Απεγράφημεν επιτέλους !

Nαι, ναι, απεγράφημεν! Πάει κι αυτό, κουβαλώ και το χαρτί μαζί μου, μη και πέσω πάνω σε απογραφέα και θέλει να με ξαναματαγράψει... (σκοτούρα του.. αλλά λέμε)

Οχι, όχι δεν ήμουν σπίτι. Ο πατέρας ήτο και μας απέγραψε όλους. Τώρα, εγώ με την απορία στο μάτι έμεινα. Ηξερε ο πατέρας, πότε είχαμε γεννηθεί? πολύ αμφιβάλλω.... Στρογγυλά εγώ, για την άλλη δεν ξέρω... διότι καπιτέν δεν ήταν σπίτι και γενικές πληροφορίες του διαφεύγουν.

Η κοπέλα που πρόλαβα 5 λεπτά στο τέλος πριν φύγει, έλεγε πως "πολύ δυσκολα, δεν βρισκω κανέναν, δεν ανοίγουν πόρτες".  "Κουράγιο" της είπα και ... κούνησα το κεφάλι. Δεν ήξεραν τι είχαν να τραβήξουν? και πήγαν κι εθελοντές!!!!!!
Εγώ δεν πάω εφορευτική στις εκλογές, γιατί ξέρω, αυτοί νόμιζαν πως για τα χρήματα και την δόξα θα πήγαιναν? καλά!!!

Βρέθηκα το απόγευμα της Κυριακής σε σπίτι φίλης κοντά μας. Μεγαλύτερη απο εμένα. Της είχε τηλεφωνήσει η φίλη της απο τον 5ο, πως απεγράφη και να περιμενει ένα παλικάρι έτσι κι έτσι.
Πήγα εγώ, ξεχαστήκαμε με τον καφέ και στις 8.30-9 παρά κάτι, χτυπάει το κουδούνι... "απογραφή" της λέει. Ανοίγει. "Να σας απογράψω ή είναι αργά να έρθω αύριο" ακούω μια φωνή να της λέει "πέρνα παλλικάρι μου" του απαντά.

Μπαίνει ένας χαμογελαστός κατά τα άλλα, νέος, ίσως 40 ίσως κάτι παραπάνω (45 είπε). Με γκρίζα μαλλιά μακριά και πιασμένα κοτσίδα. Μούσι απο την ίδια απόχρωση.
Κάθεται στην άκρη και αρχίζει τις ερωτησεις και την κουβέντα παράλληλα.

Παράπονα πως δεν του άνοιγαν, επειδή είχε μακριά μαλλιά... πως δεν πως δεν.....!!! αφηνει σημειώματα και του τηλεφωνούν κλπ......και πότε θα τελειώσει δεν ξέρει.

και αναρωτιέμαι. Πως να σου ανοίξουν ρε μεγάλε, με την εικόνα που παρουσιάζεις? Πως? Και κονκάρδα να λεει ποιος είναι πουθενά. Και με την εικόνα σου, πριν φύγεις, εσύ μπορεί να συμβιβάστηκες στον καθρέπτη. Ο κόσμος? Δεν βλέπεις τι γίνεται?
Δεν θάπρεπε να εχουν μια υποτυπώδη στολή, ένα σήμα στο πέτο, κάτι... νάναι σουλουπωμένοι...
απο την μία


απο την άλλη,
η επιφυλακτικότητα του κόσμου... "μου είπε, ο γιός μου να μην ανοίξω", είπε η φίλη μου και του το είπε καταμούτρως. Αλλά αφού ήμουν εκεί, είπε ... πάει στην ευχή και άνοιξε.  Σπουδαίος 35άρης και δαυτος. Της είπε να μην ανοίξει. Ρε το μέλλον, δικό σας, τι καταλαβαίνεις. Για πέταμα είναι η μάνα?

Κι εγώ, είπα ένα "να προσέχουμε...." στους γονείς.. και απάντησε το καπετανάτο
"Θα ζητήσω ταυτότητα και θα πάρω επι τόπου το  100 και θα το πιστοποιήσω".
Ε, βλέποντας την κοπελίτσα, δεν το έκανε....
Οταν το είπα του εν λόγω απογραφέα, είπε πως όντως, συνάδελφός του, έτσι "έπαθε"...

Πως γίναμε έτσι. και πόσοι είναι αυτοί που δεν ανοίγουν. Και πόσοι δεν θα απογραφούν τελικώς. Ε, δεν είναι απογραφή μάνα μ' τούτο.
Καλημέρα σας, περάσαμε να δούμε αν είστε καλά!!! είναι. "Του νόου αζ μπέτε", είναι....

