ήρθαν !!!

αντε, γιατί κάτι παραπονεμένους είδα που θέλανε στρογγυλάδες !

υ.γ. κανονίστε να μου πατήσουν το σημαιάκι για ακατάλληλο περιεχόμενο να τρέχουμε πάλι!

A sexy Santa

H μουγγο-Βασίλω

Οπως η μουγγο-Θανάσω και η μουγγο-Ζαμπέτα... λέω εγώ τώρα... τι λέω? τίποτα δεν λέω σήμερα. Μούγγα. Ούτε κιχ, έχω γίνει ψυθιρίστρια κανονική. Πόσο θάθελα να πάω βόλτα, αφού εδώ μέσα, άχρηστη είμαι, άμα θέλω να πω τίποτα σε κάποιον ή στέλνω μεηλ, ή τον κυνηγώ απο πίσω, ως να τον πιάσω να του το πω.


Κι αρχίζουν οι ηλίθιες ερωτήσεις "απο τι τόπαθες", "παίρνεις κάτι να το αντιμετωπίσεις?". Τόπαθα απο... λέγαμε κάτι παλιά, και ... όχι ρε δεν παίρνω πίπες να το αντιμετωπίσω... Της νιότης! Μεγαλώσαμε, μας ακούνε τα παιδιά (των άλλων) δεν γίνεται να εκφραζόμαστε όπως στα 25 και στα 30 μας!! ναι ναι. Γίναμε σοβαροί. εγώ δεν έχω παιδιά, δεν τάλεγα τότε, θα τα πω τώρα... στον επόμενο που θα ρωτήσει, να μου σπάσει τα νεύρα, μα την παναγία.
Τι καλά που είναι, όμως. Είχα πολλά χρόνια να "αποφοιτήσω του τεκέως" και να μουγγαθώ. Ε, το ήθελα το κασκορσεδάκι μου, καλά να πάθω. Μια χαρά ήμουν εγώ με το μακώ μου. Βρήκα φανελάκια με δαντελίτσα και τα μόστραρα μέσα απο τα αέρινα ρουχαλάκια μου. Μόνα τους μια χαρά τα φόραγα και δεν πάθαινα τίποτα.
Ηθελα ομοίως να το παίξω "αγρότισσα" και να διαλέγω δένδρο μέσα στην ψύχρα του πάρκου, με το ζακετάκι. Αφού είσαι του σαλονιού, τι τα δες τα δένδρα? Αλλο σοου... θα σας το περιγράψω στο εξοχικό νάχουμε χώρο.
Προς το παρόν, μούγγα και παραλαγή και μια χαρά. Και μην ακούσω "περαστικά" και βλακείες! Μια χαρά είμαι έτσι, δεν μ' ενοχλεί κανείς! Α!
Είναι όμως μια χαρά που δεν μ' ενοχλεί κανείς. Και στο κινητό μου χτυπάνε και δεν απαντώ, μηνύματα στέλνω...
υ.γ. και τι νομίζατε, πως επειδή διέκοψα την χριστουγεννιάτικη ροή, δεν θα βάλω γκλιτεράτο? χα , σας εμειδίασαν. δεν γλυτώνετε απο εμένα...

στραβά το καπελάκι του !!!

Θα βάλει το καπελάκι στραβά, τους ταράνδοι στη σειρά, θα φιλήσει αμφιτερμαγούλως την κυρά Βασίλαινα και θα πάρει τους δρόμοι ....

ενας κερατάς, μα τι κερατάς !

o γλυκύτερος κερατάς του κόσμου τούτου!

Μην μου πείτε όχι !!!!

Ερχεται, έρχεται

Αρκετά ασχοληθήκα με τα τίποτα, συνεχίζω την ροή των Χριστουγεννιάτικων γιατί ... γιατί ο πρίγκηψ, θα ξεκινήσει απο το παρόν καταχιόνιστο παλάτι να κατέβει στα πεδινά, να βρει την καλή του!

Κι είναι μακρύς ο δρόμος! Ομως η αγάπη που κάστρα καταλύει, πως το έλεγαν παλιά, ούτε χιλιόμετρα μετρά, ούτε εμπόδια βρίσκει !

Είμαι μάγισσα !

Τρελλαίνομαι ! Μ' αρέσει μέχρι θανάτου. Μέχρι του να πάρω την μηχανή και να τρέξω βολίδα. Να περάσω τον άνεμο.
Και δυστυχώς για όλους, είναι να μην σκεφτώ ή πω κάτι.
Με ξέρω καλά. Ηρεμο ποτάμι, αλλά μην με πειράξεις. Γιατί δεν πειράζω. Την ώρα που θα το σκεφτώ η καταστροφή έρχεται.
Μια ικανοποίηση, "μην μου κάνεις τον έξυπνο, γιατί θα το πληρώσεις" βγαίνει απο μέσα μου. Και πληρώνουν πάντα. Οι πάντες με μαθηματική ακρίβεια.



Ηταν Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου, όταν πήρα ένα μεηλ "ιδιωτικώς" να κάτσω στ' αυγά μου και να μην κάνω επισκέψεις. Διακωμωδώ τα σοβαρά. Ευγενικό. Απάντησα όσο ευγενικά, μπόρεσα, αλλά μέσα μου δούλευε. Ηθελα να το βγάλω φόρα παρτίδα, να ... απαντήσω δημοσίως σ' οσους κρύβονται. Για πολλά. Απλά είπα "δεν γαμιέται, θα το πληρώσει" και το ξέχασα, διότι πράγματα που δεν αξίζουν, δεν με αφορούν. Τα πετώ. Και αρκετά ανέχτηκα.

ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΕ. Μέσα στις πολύ λίγες επόμενες ημέρες.
και επειδή εγώ διαλέγω με ποιούς κάνω "παρέα" και η τελευταία λέξη είναι δική μου και περίμενα.
ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΗΚΑ (one more time).

Το σκουπόξυλό σας λοιπόν και σ' άλλη παραλία. Ετούτη είναι δική μου !

χιονάκι? μπααααααα!

αμα χιονίσει γράψτε μου !

αλλά δεν είναι χαριτωμένος τούτος δω, στο σιελάκι του? και το σπουργίτι? (εγώ για σπουργίτι το βλέπω, δεν ξέρω κι άλλα...).

Το έβδομο ανακοινωθέν, παρουσιάζεται !

Μια προσκληση για την παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη μας, που ευρίσκεται ήδη απο καιρού στα βιβλιοπωλεία.

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου στις 19.00, Ακαδημίας 23, στην Αίθουσα Ανταποκριτών Ξένου Τύπου.

κλικάρετε στην εικόνα να μεγαλώσει, για να διαβάσετε όλες τις λεπτομέρειες

Αννούλα μας, Χρόνια Πολλά !

update : Σας ευχαριστεί όλους η Αννουλα για τις ευχές που της στείλατε και της γράψατε. Ενθουσιασμενη εχθές το βράδυ, ήθελε να γράψει μόνη της, αλλά ήμουν κουρασμένη να την βοηθήσω....
στέλνει φιλί γλυκό σ' όλους !

Η Αννούλα του σπιτιού μας, σας κερνά, γλυκάκι,

να της ευχηθείτε για την εορτή της

και την εγγονή της!!!

Να σε χαίρομαι Μάνα!

Κολοκυροτυροπιττα της τεμπέλας !

Πριν το τυρί και το αχλάδι, ξεπέταξα αργάμιση μια κολοκυθοτυρόπιτα! Με τα χεράκια μου και το φύλλο! Νιάμ.. πέτυχε ναι! Αφού η μητέρα έδωσε τα συγχαρίκια....., πέρασα τις εξετάσεις επιτυχώς.
Οχι πως δεν ήξερα. Δεν είναι πρώτη φορά. Η μάνα, στριτζώνει καμμιά φορά γιατί της κάνω μια κουζίνα κ @@! Αλλά επειδή δεν προκόβει ούτε φύλλο, ούτε πίττα (βαριέμαι σε όλους τους χρόνοι και τσι εγκλήσεις), μια χαρά την βρήκε... σιγά μην δεν την εύρισκε!

τσιμπάτε συνταγή ολίγον κουτουρού της νοικοκυράς
Υλικά

για την γέμιση

5 κολοκύθια
1/4 τυρί φέτα
3 αυγά
πιπέρι

γιά το φύλλο

2 φυλτζάνια (πούλεγε η προμάμμη στα τούρκικα) αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1/2 φλ. νερό χλιαρό
αλατάκι, ίσαμε μισή κουταλιά του γλυκού
2 κουτ. σουπ. λάδι
1 κουτ. σουπ. ξύδι
(λάδι και ξύδι βάζουμε για να γίνει θρυβιαρό το φύλλο - να θρίβει... πως το λέτε)

λάδι για το άλειμα των φύλλων
ταψί νούμερο 28 στρογγυλό (γυρίστε στον πάτο και μετρήστε την ακτίνα.. να είναι 28 εκατοστά!)
Εκτέλεση

τριβω τα κολοκύθια στον τρίφτη του κρεμμυδιού (χοντρά παναπεί) ναι, ναι αφού τάχω καθαρίσει απέξω και πλύνει. Αφήνω να στραγγίξουν σ' ένα σουρωτήρι αλατισμένα.
Σ ενα άλλο μπώλ, τρίβω την φέτα ή την διαλύω με το πιρούνι.
χτυπώ τ' αυγά (μετά μανίας και πάθους) σε άλλο μπώλ.

