Οταν εχω κέφια.....

κάνω παπάδαι! και μαρμελάδαι. και βουτηξα στα μπαούλα μου και ανέσυρα μια ορεξάτη ανάρτηση. ιδού σας !

Οι συνταγές της μαρμελάδας δεν διαφέρουν πολύ η μία απο την άλλη. Ο θείος Σταμάτης ο ζαχαροπλάστης, μου έμαθε μερικά μυστικά και μετά αυτοσχεδίασα. Είναι αυτό τώρα ζαχαροπλαστική? θα μου πείτε... Είναι. Ρωτήστε μια παλια νοικοκυρά κι αν σας δώσει συνταγή με ακρίβεια, φτύστε με (να μην με ματιάσετε)...
Διαλέγουμε φρούτα όχι λιωμένα. Ωριμα, αλλά όχι λιωμένα.
Για όσα κιλά φρούτα εποχής, ροδάκινα, νεκταρίνια, γιαρμάδες, μήλα, αχλάδια, βάλετε, καθαρά χωρίς κουκούτσια και φλούδια, θα υπολογίσετε την μισή ποσότητα ζάχαρης. Κλέψτε λίγο απο το ζύγι, γιατί με την γλυκόζη στο τέλος θα έρθει στα ίσια της η γλύκα.
Για το νερό, θα υπολογίσετε 1.500 γρ. φρούτα, 1.250 γρ. νερό.
Το χυμό ενός λεμονιού
1 κουταλιά γλυκόζη για το τέλος. (Γλυκόζη θα βρείτε στα super markets, σε βαζάκι με ένα καλαμπόκι απέξω. Είναι διάφανο πηκτό υγρό, άλλο μπλιάχ, όταν το καλοσκεφτώ).
Πλένετε και καθαρίζετε τα φρούτα, τα κόβετε σε κομμάτια και τα βάζετε στην κατσαρόλα μαζί με την ζάχαρη και το νερό.
Αρχίζετε να λιώνετε με την κουταλα το φρούτο. Τυλίξτε το χέρι σας σε μια πετσέτα βρεμμένη, για να μην σας καίει η άχνα.

Διπλα βλέπετε την κουτάλα, δικής μου επινόησης, γιατί μετά απο πολλά χρόνια, επειδή θέλω λίγο το φρούτο να στέκεται στην μαρμελάδα, σαν κομμάτακι, βρήκα με τι να λειώνω. Νομίζω πως με αυτή λειώνουν τις πατάτες για τον πουρέ, την βρήκα σπίτι και με βόλεψε.

Μόλις πάρει την πρώτη βράση, χαμηλώνετε την φωτιά και αρχίζετε να ανακατεύετε συνεχώς. ΔΕΝ ΤΟ ΑΦΗΝΕΤΕ, ΘΑ ΚΟΛΛΗΣΕΙ. Με μια άλλη κουτάλα, ξαφρίζετε την ζάχαρη. Θα πάρει περίπου 3/4 της ώρας, να είναι έτοιμη. Εξαρτάται απο το πόση ποσότητα έχετε.
Οταν θα δείτε ότι θα βγάλετε μια κουταλιά, στο πιατάκι και θα χωρίζει στη μέση, θα είναι έτοιμη... Θα βάλετε την γλυκόζη, στην τελευταία βράση. Συνηθίζω να βάζω για ένα κιλό φρούτα 2 κουταλιές της σούπας, γεμάτες. Δεν θα είναι σκληρή η μαρμελάδα. Αν σας γίνει σκληρή, κατεβάστε απο την φωτιά και βάλτε λίγο νερό την άλλη μέρα να την διορθώσετε (τόχω πάθει, δεν μου κάνει εντύπωση).
Ρίχνετε και το χυμό λεμονιού και σβήνετε το μάτι. Αποσύρετε απο την φωτιά την κατσαρόλα για να μην βράσει κι άλλο.
Την αφήνετε να κρυώσει και μετά την βάζετε σε βάζα. Δεν χρησιμοποιώ αποστειρωμένα γιατί βαριέμαι. Βάζω απο πάνω 1 κουταλιά κονιάκ (για συντηρητικό, λέει ο θείος Σταμάτης) και κλείνω το καπάκι. Φυλάω τις μαρμελάδες στο ψυγείο. Για 2 χρόνια εγγυημένα. Δεν μούχλιασαν ποτέ, δεν χάλασαν ποτέ. Χρόοοονια τώρα. Συντηρητικό ΔΕΝ είναι ο χυμός λεμονιού. Αυτό το βάζουμε για να κρατά το χρώμα και την γλυκόζη για να μην ζαχαρώνει, λέει ο θείος. Κάποτε δοκίμασα μαρμεδάδα βερίκοκο φίλης θεόξυνη. Οταν ρώτησα, απάντησε πως βάζει όσο φρούτο, τόσο λεμόνι.. ελεος, και μην το αποτολμήσετε... λίγο κονιακάκι. μια χαρά.
Είναι εύκολο, ορκίζομαι. Αφού σας το λέω εγώ η τεμπέλα, που βαριέμαι, είναι εύκολο. Το αποτέλεσμα θα σας ενθουσιάσει.
Το θέμα γεύσης διαφέρει απο άνθρωπο σε άνθρωπο, όμως....
Βάλτε δύο αχλάδια σε 1 κιλό μήλα, και θα δειτε πως η γεύση θα σας ανταμείψει.
Σε ένα κιλό νεκταρίνια βάλτε δύο ροδάκινα.
Γιαρμάς και νεκταρίνι, θα σας δώσει μια σπέσιαλ γεύση.
Για το σύκο, δεν σας είπα... ναι. Δεν με ενθουσίασε ως διαδικασία, αλλά κατά γενική ομολογία γίνεται θαύμα.
Καλη επιτυχία, καλή όρεξη..