Ο Ιορδάνης - κοινώς Τζόρνταν !

Oταν ήμανε μικράκι, ήθελα και καφεδάκι.

πίνανε όλοι καφέ, γιατί εγώ, οχι? στο πηγάδι κατούραγα? δεν είχαμε και πηγάδι...Φερρών 34. Οι πίσω αυλές των άλλων είχαν  !

Κάθε μέρα στις 11 περίπου το πρωί, η γιαγιά Βασιλικούλα και ο παππούς, Νίκος,  πίνανε το καφεδάκι τους, βουτώντας παξιμάδάκι. α, ρε κάτι αξέχαστα παξιμαδάκια. πάμε παρακάτω.

Απαραίτητα. Ηταν η ώρα της χαζομάρας ! ε, πως να το πω αλλιώς. Η μαμά μου, καφέ δεν έπινε, καθόταν με κανα ψωμοτύρι.. δεν θυμάμαι.

Ελα μου, που ήθελα καφέ...Οπωσδηποτεμάν... Είχα και ειδικό φυλτζανάκι. Οχι, τι θαρρείς? μ οτι κι ότι... απο το καλό σερβίτσιο-δαχτυλίθρα... τόσο μικρό...

Εβαζαν μια σταγόνα καφέ απο το μπρίκι, πάρε και νερό μετά... που τόξερα εγώ ! και πιές "Ιορδάνη"... καφέ...!

εγω δεν ήξερα, λουμίδηδες και μπράβοι και ότι άλλο. Εγώ επεινα μάρκα Ιορδάνη. Κατάλαβες εσύ τώρα. ναι.
απο τον Ιορδάνη ποταμό. Μόνο νερό με λίγο χρώμα... αντελήφθης.

Ετσι για χρόνια, ερχόταν η ώρα του Ιορδάνη και στρωνόμουν κι εγώ. Εννοείς, βουτούσα και μισή φέτα ψωμί μέσα.. ε, τι...

και μετά.. μετά μεγάλωσα πήγαινα σχολείο και κάπου στο Λύκειο, με τα διαβάσματα, μούρθε και ρώτησα...
Κυριακή μεσημέρι στο τραπέζι, μπουκωμένοι όλοι, πνίγηκαν κανα δυό, πανικός και γέλια μετά..

"Ρε παιδί μου, νερό σου βάζαμε και νομιζες πως ήταν καφές"...

μπλόοοοοιιιιινννννγκκκκκξξ ! ξερή εγώ, που νόμιζα....

Ελα, έναν Τζόρνταν να ανοίξει το μάτι, με τάραξε η άνοιξη..

Ξάαααααπλες !!!!!

Γιατι... γιατί εχει η ουρά γατί! και το αρνί ψυχή !

και μου λες γιατί παινεύομαι πως ειμαι Αθηναία.
Γιατί δεν έφυγα κανέναν Πάσχατον, μακριά απο την Αθήνα. Που να πάω?
Κάτι Χριστούγεννα, κι αυτά... τα παλιά χρόνια.

Γιατί δεν έχω χωριό να πάω και οι γνωστοί και φιλοι μου, πάλι δεν έχουν... τι να κάνουμε, είμαστε του δακτυλίου.
κι όταν κάποιος με κάλεσε στο εξοχικό, απάντησα. Είχα ν' απαντήσω.

Γιατί το αρνί δεν το περνάμε σε σούβλα. Πρώτη φορά, σούβλα, είδα στα 17 μου.. στο καράβι πάνω.. Πηγαμε κάμποσα γυναικόπαιδα στ Ασπρα σπίτια χριστουγεννιάτικο και μας υποδέχτηκαν με αρνιά σουβλιστά. Και κοίταζα καλά καλά...  Εμένα μ' ένοιαζαν τα σμαράγδια που πήρα... τα λοιπά... ελληνικά εθίματα.

Γιατι οποια εποχη του χρόνου,΄ερχόταν ο καπετάν πατέρας, ψήναμε γεμιστό αρνί, να χαρεί λίγο... Και δεν μας έκανε εντύπωση ύστερα...

Γιατί η μάνα του και γιαγιά μου, δεν έκανε σαν τρελλή για το Πάσχα. Κανα τσουρέκι και πολύ ήταν. Ούτε γενικές καθαριότητες, ούτε τίποτα. Ενα σκούπισμα και εξω απο την πόρτα.

Γιατί η μάνα μου και νύφη της, κληρονόμησε τις συνήθειές της. Και δόξα τω Θεώ, δεν γίναμε υστερικές νοικοκυρές. Καλέ, δεν είμαστε νοικοκυρές, πάει και τελείωσε. Και η σκόνη, θρέφει τα έπιπλα. Τα θέλω σιγυρισμένα, αλλά βαριέμαι κιόλας και δεν κουνάω χέρι.

Γιατί δεν εβαψα ποτέ, αυγά, αυτές τις βρωμοδουλειές τις κάνει η μανούλα κι άμα φύγει κάποτε... ε, λέμε τώρα, δεν θα ξέρω και δεν θα με νοιάζει κιόλας ! Και άσπρα μια χαρά τα τρώω. Εθιμα? καλά.. δεν πειράζει... Οχι δεν θέλω τα δικα σου, κράτα τα !

Γιατί εγώ το τσούγκρισμα, το κάνω με την κάσα της πόρτας... ή με το τραπέζι..
Οταν θέλω αυγό εγώ και δεν είναι κανείς τριγύρω... με ποιόν να τσουγκρίσω?
Και άμα είναι.. ωχ, που να ενοχλώ τώρα...

Γιατί ως φύση και θέση είμαι αντιδραστική. Αμα δεν το πιστεύεις μέσα σου, ολο αυτό το κάθε χρόνο το ίδιο, βαρέθηκα, άς το να πάει.

Είπαμε, δεν τρώω σουβλάκι, ανήμερα Μ. Παρασκευή, να κοροίδεύω τα θεία (εσένα βλαχάκι το λέω, που ήρθες Αθήνα να τα κάνεις, αυτά, να μην σε βλέπει η μάνα σου)...

Τηρώ τα απολύτως απαραίτητα, που ειναι δικά μου. Καλώς κακώς, δεν καλέσαμε κανεναν να κρίνει.

α και πούσαι... πάνε στο χωριό σου, αδειασε μου την Αθήνα, να βολτάρω και άμα θες να καθίσεις εκεί...με χαρά, μην πω τιποτα άλλο, διότι συνήθως λέω.
Επειδή δεν θέλεις απο επιστήμονας να γίνεις αγρότης, πάνε μετανάστης, κι άσε με ήσυχη!  ψιτ... με το πτυχίο σου, μαζί ε?

και να σου πω.. Πριν πάρεις σβάρνα τις εκκλησίες του δακτυλίου κλπ να δεις επιτάφιο, μην μας το γράψεις... τα κάναμε προ αμνημονεύτων εμείς αυτά.

βαρέθηκα πιά !

* και όταν είμαι θυμωμένη και όταν γκρινιάζω εγώ... κάτι κακο θα γίνει. Ως θανατικό....
να μου το θυμάσαι.

Ετσι γίνεται και το έχει και ο μικρανηψιός μου... ανάθεμα την κληρονομικότητα!