Σε μια λεκάνη, βάζω το αλεύρι με το λάδι και το ξύδι και τρίβω με τα χέρια να ανακατευτούν.
Ρίχνω σιγά σιγά το νερό και ζημώνω. Θα γίνει μια ζύμη μαλακή σχετικά και δεν θα κολλάει.
Την κάνω μπαλίτσες και παίρνω τον πλάστη που έχω πρόχειρο για φονικό όργανο. Στρώνω λίγο καλαμποκάλευρο (έγώ είχα, εσείς απλό αλεύρι) σε τραπέζι και ανοίγω μικρά φυλλαράκια ,μάλλον 6.
βάζω το ένα πάνω στο άλλο ανα δύο και ξανανοίγω.
έλα λίγο ακόμη και τελειώσαμε.
θα πρέπει να έχω ένα για κάτω, δύο για την μέση και ένα αποπάνω. Τα βάζω σε πετσέτες να μην ξεραθούν. Γίνονται ψιλά όχι ακριβώς σαν τσιγαρόχαρτα, αλλά ψιλάάαααα!

Στραγγίζω καλά με το χέρι μου, το κολοκύθι και το ανακατεύω με το τυρί και τα αυγά.
Επειδή είναι νεροκολόκυθα και αφήνουν νερό, βάζω μια χουφτίτσα σιμιγδάλι. Πιπερώνω.
Ποιός θα δοκιμάσει λίγο στην άκρη της γλώσσας να δει για αλάτι, συνήθως δεν χρειάζεται λόγω της φέτας.

Αλείφω με λαδι τον πάτο του ταψιού και στρώνω το ένα φύλλο μου. Απο πάνω λίγο απο το μείγμα και το στρώνω με το κουτάλι να πάει παντού. Λαδώνω ένα φύλλο και το αναποδογυριζω στο μείγμα. Επαναλαμβάνω με τη γέμιση και στρώνω και το άλλο φύλλο και γέμιση. Μου έμεινε το απο πανω φύλλο. Το βάζω κι αυτό και στρίβω τις ακρούλες να κλείσουν με τις απο κάτω. Εχω λαδώσει παντού και χαράζω. Βάζω κομματάκια βουτυρο βιτάμ σε κάθε κομμάτι και ραντίζω με νερό (να πάρει χρώμα). Κοινώς μπουχίζω, αλλά να μην σας δει κανείς !!! Ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 για τρία τέταρτα.

Τι είπατε? Μπελαλίδικο? Μπάαα, άμα βαρεθείτε, ελάτε να το φτιάξουμε παρέα. Την έκανα και βλάχικη με φύλλα ψιλά ανάμεσα....
Το ξεπέταξα σε μισή ώρα και το φούρνισα όσο έβλεπα Παπακαλιάτη!

την κουζίνα θα την πλύνω το πρωί!

καλή μας όρεξη!

Γράμμα γράψατεεεεεε?

Οι βοηθοί, ετοιμάζουν πυρετωδώς τα παιγνίδια, παραγγελίες, έρχονται συνεχώς, ο Πόλος βράζει απο ετοιμασίες.
Γράμμα, γράψατε στον Αγιο?
Οχιιιιιιιιιιι?
Και πως περιμένετε να σας φέρει ότι ζητήσετε.
Γρήγορα. Χαρτί και μολύβι...εεε, όχι ! Η τεχνολογία προχωρά.
www.northpole.com για να λάβετε το ποθητό.

Γράψτε. Σε κάθε περίπτωση θα λάβετε απάντηση. Πιστέψτε με.

Λάχανα και Κίτσοι !!!

Ενας ΛαχανοΚιτσος, φύτρωσε στην πέρα αυλή! και σας περιμένει

πολύ καθίσατε εδώ,

μπρος μπρός,

στους ΛαχανόΚιτσους !

papa Noel

Γειά σου, γειά σου κι εσένα...

ετοιμάζεται ο γλυκός μου !

25 και σήμερα !

glitter-graphics.com

Fairyshop 2010

O Xάρης και η Κατερίνα,

απο τον Νεραϊδόκοσμο

και το FAIRY SHOP

έχουν έτοιμο το νέο τους

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2010

δεν έχετε παρά να πατήσετε στο απο πάνω κείμενο και να βρεθείτε στον Νεραϊδόκοσμο τους!

Καλη επιτυχία παιδιά

Your faithful

My angel,
my all, my very self.
Only a few words today and at that pencil ... ... Love demands everything and that very justly thus it is to me with you, and to you with me. But you forger so easily that I must live for me and for you, if we were wholly united you would feel the pain of it as little as I... ... We shall surely see each other soon, moreover, today I cannot share with you the thoughts I have had during these last few days touching my own life. If our hearts were always close together, I would have none of these. My heart is full of so many things to say to you - ah there are moments when I feel that speech amounts to nothing at all - cheer up - remaing my true, my only treasure, my all as I am yours. The gods must send us ther rest, what for us must and shall be -

your faithful
Ludvig

το Αλβανάκι !

Tembal ou terrine ou verrine? τέτοια χαρωπά μας απασχολούν για Δευτέρα πρωί, για να ξεχνάμε ότι αληθινά μας απασχολεί.


Ποιό? ποιό απο όλα? Αυτά που θέλουμε ή αυτά που πρέπει? Απο που να πρωταρχίσω.
Ας ξεκινήσω απο αυτά που ίπτανται.
Απο τις βλαχάρες που μας έχουν περικυκλώσει και άγονται και φέρονται ως στελέχη. Μη χ@@@, που λέει κι ένας γνωστός μας.
Θα διαφωνίσετε, ως συνήθως, αλλά σκασίλα μου. Εδώ, μας απασχολεί, δεν ζητησα κανενός την άποψη. Δικό μου, ειναι, ότι θέλω γράφω, για τους άλλους δεν θα μπορέσω. Δεν πήγα σε κανενός το σπίτι να κάνω την έξυπνη. Χολή και φαρμάκι θα ρίξω, όπου μου αρέσει.
Εδώ είστε ακόμη? Είστε και περίεργοι, λουστήτε τα!
Τι έλεγα? α, ναι για τα στελέχη. Οταν απο 200 βιογραφικά, καλούμε 4 και καταλήγουμε σε 1 και μάλιστα της "ομογένειας", τι συμπέρασμα βγάζει ο κοινός νους??
Ορίστε? εδώ είστε ακόμη? Κακό της κεφαλής σας !
Το συμπέρασμα είναι ότι το βιογραφικό είναι καρφωτό, στην καλύτερη περίπτωση. Διότι δεν μπορεί σε 2 ημέρες το στέλεχος να διάβασε και να απέρριψε 200....τι διάβολο, τόση σαβούρα κυκλοφορεί? Δεν θέλω να το πιστέψω.
Βλέπει 4 λοιπόν, μια χαρά κοριτσάκια τα 2, και καταλήγει σ' ένα. "Κατάγεται απο την Β. Ηπειρο", με πληροφορεί για να με ψαρέψει... "Μμμμμμμμμ, τι πράγματα είναι ετούτα?" λέω και συνεχίζω, "χάθηκαν τα ελληνόπουλα?". "Γιατί το λες αυτό, οι γονείς, είναι μορφωμένοι..." συνεχίζει.
"Κουλτούρα και ήθη, διαφορετικά", ξαναλέω και βαριέμαι την κουβέντα γιατι αν ανοίξω το στόμα μου... "Ε, πως, δάσκαλοι οι γονείς", συνεχίζει. "Δάσκαλοι στην Αλβανία....." συμπληρώνω. "Μας χάθηκαν τα Ελληνόπουλα?" Στροφή της πλάτης και αποχώρηση.

Ερχεται ένα φοβισμένο πλασματάκι, ανάθεμα κι αν είχε ξαναδουλέψει σε γραφείο. Το Αλβανάκι μας!!! Δεν μπήκα στον κόπο να ρίξω ένα βλέμμα παραπάνω, την ώρα που με σύστησε. Ούτε μετά. Ούτε πρόκειται.
Πήρε πτυχίο απο τα ΤΕΙ, ξόδεψε τόσα χρόνια να σπουδάσει για να καταλήξει σε λογιστήριο εταιρίας που η άμεσα προϊσταμένη, είναι εμπειρική!!! Ανάθεμα !
Και δεν πάει καν στην Β. Ηπειρο, στην ομογένεια, να εργαστεί. Στο διάβολο πιά !
Μυαλό δεν έχει κανείς. Ούτε αυτοί με τα πτυχία, ούτε οι άλλοι οι πτυχιούχοι.

Το στέλεχος, προ ετών, χωρίς καν φανερό interview, έφερε μια κοπέλα να κάνει διάφορες δουλειές λογιστηρίου. Να μην έχει πτυχίο και της βγάζει γλωσσίτσα... Δεν έχει γνώσεις, δεν έχει υποδομή και πνίγεται σε μια κουταλιά νερό. Για να καταλάβει μας παίρνει και μία εβδομάδα.
Απο κάτω, ποιά θα φέρναμε? Το Αλβανάκι....
Η προηγούμενη είχε γνώσεις και γ@@@ κι έδερνε και καλά έκανε... Κατάφερε το στέλεχος να την στείλει σπίτι, εν όψει εγκυμοσύνης.

Βλαχάρα, να ξέρεις πως όλα εδώ, πληρώνονται. Θάρθει και η ώρα σου ! Εν τω μεταξύ, ανεχόμαστε την άσχετίδου και το Αλβανάκι......



Εσύυυυυ, εσύ ναι, τα φταίς όλα που έφυγες και μας άφησες, να παλεύουμε με τις χείμαιρες ! Ασε που θα γελάς απο κει ψηλά με το κάστ, που έχετε διαμορφώσει "κολόπαιδα", τώρα μπορώ να το πω και να μην με τσιμπήσεις!


Αλλα που θα πάει, όλα εδώ πληρώνονται και έχει αποδειχτεί περίτρανα...

Ταρατατζούμ !

Δεν θα μασάει καραμέλες,
σαν όλες τις παχιές κοπέλες
βοριάς πια δεν θα την σιμώνει
το φουστανάκι να σηκώνει.

Δεν θα καπνίζει σαν φουγάρο
να ξεφυσάει σαν τον χάρο
δεν θα περάσει το κατώφλι
ποτέ ξανά αυτό το τσόφλι.

