινήσεις.
Ασε σήμερα. Σταματώ το πρωί να πάρω τα περιοδικά της μητέρας, υπόθεση ενός διλέπτου και πιάνω κουβέντα με τον ψιλικατζή. Καλά, μην φανταστείς. "καλό χειμωνα, πως πέρασες" και τέτοια. Πιάνω με την άκρη του ματιου μου μια κυρία, να περιμένει έξω απο την πόρτα και να χτυπά νευρικά την μύτη του παππουτσιού. Απτόητος ο Ηρακλάρας, που την βλέπει, μιλά μαζί μου. Μπαίνουμε μέσα χαχανίζοντας και μπροστά στο ταμείο, βρίσκεται άλλη μία με τα περιοδικά της ακουμπησμένα να πιάνουν τον τόπο. Αφού είχα προτεραιότητα.
Η άλλη έχει μπεί πίσω μας και βιαζεται "μπορώ να πάρω...." σιγομουρμουρίζει και της απαντά "... η κυρία έχει σειρά"... Γυρίζει και φεύγει... Του δίνω τα περιοδικά και η άλλη δυσανασχετεί "μα περιμένω" "μετά την κυρία", της πετάει ο μεγάλος. Ε, αφού είχα προτεραιότητα.
Καλημερίζω και φεύγω. Φτού γμτ!!! θυμάμαι... πως αυτές είναι οι καθηγήτριες απο το απεναντι σχολείο. Κααααθε πρωί βιάζονται στον φούρνο, παίρνουν την σειρά, χτυπάνε την μύτη του παπουτσιού κάτω συνεχώς να τους γίνει το δικό τους. Μωρή επειδή έχεις πτυχίο, είσαι ανωτέρας υποσταθμης, πούλεγε κι ο Ψαθάς, δια στόματος Σουσούς?
"Δηλαδή κυρά μου, θα μας πηδήξεις κιόλας?" είπα σε μια, ένα πρωί... που πήρε το κουλούρι κυριολεκτικά μέσα απο το χέρι μου, απλώνοντας την χερούκλα της πάνω απο τον ώμο μου.
Επειδή τις προσκυνάνε τα παιδια, πρέπει όλοι? Ναι και τα παιδιά, σιγά την υπόλειψη που τους έχουν... Μα γι αυτό...!!!
Απο την άλλη εβδομάδα, θα βγούνε και οι αργοπορημένες τρελλομανάδες-μαινάδες, που θέλουν να σε πηδήξουν στο μονόδρομο για να πάει ο βλαστός στο σχολείο. Και φωνάζουν και χτυπάνε τις κόρνες μες το Ψυχικό... α, δεν δίνω σημασία πιά. Με πόσο θα πας κυρά μου, πάω με 50 με προσοχή, απο που θα περάσεις, πιο γκάζι να πατήσω να πάω που... Τι ώρα θα το κοκκαλώσω και δεν θα κουνιέται, θ ανοίξω και το καπώ να κοιτώ... ποιά θα βάλω να κάνει όπισθεν, δεν ξέρω. Αμα, τόχω τάξει...
Δεν ακούτε, δεν ακούτε. Ηρθατε όλοι εδώ πάλι! Μια χαρά είμαστε... Με τα γκάζια μας, με την ησυχία μας στα μαγαζιά, στις βεράντες... βρίζετε βρίζετε, αλλά όλοι εδώ μαζεύεστε! Κατσ, στου χουριό!
+++ παραπάνω η Πανεπιστημίου, διπλής κατεύθυνσης, σε ώρες αιχμής τα παλιά χρόνια. Βλέπετε πως την καταντήσατε?
