Εικόνα δεν φορτώνει... σκασίλα μου! φανταστείτε μια μηχανή μοτο κρός σε αγώνα.... να ίπταται.... Merci.
φόρτωσε φόρτωσε, το δικό μου θα πέρναγε....
Αγαπημένο μου μπλόγκ (διότι η λέξη ημερολόγιο, είναι παλιομοδίτικη).
Oι συνθήκες, δύσκολες, η επιμονή μου τεράστια να περάσει το δικό μου. Τι λέω? οχι, όχι δεν παραμιλώ πρωϊ πρωϊ. Σκέπτομαι μεγαλόφωνα. Μιλώ σ' εμένα, γράφοντας. Διότι όταν μου μιλώ, το αυτί κωφεύει, συνήθως. Ετσι τα γράφω του ματιού, μπας και τα συλλάβει ο εγκέφαλος.
Σκέπτομαι απο ημερών, τα νειάτα. Οχι, των άλλων παιδί μου, τα δικά μου. Δεν είμαι κουσκουσιάρα εγώ (καλά-καλά, λέμε τώρα), τ' άπλυτά μου, σκεπτόμουν.
Πως ήμουν στα 20 (δεν καλοθυμάμαι αλλά τος παν), πως ήμουν στα 30 (το ρήμα γ@@@ και δ@@@ και λίγο είναι), πως μ' έχασα στα 40 (αει στο διάβολο, κανείς δεν μιλά για το τι μπορεί να πάθουμε) και πως γίνομαι πάλι νεότερη της ηλικίας μου (48 και μισό περασμένο, είπαμε).
Οχι, δεν πρόκειται για παλιμπαιδισμό. Βαριέσαι τα ίδια, αποτινάσσεις διάφορα, δεν σε νοιάζουν τα υπόλοιπα, και έχεις γραμμένα όσα περισσεύουν.
Και τι μένει? Μένει ένας εαυτός, ο καλύτερος ever (το καλάμι, το καλλιεργώ στην γλάστρα),
τον οποίον ξαναλατρεύω (ο θηλυκός νάρκισσος πως λεγόταν είπαμε?) και τον φροντίζω καλύτερα απο ποτέ.
Οχι σκεπτόμενη πως βρίσκομαι στην τελευταία "καλή" 5ετία της ζωής μου, αλλά γιατί τον αγαπώ, όπως πάντα, αλλά και λίγο παραπάνω.
Παιδιά, σκυλιά, γατιά, δεν αποζήτησα ποτέ, ευχαριστημένη, όσο δεν πάει άλλο, είμαι. Τι άλλο θέλω? Μια μηχανή την π@@@@ να πάρω, ν' αλωνίζω. Μόνο τότε είσαι ελεύθερος, επάνω και έξω και απολαμβάνεις ! Αφού ανέβηκα στο τζίπ, και ξεπέρασα ότι ήταν να ξεπεράσω, θα ξανανέβω και στην μηχανή που μου έχει λείψει περισσότερο απο όλα τα υπόλοιπα!
Ολα μπορω να τα καταφέρω, πολυ-αγαπημένο μου blog. Εκείνο που δεν μπορώ να κάνω, είναι να πετάξω όλα μου τα ημερολόγια. Να αδειάσω το μπαούλο. Αυτο, θα το κάνει, όποιος μείνει τελευταίος.
Αλλωστε η ζωή μου είναι, την κουβαλώ μαζί. Ναι ναι και την διαβάζω κάθε τόσο. Ξεσκονίζω (όοοοχι, τα ράφια), τις σελίδες και το περίεργο, είναι πως τίποτα δεν μου μοιάζει ξένο. Τα θυμάμαι όλα ! Γράφω απο 18, βάλε τι γίνεται απο ιστορίες. Εγραφα καθημερινά, πάντα, με σένα εδώ, ξεμυαλίστηκα και δεν γράφω πολλα. Δεν ξεχνώ όμως. Εχω κενά και μαύρες τρύπες, συνήθως, αλλά φτάνει ένα κλίκ για να θυμηθώ.
Α ! και βαριέμαι αφόρητα τις ζωές των άλλων, που δεν έχουν "κάτι άλλο". Είναι κόπυ - πάστες τα ίδια και τα ίδια. Δεν μ΄ ενδιαφέρουν αυτά !
Αυτοί που έχουν άλλα, ξεχωρίζουν! και μ' αρέσει αυτό το ξεχώρισμα. Ομοιος, ομοίω, αεί πελάζει, έλεγε η γιαγιά Βασιλικούλα. Αυτό και μόνο τα λέει όλα.
"Δεν είναι γκρινιάρα" άκουσα απο φίλη, να λέει σε κάποιον που δήλωσε πως γκρινιάζω.
Σαφώς και δεν είμαι. Παραπονιάρα είμαι, έγινα τα τελευταία χρόνια. Γιατί "απαιτούσα" και μάλλον δεν είναι "σίκ" η απαίτηση. Ενώ με το παράπονο, περνάει το δικό μου.... χι χι χι τι π@@@@ γυναίκα που είμαι. Με τρία ν όπως λέει η ίδια φίλη !
Κι ευχαριστημένη είμαι που περνάει πάντα το δικό μου. Βρίσκω και κάνω και σ' όποιον αρέσω!
Οοοοχι, δεν είμαι της υπερβολής ! ούτε του παραλόγου. Το Παρθεναγωγίου μου μέσα.....
ούτε "αποθημένα" έχω. Δόξα τω Θεώ...
Πως μούρθαν όλα αυτά? Ηταν Εβραϊκή πρωτοχρονιά την παρασκευή !