Ποδήλατο δεν έχει πάρει
και λάστιχα δεν θα κλατάρει
στην πίσω αυλή, θα ξαναβγεί
ο ήλιος στην ανατολή.

Χαμόγελα σκορπούν παντού
που έφυγε η αλεπού
σκασίλα μας, ήταν μεγάλη
δεν θα μας βγεί ξανά το λάδι.

Το κήτος παραιτήθηκε
δεν ξανα κουβαλήθηκε
τα ξόρκια μας επιάσανε
τα χείλη της μουδιάσανε.

Φέρτε να κάνω αγιασμό
ξόρκι να κάνω στο κακό
την πόρτα, της κλειδώσαμε,
την αποτελειώσαμε !!!


Γιουπι γιά γιά, γιούπι, γίουπι γιά,
γιουπι για για, γιούπι γιούπι γιά,
γιουπι για για, γιουπι γιουπι για γιά,
γιουπι για, για γιουπι γιουπι γιά!!!!

Ταρατατζούμ !!!

http://zouzounasgoodlife.blogspot.com/2009/02/blog-post_09.html

http://zouzounasgoodlife.blogspot.com/2009/03/blog-post_08.html

http://zouzounasgoodlife.blogspot.com/2009/03/blog-post.html

http://zouzounasgoodlife.blogspot.com/2009/04/blog-post_28.html

http://zouzounasgoodlife.blogspot.com/2009/07/blog-post_16.htmlhttp://zouzounasgoodlife.blogspot.com/2009/09/blog-post_04.html

Love letters in the sand !

Mια κουβέντα μαγική,

μια κουβέντα ονειρική,

μια λέξη μικρούλα, τόση δα.

Τόση μελάνη έχει χυθεί γι αυτή

και παραμένει ζωντανή,

ανάμεσα σε δυο χείλη γλυκά.

Είναι χαμόγελο, είναι χαρά, είναι μοίρασμα,

είναι ζεστασιά, είναι ήλιος που καίει,

είναι θάλασσα πλατιά.

Ενα κοχύλι που τραγουδά,

μια πρωϊνή δροσοσταλιά,

μια μεγάλη αγκαλιά.

Δυο μάτια μελιά, δυο χείλη ζεστά.

Ενα τραγούδι της χαράς, ένα φιλί της ξενοιασιάς.

κι όλα αυτά, να υποκλίνονται ευγενικά.

Πλάκες σοκολάτας με φρούτα,

σιρόπι απο γλυκό του κουταλιού

και βανίλια και μέλι.

Ζαχαρένιες faience με τσάι.

Λιωμένο παγωτό πεπόνι.

Ο χειμωνιάτικος ήλιος που φωτίζει το απομεσήμερο.

Οι Πλειάδες που φεγγοβολούν στον ουρανό κάθε βράδυ.

Ενας ρυθμός μαγικός,

μια ανάσα γλυκειά,

μια φωνή μαγική,

ένας ψιθυρος καρδιάς.

Μια εξομολόγηση της καρδιάς στα μάτια,

μια κλεψύδρα που γυρίζει αργά,

η αρμονία απο το ρεφραίν που παίζει αργά,

δυο λόγια γραμμένα απλά και γλαφυρά,

τρυφερά και γλυκά

"σ΄ αγαπώ"

... τούλα !!

Eνα κοριτσάκι με μαύρα μακριά κορακίσια μαλλάκια με αφέλιες, με τσαχπίνικο βλέμμα, δυο μάτια κάρβουνα αναμενα, μια μυτούλα πεταχτή...
Δεν της χαλούσαν χατήρι στο σπίτι, η γιαγιά και ο παππούς με τους οποίους ζούσε. Η μαμά της, απολάμβανε την νεότητα, ο μπαμπάς, λέγανε ότι ταξίδευε, ποιός τον είχε δει.
Μια κακομαθημένη μικρή, με λίγα λόγια που ήθελε πάντα να περνά το δικό της, πρωτοστατούσε σε όλα τα παιγνίδια, στην αυλή, ήξερε απο πολύ μικρή να "δαμάζει" ένα αγόρι, έπαιζε προκλητικά κυνηγητό, η ποδίτσα ήταν πάντα παραπάνω απο ότι επιτρεπόταν και αν δεν περνούσε το δικό της, έλεγε τόσα ψέμματα, που δεν μπορούσε κανείς να σταθεί μπροστά της. Δεν έκανε παρέα με κοριτσάκια, μάλλον να τις βγάλει απο την μέση ήθελε να πρωτοστατεί παντού. Αυθαδίαζε διαρκώς στους μεγαλύτερους, θεωρουσε εαυτον.... κάτι παραπάνω.
Μαθήτρια αρκετά καλή, όμως τίποτα άλλο απο εκεί και πέρα. Ισως δεν τελείωσε και κανένα σχολείο μεγαλύτερη. Της άρεσε να τριγυρνούν όλοι γύρω της και να είναι το κέντρο του κόσμου. Τελειωσε το πρώτο σχολείο, ξεκίνησε το δεύτερο, όσο μεγάλωνε, τόσο φούντωνε ο εγωϊσμός, καλλιεργούσε και ότι άλλο τριγύρω, έκανε παρέες που δεν στέκονταν, άλλαζε σχολεία. Επαιζε πάντα με κάποιον νεαρό, όμως παντρεύτηκε και μικρή.
Ολοι έλεγαν ότι θα σταματούσε όλο αυτό το παιγνίδι. Πλήρωσε αρκετά μένοντας παντρεμένη καμμια δεκαριά χρόνια. Πλήρωσε όλες τις παλιές αμαρτίες που είχε δημιουργήσει. Λόγια απο γύρω, την έδειχναν, να είναι δυστυχισμένη στο γάμο της, να τρώει ξύλο, να την βρίζει ο σύζυγος...
Κάποτε κατάφερε και απελευθερώθηκε. Ανέλαβε το γραφείο συγγενούς και με την καπατσωσύνη που την διέκρινε, έγινε manager. Απο αυτούς που χωρίς υποδομή, επιβιώνουν. Τα χρόνια πέρναγαν και είχε επιστρέψει στον παλιό εαυτό της. Ηθελε και να παντρευτει να φτιάξει οικογένεια. Ενας γάμος, δεν σώζει την κατάσταση, ένα παιδί, ήρθε στην ζωή της, όμως έδωσε αφορμή στον σύζυγο να εξαφανιστεί με μια μικρότερη. Εμεινε μόνη με ένα παιδί και μια δουλειά που ειχε αναλάβει απο τον ίδιο συγγενή και που παρουσίαζε ως δική της. Kαταστηματάρχης πλέον, δεν έβλεπε τίποτα άλλο μπροστά της απο το πως ν' ανέβει παραπάνω. Οι ιδέες της έμοιαζαν προς το περίεργο. Διαλαλούσε πως όποιον ήθελε τον είχε και πως οι φιλοι παντρεμένοι ή όχι, πρέπει να έχουν σχέση και μεταξύ τους, κάτι περίεργα που τα γυρόφερνε εδώ κι εκεί. Φίλους δεν έδειχνε να έχει, ένα μωρό που μεγάλωνε με νταντάδες, αμφιβόλου προέλευσης και ένας υπέρμετρος εγωϊσμός.
Εμφανίστηκε σε παρέα με το ίδιο σουλούπι σαν να μην πέρασε μια μέρα, απο τα 12. Σιωπηλή και υπόγεια, έσκαβε στην παρέα. Ενας παμπαλαιος έρωτας, πλησιάστηκε επιδέξια για να γίνει μόνιμος και να "αποκατασταθεί" μαζί του μιας και η ζωή της, ήταν μάλλον προς το χάλια. Ο αποθημένος έρωτας, είναι και η χειρότερη μορφή που μπορεί να προκύψει. Ο σκοπός της που δεν αγίαζε τα μέσα, άγγιζε την παράνοια. Διπλή ζωή για τον άλλον και πολλά έξοδα. Δεν υπέκυψε σ' εκείνη.
και με την παρέλευση λίγων μηνών και έντονων πιέσεων, οταν δεν της έγιναν τα χατήρια, αποχώρησε γιατί δεν εύρισκε θύμα για εκβιασμό.
Απότερος σκοπός, να περάσει το δικό της. Δεν πέρασε. Εξαφανίστηκε.
Εφυγε την έδιωξε, θα σας γελάσω. Δεν ρώτησα, δεν θα ρωτήσω, εκεί που μένει ίσως και μια πίκρα. Ενας γλυκός καφές, ίσως μετριάσει την πίκρα και ο χρόνος-ιατρός την απαλύνει τελείως. Στο κάτω κάτω, υπάρχει η ζωή που προχωρά και που φέρνει χαρές και χαμόγελα και γέλια.
αει στο καλό πιά!

η κυρά γραμματική

Με δύο γραφές ι και υ, το αποτέλεσμα μετράει

και μ' ένα ΔΕΝ μπροστά....

παραγγελιά έτοιμη

Εγώ γλυτώνω
Εσύ γλυτώνεις
Αυτός γλυτώνει
Εμείς γλυτώνουμε
Εσείς γλυτώνετε
Αυτοί γλυτώνουν

Γλύτωσα
Γλύτωσες
Γλύτωσε
Γλυτωσαμε
Γλυτώσατε
Γλύτωσαν

Γλύτωνα
Γλύτωνες
Γλύτωνε
Γλυτώναμε
Γλυτώνατε
Γλύτωναν

Είχα γλυτώσει
Είχες γλυτώσει
Είχε γλυτώσει
Είχαμε γλυτώσει
Είχατε γλυτώσει
Είχαν γλυτώσει

Θα γλυτώσω
Θα Γλυτώσεις
Θα Γλυτώσει
Θα Γλυτώσουμε
Θα Γλυτώσετε
Θα Γλυτώσουν

Θα γλυτώνω
Θα Γλυτώνεις
Θα Γλυτώνει
Θα Γλυτώνουμε
Θα Γλυτώνετε
Θα γλυτώνουν

Θα έχω γλυτώσει
Θα Έχεις γλυτώσει
Θα Έχει γλυτώσει
…..
…..
…..