Αντε να δω τα αποτελέσματα της απογραφής "να γελάσει και η ποικιλόχρους αιξ " (της αιγός βρε)! Διότι θα γελάσει, δεν μπορεί να μην γελάσει!

Οσο για το ερωτηματολόγιο, να το κλαίνε οι ρέγγες ήτο.
Αφού έχουν στοιχεία οι εφορίες, γιατί δεν κάνουν απο εκεί την απογραφή. Πιο εύκολα και αθόρυβα θα γινει καλύτερη απογραφή.
Τος παν, απεγράφημεν και εις άλλα με υγεία !

Κουτσοί, στραβοί... ξέρετε που!

 Λέω, Σεντ Παντελεημόν! Μια γειτονιά, τα καλύτερά μας χρόνια.
και είναι τόσοι που μένουν εκεί.

Απο τη μια, δεν ήθελα να περάσω, απο την άλλη, ο οδοντιατρός μου είναι εκει, κάποτε θα πήγαινα....Πως το καταντήσαμε? Ξέρω γω! αηδία, το σενάριον!

Με πιάνει και μια νοσταλγία και έστω με το αυτοκίνητο περνάω.

Απο όπου θέλουν τους πετάνε έξω. Πως καθάρισε η Αθηνάς, στο ύψος του Δημαρχείου ως την Ομόνοια...? Ας καθαρίσουν κι άλλα. Ας αστυνομεύεται.

Κατεβαίνω εχθές κατά τις 18.30, την Κοδρικτώνος. Φτάνω στο φανάρι της Αχαρνών και βλέπω τα Ματάκια, να στέκονται στο πεζοδρόμιο, περιφερειακά της παλατεία. "Ωραία, σκέπτομαι, με φυλάνε". Στρίβω Αχαρνών και στέκομαι στο φανάρι της Πιπίνου. Ενα πούλμαν, πως τα λένε, με Ματάκια, τριγύρω. Ωραία, ξανασκέπτομαι, έχω ασφάλεια... Κουνούπι δεν πετούσε και τα Ματάκια, μεσα στην χαρά. Ελα, μωρέ παλικαρρόπουλα, χαζολογούσαν.

Θέση δεν είχε να παρκάρω, παράξενο, γιατί συνήθως βρίσκω. Πάω στο πάρκινγκ, στα σίγουρα και περπατάω δυο τρία στενά να φθάσω Πιπίνου πάλι....
Εγκατάλειψη, αδιαφορία, κλειστά μαγαζιά, αδειοι δρόμοι και η πλατεία... αχ!

Πάω στο γιατρό και όταν βγαίνω χαζολογώ περισσότερο. Μου έρχονται σκηνές απο τα παιδικά μου. Απο το κατηχητικό, την γιορτή του Αη Παντελή, το καλοκαίρι, το Πάσχα, τις βόλτες στις κούνιες (την εποχή που η αδελφή μου ήταν παιδί, εγώ μεγαλύτερη), δεν συχνάζαμε, υπο κανονικάς συνθήκας. Πηγαίναμε Πλ. Κυριακού. Ομως το σχολείο μου, το Γυμνασιο_Λύκειο, ήταν δυο δρόμους μετά Μαυρογένους 8!
Σκέπτομαι Μεγάλες Εβδομάδες, στους γυναικονήτες να παρακολουθούμε τις λειτουργίες, Κυριακές πρωϊνά μετά την λειτουργία, να χαζολογώ την πισίνα με τα παιδιά να κολυμπάνε, ύστερα απο χρόνια να παίζουμε μέσα σ' αυτήν κυνηγητό, καθώς την είχαν άδεια... Στο τέλος την σκέπασαν.. Μας πείραζε!!! όλες οι μνήμες στη σειρά. Πόσα και πόσα. Πόσες και πόσες ευτυχισμένες στιγμές!
Ολη μου η ζωή εκεί, ως τα 24 που πήγαμε πιο μακριά, αλλά ως τα τώρα, δουλειές μας φέρνουν εκεί και στο Αστυνομικό τμήμα, και στους γύρω δρόμους.

και τώρα τι? Οι Χρυσαυγούλες να καθαρίζουν το τοπίο, τα Ματάκια να φυλάνε σκοπιά και η απόλυτη εγκατάλειψη σε όλο της το μεγαλείο.

Μετά μου λες, γίνομαι ρατσίστρια. Είμαι, δεν γίνομαι. Αλλα, όπως όλες οι μεγάλες ευρωπαϊκες πρωτεύουσες, έτσι κι εμείς, έχουμε τον αλλοδαπό μας. Μάθε να ζεις μ' αυτόν, αλλιώς πάρε τ όπλο! χα χα χα !!! ε, δεν γίνεται αλλιώς