Εβδομάς μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής στης Ζουζούνας. Αλλά και γκρίνιας.....
Οποιος νομίζει πως θα του πέσουν βαριά όλα τούτα να πάει στο εξοχικό, καθόλου δεν θα παρεξηγηθώ...
.. κατόπιν των παραπάνω... Χα, χα, χα, κάγχασα! Διότι, το θέμα της παρασκευής της μουσταλευριάς, αποτελεί ανέκδοτο στο σπίτι μας.
Στείλαμε τον μπαμπά, προ ετών, να φέρει μούστο. Διότι απο αυτό δεν είχα φτιάξει ποτέ.... και μ' είχε πιάσει η νοικοκυροσύνη. Πήγε στο πατητήρι, έφερε και απο εδώ αρχίζει το ανέκδοτο. Η μαμά, δεν ασχολείται ως συνήθως, εγώ μουρμούρισα, "βάλτο στην άκρη, μεσοβδόμαδα, δεν κάνω τίποτα..." και ως το βράδυ, είχαμε εικαστική παρέμβαση στο ταβάνι της κουζίνας. Δεν καταλάβατε?
Εσκασε η μπουκάλα, έκανε το ταβάνι αφηρημένη τέχνη, εγώ έβριζα σαν ναύτης, η μάνα, γέλαγε, ο θείος Μίμης, εφέτος, μας είπε, πως "η μαμά άφηνε ανοιχτό το μούστο".
Εν τω μεταξύ η βρώμα, έκανε και κάτι μήνες να φύγει. Την δε κουζίνα την σφουγγαρίσαμε με διαφορετικά καθαριστικά, απο πάνω μέχρι κάτω, και τα ντουλάπια, 500 φορές νυχτιάτικο. Με την απαραίτητη, χορωδία βρισιάς, μέχρι που με βαρέθηκε η μαμά και τα έκανε μόνη της.
Καλά να πάθω....
Εμαθα όμως γιατί την λένε μουσταλευριά στα 43 μου. Γιατί βάζουμε αλεύρι να την φτιάξουμε. μπλιάχ, μούρθε, κάτι. Επίσης αειδίασα, γιατί βάζουμε και στάχτη, πράγμα που ήξερα, αλλά τώρα μου κάθισε και σιγά μην σας πω την συνταγή. Δεν ξανάφαγα απο τότε. Σιχαίνομαι και που την βλέπω τριγύρω.
... είναι σαν εκείνη της πορτοκαλόπιτας. Μπλιάχ !