γμ τα vetements μου μέσα !!

Απο τον καιρό της προγιαγιάς μου, γνωρίζανε ότι υπάρχουν τα "καλά" ρουχα και τα καθημερινά. Επίσης, υπάρχουν και τα πρόχειρα. Οι γυναίκες που έβγαιναν απο το σπίτι ακόμη και το 1890 και εργάζονταν, φορούσαν ειδικές ποδιές για την εργασία. Απομεινάρι, οι στολές σε πολλές επιχειρήσεις. Οσο φτωχός και αν ήταν ο άνθρωπος, πάντοτε είχε ένα καλό κοστούμι, ένα καλό φόρεμα, ακόμη και στις δύσκολες εποχές, που πέρασαν απο την χώρα μας.

Ξεχώριζαν με τι θα πάνε στην δουλειά, πότε θα φορέσουν το βραδυνό και τα καλά παππούτσια, όταν υπήρχαν, για την επίσκεψη. Εστω και αν έκαναν μία φορά την εβδομάδα μπάνιο (μιλώ για τις παλαιότερες 10ετίες), ήξεραν να ντυθούν. Γραμματιζούμενοι κι αμόρφωτοι, ήξεραν τι θα βάλουν πότε.

Στην σημερινή εποχή, δυστυχώς, ΔΕΝ ξέρουμε τι να φορέσουμε, πότε. Τo dress code, δεν υφίσταται πλέον ή έστω υφίσταται για πολύ λίγους. Δεν ξέρω αν θα με υποχρέωναν να ντύνομαι με στολή τι θα είχα να αντιτάξω, αλλά λόγω της στολής 6 χρόνια στο σχολείο, μάλλον δεν θα αντιδρούσα. Προτιμώ βέβαια να κομποζάρω, τα υφάσματα μόνη μου (άξια γόνος της προμάμμης μου), να σχεδιάζω και να μου ράβουν. Πρωϊνά, απογευματινά, βραδυνά. Τα της θαλάσσης, τα ράβω μόνη μου, αγοράζοντας "τραγουδιστά" υφάσματα.

Αυτό που παρατηρείται στα γραφεία όμως... να τις βλέπεις, στις 9 με τις πούλιες και τα στράς... δεν έχει ματαγίνει. Η άλλη ακραία περίπτωση είναι τα κήτη με τα κολάν. Πως λεγόταν μια ταινία με τον Ρομπέν και τα κολάν? Καμμία σχέση.

Μα μπορεί να φορέσεις την μαύρη κοντή φουστίτσα με το τούλι ρέλι κάτω, και την 12ποντη λουστρινένια, γόβα στιλέτο (peep toe), και να πας γραφείο? Δηλαδή το βράδυ τι θα βάλεις. Το ίδιο θα μου πεις...
Ενα στρασαριστό μαύρο μπλουζάκι, είναι δυνατόν να φορεθεί ντάλα πρωί? Ενα φωναχτό χρυσό παντελόνι απο ταφτά, δεν γίνεται να κομποζάρει με τίποτα πρωί πρωί.
Εχουμε χάσει το μέτρο! τελείως μα εντελώς.
Βάλε κοριτσάκι μου, ένα παππουτσάκι, γόβα, 12ποντη αν είσαι στούμπα, αλλά όχι λουστρίνι με στράς πρωί πρωί. Και πάλι, δεν είναι βολικό το 12ποντο.
Βάλε ένα παντελονάκι, υφασμάτινο, χρωματιστό, κανείς δεν σου είπε όχι, με μια μπλουζίτσα... ελεος πιά με τις ενδυματολογικές ιδέες της κάθε μιάς.
Και αν είσαι κήτος, άσε το κολάν να ρίξεις γκόμενο για τον απογευματινό καφέ.
Το κολάν με μακρύ πουλόβερ δεν είναι ντύσιμο γραφείου... Ούτε η μπότα απο κάτω με την γκέτα...
Στο γραφείο οφείλεις να φοράς παντελονάκι να κρύβεται ο πωπούλης σου και μπλουζάκι...
Το ξώβυζο, δεν το φοράμε πρωί πρωί τιραντέ. Το αφήνουμε για το βράδυ.
Βέβαια, θα με πείτε παλαιολιθική. Γιατί να μην προκαλούν τα κοριτσάκια, θεία στρίγκλα?
Γιατί το γραφείο δεν είναι λιβάδι. Οι αγελάδες, βόσκουν έξω...

Στο γραφείο οφείλεις άλλα πράγματα να κάνεις. Αν σε συμπαθήσει κάποιος και μακάρι, δεν θα σε συμπαθήσει απο το ντύσιμο. Εκτός αν έχουν τυφλωθεί τελείως, αλλά δεν το βλέπω. Ακούω τις αντιδράσεις τους, και χαίρομαι. Των αρσενικών εννοώ καλέ! Τα σχόλιά τους, και την γνώμη τους, για τα ντυσίματα γύρω και παίρνω βαθειές ανάσες, γιατί σκέπτομαι πως αν μιλήσω θα κατηγορηθώ.
Αν πρόκειται να κατηγορηθώ επειδή έχω την κοινή λογική, άντε ας το δούμε κι αυτό...





Βεβαια υπάρχει και η άλλη κατηγορία που λέγαμε παλιά "σύνδρομο mother India" που δεν ξέρω πως το λέμε τώρα. Μάλλον "χύμα στο κύμα" το λέμε. Αυτό το ρίχνω κάτι πάνω μου και φεύγω το πρωί, άλλο μεγάλο θέμα. Απο την Σκύλλα στην Χάρυβδη. Ενα ασιδέρωτο, ένα τσαλακωμένο, ένα τρύπιο τζήν... ωχ, μάνα μ'!

με 130 στην εθνική!

πεθαίνω... για μια σκηνή Live όπως αυτή!

Ηταν να μην πάρω φόρα. Τώρα που πήρα... φατε την σκόνη μου!!!

Παρασκευή, γεννέθλια στου Κίτσου Μήτσου !

Ζάχαρο θα πάθουμε απο τα πολλά γλυκά να μου το θυμηθείτε. Είναι όμως κάτι παιδιά, μα κάτι παιδιά, που εχουν γεννέθλια σήμερα και δεν μπορώ να μην αναρτήσω, αφ' ενός να μην τ' αγαπώ πολύ αφ' ετέρου...

ΚίτσοΜητσουλη,

Χρονια πολλά χαρούμενα κι ευτυχισμένα

Πηνελόπη, Πολυξένη, Γερτρούδη, Μερόπη και Χαρίκλεια !

τουτο δω, ειναι απο τα αγαπημένα μου ποστ. Λέγε με ανάρτηση. ok, θα σε λέω έτσι. Σας το μεταφέρω λοιπόν κι ελπίζω να διασκεδάσετε !!


H Χαρίκλεια καλεί τις φιλενάδες της για τσάι ένα απόγευμα. Μαζεύονται η Πηνελόπη, η Πολυξένη, η Γερτρούδη, η Μερόπη, η Διαμάντω και πάνε. Στρώνονται και αρχίζει η πολυλογία. "Τι χάπια πήρες, τι πίεση έχω, τι μου είπε ο οφθαλμίατρος.... "κλπ.

Σηκώνεται η Χαρίκλεια "να σας σερβίρω, βρε κορίτσια και το τσάι....." στρώνει τραπέζι, να το τσάι, να τα βουτήματα, οι μαρμελαδίτσες (κάντε ότι δεν βλέπετε), τα κεκάκια, τελειώνει το τσάι, τα μαζεύει η Χαρίκλεια, συνεχίζει η κουβέντα κι απάνω στο καλύτερο, "Αχ, βρε κορίτσια αναφωνεί η Χαρίκλεια, δεν σας έβγαλα τσάι....." σηκώνεται ,ξανά τα ίδια. Κουλουράκια, κεκάκια, αλμυρούλια..... κλπ. Τα μαζεύει μετά το πέρας........ συνεχίζεται η κουβέντα. Σε λιγάκι άντε πάλι.... "βρε κορίτσια, δεν μιλάτε..... τσάι, δεν σας έβγαλα" επαναλαμβάνεται η ίδια διαδικασία και γίνεται το ίδιο 2-3 φορές. Βραδυάζει και σηκώνονται να φύγουν. Φιλιούνται και δεν έχουν φθάσει ως την γωνία, συζητώντας. Ακούγεται η Μερόπη να λέει "βρε κορίτσια, τάχει χάσει η Χαρίκλεια ...... τόσες ώρες εκεί ένα τσάι δεν μας έβγαλε.........."

Οποιος κατάλαβε, κατάλαβε γιατί αυτά τα λέμε οι μεγαλοκοπέλες να παρηγοριόμαστε.. Χα, χα, χα !!!

Τούτη δω, είναι η Γερτρούδη, για να μην ξεχνιόμαστε και δεν σας τις συστήσω και παρεξηγηθούνε. Παραπάνω η Χαρίκλεια.... δοκιμάζει τα κουλουράκια.

Εδώ η Μερόπη πριν παρφουμαριστεί για να πάει στο τσάι.........

Την Maxine, την ξέρετε. Αμερικανιά. Ναι δεν ήταν στο τσάι, δεν την κάνουν παρέα οι άλλες, λόγω καταγωγής. Ομως έτσι με βλέπω πριν την σύνταξη στο γραφείο. Ακριβώς έτσι....!

Η Πηνελόπη, αραχτή και σέξυ στον καναπέ ! Απολαύστε την !

Εδώ η Μερόπη, που πολύ της μοιάζω, όταν προσπαθώ να bloggάρω....... ........ δεν άκουσα? τι είπατε? Ναι !

Πάει η Πολυξένη στο σούπερ μάρκετ και χαμογελά στον νεαρό που είναι στα τυριά "καλημέρα κυρία Πολυξένη" της λέει εκείνος. "Γειά σου παιδί μου, μπορείς να μου βάλεις μισό κιλό αλτσχάϊμερ". "τι θελετε"? την ρωτά εκείνος τεντώνοντας το κεφάλι του να ακούσει. "Πήρα την προηγούμενη εβδομάδα μισό κιλό αλτσχάϊμερ και ήταν πολύ καλό. μου ξαναβάζεις". Την κοιτά ο νεαρός και της λεει. "δεν έχω τέτοιο τυρί, δεν είχαμε ποτέ". "τι λες τώρα" του απαντά "εγώ πήρα, πως δεν είχατε" και ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής της "να βρεις, να ρωτήσεις......". Η απάντηση του νεαρού επαναλαμβάνεται και η Πολυξένη γίνεται έξω φρενών. "Να φωνάξεις τον προϊστάμενο, που μου κάνεις τον έξυπνο". Ερχεται ο προϊστάμενος, ξανά τα ίδια, πάλι και πάλι, έχει περάσει ένα τέταρτο και η Πολυξένη ωρίεται. Με τα πολλά, το παίρνει απόφαση και γυρίζει την πλάτη και φεύγει μουρμουρίζοντας "τι να πω, πια, είναι κι εκείνο το έμενταλ στο μυαλό που με κάνει και ξεχνώ.........."

Ανεκδοτάκι που ομοίως κάνει γύρω στις μεγαλούτσικες και μας προετοιμάζει για τα περαιτέρω. Οποιος κατάλαβε, κατάλαβε, οι υπόλοιποι σε λίγα χρόνια

Είναι κάτι παιδιά....

E, ναι, είστε κάτι παιδιά, αστέρια! Χαρισματικά, με ευαισθησίες, με ευθύτητα λόγου, με αρχές και ήθος.
τι λέω? τι λέω, αλήθειες λέω... Απλά μόνο αλήθειες!
Για τους ανθρώπους που συναντώ, ξαφνικά και βλέπω ομοιότητες και μεγαλείο ψυχής!
Για τους ανθρώπους που έχουν να δώσουν και δίνουν απλόχερα. Παντού τριγύρω.
Για αυτούς με την τετράγωνη λογική, και το νεαρό της ηλικίας που χαμογελουν, που μάχονται, που ο καθ' ένας ξεχωριστά, είναι ένας στρατιώτης και όλοι μαζί συμπτωματικά, κάνουν μια παράταξη. Μια παράταξη που την λένε "νεότητα", που την λένε "αλήθεια" που την λένε "ευθύτητα".
Για αυτούς που όσο πιο νέοι είναι, τόσο χαίρομαι περισσότερο, γιατί η γενιά μου, απέδειξε ότι τις αξίες που "κληρονόμησε" τις πέρασε στα παιδιά της ! Αυτά τα παιδιά στα οποία στηρίζεται το αύριο. Το μέλλον! Που θα περάσουν αυτά που ξέρουν στα παιδιά τους... ευτυχώς !!!

Συχνά λέω ότι "δεν έχω να παραδώσω" σε κανέναν τίποτα και δεν με νοιάζει ο κόσμος να χαλάσει. Την ησυχία στον γυαλινο κώδωνά μου θέλω. Δεν θα παλέψω για καμμιά παγκοσμιοποίηση, για κανέναν καλύτερο πλανήτη.
Κι έρχονται οι Ερυνίες, να με κοιτάξουν και να με κάνουν να σκεφθώ πως αυτή η γενιά, αξίζει να της παραδώσεις κάτι καλύτερο γιατί θα το παλέψουν να το κάνουν τρις καλύτερο.
Ετσι λοιπόν, αφιερωμένο τούτο δω, εξαιρετικά, σε αυτά τα υπέροχα παιδιά, που βρίσκονται στο δρόμο μου, συνεχώς και με κάνουν και αναθεωρώ.

Χαίρομαι που σας γνώρισα και που με τιμάτε με την φιλία σας!

και τα παπούτσια είναι όπως το δωράκι που παρέλαβα για να έχω καλή στράτα, δίπλα σ΄ αυτούς ! Ευχαριστώ την "νοννά" μου, όπως ευχαριστώ, κι εσένα που ξεχνώ τα γεννέθλιά σου, κάθε φορά, εσένα που τα θυμάμαι νωρίς, εσένα που ερχεσαι Αθήνα και "στριμώχνεις το πρόγραμμά σου να με δεις, εσένα που μένεις κοντά και συναντιόμαστε, στο δρόμο καμμιά φορά! εσένα που μοιάζουμε παααααρα πολύ μέχρι παρεξηγήσεως (παιδί μου, πάντως δεν είσαι ορκίζομαι, να), εσένα, που περνάς και διαβάζεις και φεύγεις, αφήνοντας χνάρι, κι εγω έρχομαι κρυφά και σε βλέπω..., εσένα που διαβάζω και γεμίσω αισιοδοξία, ακόμη κι εσένα που διαβάζω και γράφεις κάτι μαύρα, δεν σε παρεξηγώ. Μαύρα γράφουμε όλοι κάποιες φορές.

Κι εσύ... ναι ναι, εκεί στο βάθος που αμφιβάλλεις αν σε θυμάμαι, αλλά εχω επιλεκτική μνήμη και σε θυμάμαι πάντα (την κούπα περιμένω ε?), θα μεταλαμπαδεύσεις εκεί που πρέπει αυτά που πρέπει... ξέρεις εσύ.

Ocean house

- Και τι δεν θάδινα για ένα σπίτι στον Ωκεανό

- Δεν σ' αρέσει η εξοχή - ξέχασες

- Αμα θάμαστε μαζί

- Εντάξει τότε, στο καλό

Είναι υπέροχο να είσαι γυναίκα..... και άνδρας

Παρακαλώ, πριν προχωρήσετε παρακάτω, σταυρώστε τα δαχτυλάκια και ορκιστείτε πως το κάνετε με δική σας ευθύνη.
Επίσης παρκάρετε τα καλάμια με τάξη, γιατι απο τον συνοστισμό , πρέπει να τα ξαναβρείτε...
Επειτα καθίστε αναπαυτικά και... διαβάστε...
To αρθρο του Ανδρέα Ρουμελιώτη στην Ελευθεροτυπία, σήμερα κάνει αντίλογο στο προχθεσινό του για το "πόσο υπέροχο να είσαι άνδρας".
Του άπαντησαν δυο κυρίες και πατήστε εδώ στο κείμενό μου να το διαβάσετε.

Ψιλοδιαφωνώ σε μερικά, αλλά δεν βαριέστε, είμαι σίγουρη πως θα το απολαύσετε. Διαβάστε και τα δύο και συγκρίνετε.
επίσης διαβάστε το τι έγραψε ο κύριος Αθεόφοβος, εδώ ! διότι έχει αυθεντικο δικό του κείμενο. Επίσης αφιερωμένη εξαιρετικά η παρακάτω φωτογραφία, μιας και του αρέσει να κοιμάται μπρούμητα... διότι δεν φορά 85 Ε. Αλλά τελείως μπρούμητα δεν κοιμάσαι! άντε !

Γεννέθλια στου Κούλπα !

Επέμενε η κοπέλα, να σε ευχηθεί...

Μεγάλωνουμε, και η ευχή είναι, πάντα να μεγαλώνουμε γεροί και δυνατοί!

Ο γνωστός και μη εξαιρετέος με τα 5.000 blogs εεεε, 6 προς το παρόν, Koulpa μας, έχει τα γεννέθλιά του! σημερα...

... μεγάλος να γίνεις
με άσπρα μαλλιααααααααααααα!!

Μία τούρτα για σένα, κατά τα γνωστά

Μια τούρτα για μας,

(να κεραστούμε) !

κι αν περισσέψει τίποτα, τρως κι εσύ!

και το δώρο μου !

Οπως το είδα κόκκινο και με την αδυναμία που έχω στο χρώμα και τον μεγάλο κυβισμό, αποφάσισα πως είναι για σένα!

Καλοτάξιδο λοιπόν!!!

Με γερές αναρτήσεις και

πάν-γερα φρένα,

όπως και η ζωή σου !

κάνει άδεια?

Πρίν πέσουν τα χιόνια, το ήθελα ένα ταξιδάκι στον βορρά! Οχι στο δάσος απαραίτητα (διότι ποιός και με τι πατά την γής!), στην εξοχή. Βόρεια, πολύ βόρεια, εκεί που οι θερμοκρασίες, πλησιάζουν το -10, ακόμη και τέτοια εποχή! Εκει που το μάτι, χορταίνει πράσινο και ίσιωμα. Λίμνες και ποτάμια. Εκεί που φθάνει να σταθείς στην άκρη του δάσους, στον δρόμο (να πατάμε σίγουρα άσφαλτο), και να αφουγκραστείς την σιωπή! Εκεί, που η ηρεμία της λίμνης, είναι μεταδοτική και ο ήχος του ποταμιού στην άκρη στο φράγμα, μοιάζει μελωδία.

Εκεί που τα τοπία σε μαγεύουν, σε ταξιδεύουν αναγκαστικά! Εκεί που συναντάς, πράγματα που δεν τάχεις ξαναδεί. Ενας αντιπροσωπευτικός μύλος, στην άκρη του νερού. Χρωστώ στον εαυτό μου ένα τοπίο, όπως αυτό.
Θα μου πείτε, πρέπει να ξενιτευτώ για να δω τοπία? Ναι, όταν είμαι στην Ελλάδα, πνίγομαι να γυρίσω σπίτι μου το βράδυ. Και τόχω κάνει άπειρες φορές. Δεν είμαι για κοντά.
Οταν είμαι σε απόσταση 5 ωρών με το αεροπλάνο, το παίρνω απόφαση πριν φύγω. Οταν δεν το πάρω, τα τινάζω όλα στον αέρα, ακόμη και 3 ημέρες πρίν....

Εκεί στην άκρη του βορρά, η tomteland, περιμένει επισκέψεις. Τώρα, που είναι όλα ήσυχα και γαλήνια, γιατί όσο πλησιάζει η μεγάλη εορτή, η ανακατωσουρα, περισσεύει !
Τι περιμένω? να κάνει άδεια για να φύγω. Γιατί όσο κρύο και αν κάνει, αν δεν κάνει άδεια, δεν γίνεται τίποτα!

Τζούλια έτσι κι αλλιώς !

Χαζεύοντας στον κινηματογράφο την ταινία Julie and Julia, μου ήρθαν στο νου διάφορα. Ετσι αφαιρούμαι στις ταινίες, γι αυτό δεν πηγαίνω και κινηματογράφο. Χάνω το έργο και γεμίζω σκέψεις. Οοοοοοοχι, τιποτα σοβαρό, μην φοβάστε ! Αερολογίες !

Απολαύστε αυτό και δεν σας λέω τίποτα άλλο γιατί κακιά θα γίνω πάλι και ποιός με μαζεύει ύστερα!

και μην με ρωτήσετε αν μου άρεσε. πρώτα γιατι η αποψη μου, υποκειμενική και δεύτερον γιατί αφαιρέθηκα ως συνήθως σε μια ακόμη αμερικανιά !!!

Ο Γιάννης μας ... ταξιδεύει

Θέλω να στήσετε αυτί

ν ακούσετε τα νέα

οπου και ναναι έρχεται

βιβλίο απ τα ωραία !

Ο Γιάννης μας, εκδόθηκε

και βγαίνει στο σεργιάνι

και στις προθήκες τις καλές

μεγάλο μπάμ θα κάνει !

Εύχομαι Γιάννη μου να δεις

πολλές πολλές χιλιάδες

βιβλία νάρθουνε πολλά

κι εμπνεύσεις μυριάδες

μείνετε συντονισμένοι παρακαλώ στου Γιάννη και θα ενημερωθείτε

του γκρεμού, γκρεμίσματα !

Το να επιβεβαιώνονται διαρκώς,

αυτά που λέω,

έχει αρχίσει να μ' εκνευρίζει.

Μολις προβλέψω κάτι, γίνεται.

Ωχριά μπροστά μου κάθε προφήτης!

Αμάν, αυτή η διαίσθησή μου!

Δεν υπάρχει λογική.

Στην σφαίρα του παράλογου ευρίσκονται όλα.

Δεν αξίζει.

Μισό, να το αποκαθηλώσω να τελειώνει το θέμα.

Οχι καλύτερα να

το γκρεμίσω,

να ξεμπερδεύουμε.

Μισό!

Ο γκρεμός να έχει και θάλασσα απο κάτω, να πάει στον πάτο!

Παραγγελιά !

Laugh... Humor and ....

Ανάλαφρο συγγραφικό ύφος δεν σημαίνει αλαφρόμυαλη ή ελαφρόκαρδη κρίση.

Σημαίνει απλώς απέχθεια της σοβαροφάνειας και της βλοσυρότητας.

Με απωθεί και με τρομάζει πάντα η σοβαροφάνεια, γιατί προδίδει πενία πνεύματος, γιατί αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο των ανεγκέφαλων.

Το χιούμορ είναι το ισχυρότερο τονωτικό του μυαλού και το λαμπρότερο λουλούδι του ανθρώπινου πολιτισμού. Ιδιαίτερα όταν υπονομεύει συνειδητά τον ίδιο τον διακινητή του.

Θόδωρος Χατζηπανταζής (Θόδωρος Κρητικός)

Ομότιμος Καθηγητής Θεατρολογίας.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η σοβαρότητα δεν αποκλείει το γέλιο.

Δεν υπήρξε, άλλωστε, καμία αληθινά σοβαρή προσωπικότητα στην παγκόσμια ιστορία χωρίς χιούμορ.

Θα σας θυμήσω και την αφρικανική παροιμία: "το να είσαι σοβαρός είναι να μην είσαι και τόσο σοβαρός.

Peter Brook.

τα παραπάνω, τα ... "βούτηξα"... απο τον κ. Αθεόφοβο, γιατί τα διάβασα και μου άρεσαν.

ευχαριστώ αγαπητέ μου!

ναι ναι χωρίς να τον ρωτήσω!

Ενα φιλάκι... ένα γλυκάκι...

κι επειδή εμένα ΜΟΝΟ ΜΕ ΑΓΑΠΑΝΕ
και το απολαμβάνω

κι έτσι έχω - με έχουν - κακό - καλό - μάθει. Δεν επιτρέπω σε καμμία κατάσταση να με ταράζει και σε κανέναν που δεν με ξέρει, να με κρίνει και να προσβάλει το επίπεδό μου, το ύφος και την παιδεία μου, απο μία ανάρτηση. Αρκετά ανέχτηκα εχθές το βράδυ. Απορώ με τον εαυτό μου.

Κανείς δεν ειναι ικανός να κρίνει εμένα (το καλάμι παραμένει στην γωνία), ας κρίνει πρώτα τον εαυτό του. Δεν καταλαβαίνω αυτές τις προσωπικές κόντρες με αγνώστους εδώ μέσα. Δεν μ' ενδιαφέρει το άθλημα.

Το ποιά είμαι το γνωρίζουν οι φιλοι και οι γνωστοί μου και χαίρω της εκτίμησής τους. Α, είναι κι αυτοί που με φοβούνται !

Πάμε ν' ακουσουμε τραγούδια γιατί ο ήλιος έλαμψε

κι εγώ βρόντηξα !!!!

η σιωπή δεν μου ταιριάζει.

γμ το μεταπτυχιακό μου, μέσα ...

update Πως το λέτε εσείς εδώ...

Ηθελα να διαβάσετε τα σχόλια γιατί κάποιοι συμφώνησαν κάποιοι διαφώνησαν. αλλά δεν μου συγχωρώ πως έχασα την ώρα μου, απαντώντας και ξενυχτώντας γιατί το πρωί απαιτώ να είμαι εντάξει στην δουλειά μου και όχι να κουτουλάω. Και δεν θα είμαι. και δεν το επιτρέπω στον εαυτό μου.

και ρε Τάλι, γιατί αναλώνεσαι με την χαζή ξανθιά ζουζούνα? και τα παίρνεις ?
============
Artanis είπε...
Καλά, γελάω σαν τρελή και συμφωνώωωωωωω λέμε...
Σε φιλώ, κάνε υπομονή...
Ένα μεταπτυχιακό είναι, θα περάσει...

14 Οκτώβριος 2009 11:54 πμ
koulpa είπε...
xaxaxa επαναστατημένο μου ζουζουνιον.. εγώ νομίζω ότι μας έφαγαν τα πτηχία.. επένδυση χωρίς αντίκρισμα πλέον.. άσε τα μεταπτυχιακά :):)
καλησπερούδια :):)

14 Οκτώβριος 2009 12:23 μμ
An-Lu είπε...
Αυτή η ανάρτηση αφαιρέθηκε από το συγγραφέα.
14 Οκτώβριος 2009 7:29 μμ
An-Lu είπε...
Μάλλον σωστά τα λες, αλλά μην τους βάζεις όλους στο ίδιο σακί...

14 Οκτώβριος 2009 7:30 μμ
next_day είπε...
Μπερδεύτηκα..με ποιούς τα έχεις τελικά?
Πάντως τα λές πολύ σωστά!
Φιλί γλυκό καλή μου!

14 Οκτώβριος 2009 7:44 μμ
Yannis Petsas είπε...
Να επαναλάβω αυτά που σου είπα στο μήνυμα δε λέει. Θα πω μόνο πως μου άρεσε η ανάρτηση, ήταν ας πούμε ζωντανή. Κι ας διαφωνώ, γενικότερα.
Φιλιά.

14 Οκτώβριος 2009 10:29 μμ
Yannis Petsas είπε...
Ούτε εδώ είπα καλησπέρα. Μην ξεχάσεις το μπρόκολο, ναι;

14 Οκτώβριος 2009 10:31 μμ
Γλυκό - Κερασο - Ζουζούνα είπε...
Artanis μου, τα νεύρα μας όμως? κρόσια... καλημέρα σου

φιλια πολλά στα μακρινά σου!!
και λύπη για την λύπη σου, χαρά για την χαρά σου. ξέρεις εσύ.


κουλπιους, σίγουρα μας έφαγαν τα πτυχία δώθε. Κάποτε λέγαμε... "τι πτυχίο παντρεύτηκε?" βγάλε συμπέρασμα..
μούτς


Γοργονίδου μου,
έγραψα την εξαιρεση...
========
Τρανταχτά παραδείγματα γύρω και προσπαθούν κατι άλλοι να επιπλεύσουν. καλά, άμα... να μας πείτε.=========
διακριτικά.. διότι τους πνίγει το πλήθος.

φιλιά στην ουράννννν!!



next μου, με τους δημόσιους καθηγητές που κάνουν μεταπτυχιακό. κάθονται και πληρόνονται και οι κενές θεσεις... θέσεις. και τους διδασκάλους ομοίως..
μούτς κι εσυ, ελπίζω ξεμπερδεύτηκες


Γιαννη, καλώς τον, πέρα, δώθε με ζάλισες... όχι αντελήφθην πως σ' άρεσε η οργίλη ανάρτησή μου και δεν συμφωνείς. Βουί.
Του δημοσίου είσαι παιδί μου? όχι, λοιπόν κάνε ότι θες, σου επιτρέπω..... χα χα χα
μπρόκολο αύριο το πρωί, θα βράσει.

μούς και μάτς και φιλάκια στα μουστάκια.

14 Οκτώβριος 2009 10:42 μμ
Ασκαρδαμυκτί είπε...
και σα να μην φτάνουν αυτά, έχεις και τους λιμενεργάτες από πάνω να παίρνουν 8.000 σε υπερωρίες!
Άτιμη κενωνία που δεν μ' έκανες λιμενεργάτη!

15 Οκτώβριος 2009 6:00 μμ
Γλυκό - Κερασο - Ζουζούνα είπε...
Kοιτάς, την εκκαθάρισή σου, και αν κοιτάξεις και την δική τους, μάλλον περισσότερα θα βγάζουν!
μούτς!

15 Οκτώβριος 2009 6:21 μμ
Talisker είπε...
Ζου

εγω ειμαι δασκαλα
και με συγχωρεις που θα σε απογοητευσω
-κανω μεταπτυχιακο

ΓΑΜΗΘΗΚΑ στο διαβασμα για να περασω

το μεταπτυχιακο μου το δικαιουμαι
οπως και δικαιουμαι να κανω οτι μπορω για να ειμαι καλυτερη στη δουλεια μου
-αμα θελω!


Πληρωνομαι γιατι παρακολουθω μαθηματα με αυστηροτατο παρουσιολογιο και πολυ περαν του κανονικου ωραριου
και στη θεση μου την οργανικη

εχει μπει αλλος συναδελφος που ηταν σε διαθεσιμοτητα και ειναι πανευτυχης που δουλευει.

Καθολου δεν καθομαι
καθε αλλο μαλιστα κανω παρα πολλα χιλιομετρα και μετα ερευνες και εργασιες και το χαιρομαι απιστευτα
το κανω με μερακι και ζηλο

και δεν ανεχομαι τον καθενα ασχετο
να λεει οτι λες..

δεν θα μπω στη διαδικασια να πω τιποτα αλλο
δενε χω και την αναγκη..

ενα μονο θα σου πω!

αυτοι που μιλουν ετσι για τους εκπαιδευτικους

τοσο απαξιωτικα και με τοση χολη
απαξιωνουν στην ουσια τα ιδια τους τα παιδια ..

-φιλικοτα!

15 Οκτώβριος 2009 11:59 μμ
Γλυκό - Κερασο - Ζουζούνα είπε...
Δεν απογοητεύτηκα που είσαι δασκάλα, ούτε ήξερα τι είσαι, δεν ξέρω τίποτα για σένα (ή τουλάχιστον πολύ λίγα) και στο μυαλό μου έχω συγκεκριμένους και ξέρω πολύ καλά τι κάνουν. Οι συγκεκριμένοι. να γράψω ονόματα και διευθύνσεις? ε, όχι.

σαφώς έχω άποψη την οποία δεν δέχεσαι γιατί εσύ διαφέρεις απο αυτά τα καθίκια που κάνουν ότι κάνουν. Απο θέση γνωριμίας το λέω και το υποστηρίζω. Είναι μαλάκες.
Για μένα. Αν όπως έκανες τώρα, ήξερα την κατάστασή σου, μπορώ να κρίνω. Αν γαμήθηκες καλώς γαμηθηκες, αυτοί δεν.
Στραβά το έγραψα και με εμπάθεια και καλώς απάντησες. Δεν μπορώ να ξέρω ποιός είναι ποιός και τι έργο παρουσιάζει. Είμαι έξαλη με τα συγκεκριμένα άτομα. Κακώς ίσως δεν έγραψα τα καλά των άλλων. Τα στραβά μ' ενόχλησαν. Οι άλλοι συνεχίστε.

Δεν έχω παιδιά συνειδητά καλή μου. Ούτε θα κάνω στα 48 μου, ούτε έκρινα ποτέ κανέναν δάσκαλο μου, έχω παιδεία. Τσακώνομαι με τις παλιές συμμαθήτριες γιατί έχουν άποψη άσχημη και την εκφράζουν για τις καθηγήτριες. Δεν το δέχομαι
και δεν απαξιώνω όλους τους εκπαιδευτικούς, πέρασα απο χέρια σπάνιων διδασκάλων που μου έδωσαν σπάνια πράγματα.

Εξαλη είμαι γιατί βλέπω τις αδικίες, αν το πήρες προσωπικά, δεν το ήθελα ούτε στιγμή. Λυπάμαι. Ημουν απότομη στο γράψιμο γιατί έτσι είμαι όταν τα παίρνω.
Keep going εσύ να προσφέρεις έργο.

δεν απολογούμαι.
Χαίρομαι τον αντίλογο με τον τρόπο που τον γράφεις. Χαίρομαι αυτό που έκανες εσύ και που δεν έκαναν άλλοι στη θέση σου ή εκπαιδευτικοί που είδα ότι διάβασαν. Είπαν "την μαλακισμένη" και προχώρησαν. αφησαν το ίχνος τους όμως για να μπώ να διαβάσω τι γράφουν. Δεν μ' ενδιαφέρει τίποτα και κανένας. τα πήρα, τα είπα, τέλος. ξέσπασα για εκείνους που ήθελα και για να διαβάσουν οι κοινοί γνωστοί μας, να καταλάβουν. ok το γενίκευσα. Μπορεί λάθος μου.

Ούτε συνηθίζω να εκφράζομαι έτσι και το ξέρεις (λίγο ή πολύ έχεις καταλάβει).

εγώ πάλι το φιλικώτατα θα το έγραφα με ω γιατί έχω μείνει πίσω.
καληνύχτα

16 Οκτώβριος 2009 12:23 πμ
Yannis Petsas είπε...
Δεν έχω παιδιά αλλά κατάλαβα πολύ καλά τι είπε η talisker. Kι ένοιωσα την ανάγκη να μεταφέρω εδώ το mail που έγραψα: Δε συμφωνώ. Ανάμεσα σ' όλους όσους λες κάποιοι γίνονται και καλύτεροι. Είμαι υπέρ της εκπαίδευσης, τώρα στα γεράματα γιατί σαν πιτσιρικάς τις έκανα τις μαλακίες μου. Και τις πλήρωσα. Όσο πιό πάνω ανεβαίνει κανείς στην εκπαίδευση τόσο καλύτερα για τον ίδιο. Αλλά μπορεί να 'μαι εκτός θέματος.
Καλό βράδυ.

16 Οκτώβριος 2009 12:30 πμ
zouzouna είπε...
Γιάννη, έπρεπε να το είχα μεταφέρει εγώ, αλλά βιαζόμουν εχθές και δεν σε είχα ρωτήσει κιόλας.

Με εμπάθεια το έγραψα για συγκεκριμένα άτομα.

Συγνώμη δεν θα ζητήσω απο κανέναν. Γιατί δεν ξέρω ποιός κάνει τι.

Σεβαστή η γνώμη όλων και ο διάλογος και η αντίδραση.
Επαναλαμβάνω,
Μιλώ για συγκεκριμένες καταστάσεις και το παράκανα γενικεύοντάς το.
Και το γηράσκω αεί διδασκόμενος το γνωρίζω πολύ καλά, όπως και άλλα.
Καλύτερα για τον ίδιο και τα παιδιά που θα παιδεύσει. Εκτός θέματος δεν είσαι, ούτε το δεν έχουμε παιδιά είναι απάντηση για να "δικαιολογηθούμε". Αποψη έχουμε για το καλό και το κακό.

Επιμένω, αν μπορώ να ξεσκίσω κάποιον στα ωράρια θα ξεσκίσω έναν δημόσιο, που μπήκε για να κάθεται συγκεκριμένο καιρό και το δηλώνει. Η "αναγκαστικώς φίλη" γυναίκα του κολλητού μου αυτό κάνει. ΓΙ αυτήν το έγραψα... οι κολλητοί τόπιασαν.
Και οι συνάδελφοι για τον συνάδελφο.

για τα άλλα, εντάξει υπερέβαλα. Μα, όταν έχω στο νου μου τα στραβά, δεν βλέπω τίποτα άλλο.
Δεν τόπιασα σφαιρικά. Την προσωπική μου έριδα έγραψα.

μούτς καληνύχτα σου

16 Οκτώβριος 2009 12:40 πμ
Yannis Petsas είπε...
Ζου, σου είπα πως μου άρεσε η ανάρτηση, σαν γραφή. Σαν καταγγελία ήταν πολύ γενική κι εμπαθής, το λες κι εσύ άλλωστε, δεν μ' αφορά. Πολλές φορές νοιώθω όπως η tali όταν διάφοροι μιλάνε για ζωγραφική, αν κι εδώ είναι κάτι βαθύτερο θεωρώ. Χωρίς ζωγραφική μπορεί να ζήσει κανείς αλλά με το να χαμηλώνουμε τα στάνταρ πού νομίζεις πως βγάζει;

16 Οκτώβριος 2009 12:47 πμ
zouzouna είπε...
Nαι ευχαριστώ
κι εγώ το ίδιο νοιώθω όταν λένε πουτάνες τις γραμματείς!
Τα ίδια λέμε όλοι θαρρώ, περιέγραψα μια κατάσταση με σκληρά λόγια γιατί έτσι μου βγήκε αν και θάπρεπε να τα πω σταράτα με όνομα, έτσι κι αλλιώς δεν διαβάζουν. Δεν έπιασα να αναλύσω το θέμα γενικά. Θύμωσα και "έχωσα".
Η Τάλι σίγησε και ξέρω πως μπορεί να θύμωσε. Την καταλαβαίνω, αλλά δεν μπορώ να κάνω και τίποτα άλλο.

καληνύχτα γιατί δεν θα ανοίγει το μάτι το πρωί

16 Οκτώβριος 2009 12:51 πμ
Talisker είπε...
Ζου

σε περιπτωση που σε παρεξηγησα
σκεφτηκα να ξαναδιαβασω το κειμενο

-δυστυχως ομως
τσουβαλιαζεις το συμπαν
και συνεχιζεις την απαξιωση
λες και αυτο το οτι επειδη
"εισαι αποτομη "
σου δινει το δικαιωμα να ακυρωνεις ανθρωπους που αφηνουν τα σπιτια τους και τις οικογενειες τους
για ενα χαρτι που δικαιουνται ετσι κι αλλιως και που θα τους εξασφαλισει καλυτερη ζωη και γιατι οχι την ικανοποιηση μιας επιτυχιας...


ειναι πραγματικα λυπηρο
που το μονο που βλεπεις ειναι ο τζαμπα μισθος και η διασκεδαση υποθετω.

και επειδη ειμαι κι εγω πολυ αποτομη

(αλλα θελω να το ελεγχω σαν χαρακτηριστικο
μια και δεν το θεωρω καν δικαιολογια και θελω να σεβομαι οσο δυναμαι τους συνομιλητες μου)

προτιμω εδω και πολυ - πολυ καιρο
να προσεχω τι λεω

-η να μη λεω τιποτα...
οταν δεν κατεχω η με κατευθυνει το θυμικο μου..

αλλωστε

ειναι και θεμα κουλτουρας το πως αντιμετωπιζεις τους αλλους τις επιτυχιες αυτων και τα ολισθηματα!

Τελος φυισκα και δεν οφειλεις καμια συγγνωμη.
Εκτος
του οτι ειμαι απο αυτους
που δεν πιστευουν και σε χιλιες συγγνωμες αν χαλαστουν
εδω μεσα ειναι μπλοκ σου και γραφεις τη γνωμη σου!

Η οποια ηταν και πολυ διαφωτιστικη!

16 Οκτώβριος 2009 1:05 πμ
Γλυκό - Κερασο - Ζουζούνα είπε...
Τάλι
το πήρες προσωπικά.
Ακύρωσα την πέγκυ που παράτησε τον άνδρα της και που είναι μια ιστορία που την ξέρω καλά εκ των έσω...
και τον στράτο. τελείωσε. αυτούς είχα στο μυαλό μου. Ναι έδειξα την κουλτούρα μου με την εμπάθειά μου... τα όριά μου τα δοκιμάζω. ήθελα και τα έγραψα, ήθελα και ξέφυγα και με τις λέξεις.

και δεν θα επεκταθώ, κάρφωσες επαρκώς, απάντησες με το μαχαίρι, με έβαλες σε θέση που ξέρω πως δεν θα μου ξαναμιλήσεις γιατί αισθάνθηκες προσβεβλημένη.
Χαζή δεν είμαι κατάλαβα απο την τελευταία σου φράση τι θέλεις να πεις. Με κατέταξες. Το κατάλαβαν και οι άλλοι όλοι. Δεν είμαι η γλυκεια που θέλω να δείχνω.....

Εντάξει, εγώ αλλιώς το είδα, εσύ το πήρες προσωπικά και εκτος τούτου υπερασπίζεσαι τον κλάδο... Ok. Καλώς κανεις. Κι εγώ έγραψα παραπάνω πως όλες οι γραμματείς δεν είμαστε πουτάνες.

Χαίρομαι ωστόσο που μου έδωσες την δεύτερη ευκαιρία να ξαναδιαβάσεις.

Είμαι περήφανη γιατί κανείς ως τώρα δεν μούχει κόψει την καλημέρα. Και πιστεύω πως κάποιοι λίγοι που τους την έκοψα εγώ, δεν άξιζαν να είναι δίπλα μου.

Εχω την πολυτέλεια να διαλέγω εγώ τους ανθρώπους που συναναστρέφομαι.

16 Οκτώβριος 2009 1:32 πμ
Γλυκό - Κερασο - Ζουζούνα είπε...
A, ναι, επίσης αργά ανακάλυψες ποιά είμαι. Εχεις χάσει επεισόδια φαίνεται.

είναι τα ποστ που γράφει η κακιά βάσω και τα ευχαριστιέται.

Εχω θάψει και την βαρέλω στο γραφείο (άλλη εμπάθεια μου, που αν ήσουν 200 κιλά σαν κι αυτήν, θ' άρπαζες αμέσως, έχω καρφώσει κι άλλα που δεν θυμάμαι, γιατί μόλις είδα την ώρα και τα ξέχασα....

ναι, κάτι έχω γράψει και για τις βλαχάρες (εγώ η 4 γενιές πρωτευουσιάνα) και μου τάχωσαν απο τριγύρω...

γμτ, πως θα ξυπνήσω το πρωί...πως έμπλεξα εγώ ετσι τέτοια ώρα...

ανεπίτρεπτο, ανεπίτρεπτο !!!

16 Οκτώβριος 2009 1:40 πμ
=======================================================
Οοοοοοχι, δεν έχω μεταπτυχιακό, μάλλον δεν θα αποκτήσω, γιατί δεν έχω πτυχίο πανεπιστημίου, αλλά δεν παραπονιέμαι. Αρκετά βραχιολάκια μου εδωσαν οι γονείς μου! Φωτογραφία δεν είχαμε στην ελλάδα να σπουδάσω τότε, μετά μπήκε στα ΤΕΙ και η μαμά, δεν με άφηνε να πάει στην Γερμανία το βλαστάρι της. Δεν πειράζει. Εγινα άνθρωπος και με τα χόμπυ μου.



Εκείνο που με κάνει έξαλλη όμως, είναι το μεταπτυχιακό των άλλων.


Στην Ελλάδα!


Διότι γίναμε Ευρώπη και παίρνουμε μεταπτυχιακά! Αλλά πως τα πέρνουμε!!
Ευρώπη, δεν θα γίνουμε ποτέ, τόχω πάρει απόφαση, για σας δεν ξέρω, όμως πρέπει να αρχίσετε να το καταλαβαίνετε. Αν ετούτος εδώ ο GAP καταφέρει να αλλάξει το τοπίο να του βγάλω το καπέλο (γιατί να τον ψηφίσω αποκλείεται). Ομως χλωμό το βλέπω... Εδώ είναι Ελλάδα, πάρτε το κι εσείς, απόφαση.
Είσαι τον ιδιωτικό τομέα, σκοτώνεσαι απο το πρωί μέχρι το βράδυ, θέλεις να κάνεις μεταπτυχιακό, δουλεύεις, κάνεις υπερωρίες για την δουλειά του κάθε μαλάκα συναδέλφου που φεύγει νωρίς και σου τα παρατάει, γυρίζεις να διαβάσεις, πτώμα, ξενυχτάς και πάλι απο την αρχή.
Είσαι στο δημόσιο, μαλάκας καθηγητής, μαλακισμένη δασκάλα, που θέλει να γίνει διευθύντρια... για να μην περιμένει... στα γεράματα... καλά... και για να παίρνει λεπτά περισσότερα και για δεν ξέρω τι άλλο, παρατάς τα πάντα και στην καλύτερη, κάνεις διακοπές στην Ρόδο και στα Γιάννενα, δεν ξέρω και που αλλού, για να πάρεις μεταπτυχιακό!!! Στην άλλη, κάθεσαι σπίτι σου και κάνεις απλώς διακοπές.
Και σε πληρώνουν ! αυτόοοοοοοο ... αυτό το ΣΕ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ κιόλας, είναι που μου την δίνει. Διότι ποιός είσαι ρε άχρηστε μαλάκα, (ναι ναι γμ το παρθεναγωγίο μου μέσα, βρίζω και το ευχαριστιέμαι), - γιαγιά συγνώμη - που γίνεσαι καθηγητής για να κάθεσαι τις γνωστές ημέρες αδειών, και θα σε πληρώνει το κράτος για να γίνεις καλύτερος στα 40 (και στα 48), διότι που ήσουν, να το κάνεις νωρίτερα... Γιατί πόσοι πάνε για το να γίνουν καλύτεροι? οι περισσότεροι πάνε για να ... άντε και αρκετά είπα.


Την είδαμε τη σάρα και την μάρα που έχει μαζευτεί στην εκπαίδευση και απο γνωστούς άλλο τίποτα. Τρανταχτά παραδείγματα γύρω και προσπαθούν κατι άλλοι να επιπλεύσουν. καλά, άμα... να μας πείτε.


Κάποτε, πήρα γυναίκα φίλου τηλέφωνο να μάθω τι κάνει και την ακούσω στα μαύρα πανιά. Κατατρόμαξα. "τι συμβαίνει?" τραύλισα, περιμένοντας ν' ακούσω τα τρισχειρότερα."να, ένας φίλος, μου αυτοκτόνησε", μου απάντησε. Ξεροκατάπια και τι να της πω, δεν είχα, αλλά συνέχισε εκεινη να με βγάλει απο την δύσκολη θέση. "Δεν άκουσες, στην Κυψέλη, ένας καθηγητής, εχθές, που είχε και έγκυο γυναίκα". Εκεί την διαολόστηλα κανονικά, για τους φιλους της πρώτα και μετά για τον ίδιο, που καθηγητής ων, ήταν ο πλεον ανίκανος να διδάξει το κάθε παιδί τι? όταν ήταν βουτηγμένος στα ναρκωτικά το καθίκι και ποιός ξέρει που αλλού. Ούστ και ξεβρόμισε ο τόπος, της απάντησα και τελείωσε εκεί και η σχέση μας. Μετά χώρισε και με τον φίλο μου (για την ιστορία). Next.....

Ρε, βολεμένοι, δημόσιοι, βγείτε στον ιδιωτικό να σας ξεσκίσουμε... Ξέρω παιδιά 25άρια που δουλεύουν άγρια ωράρια, στον ιδιωτικό, κάνουν παράλληλα μεταπτυχιακό (γιατί κάθε πράγμα και στον καιρό του) και χάνουν τα καλύτερα τους χρόνια για να γίνουν καλύτεροι και μετά, θάρθουν οι τεμπέληδες να τους πάρουν τις θέσεις..... μη Χ@@
ναι ρε,
έξαλλη είμαι
γιατί έχω έναν πίσω απο την πλάτη μου, που έρχεται και μια φορά την εβδομάδα και δουλεύει (γιατί δεν τον φτάνουν όσα παίρνει, ο ηλίθιος παράτησε τον ιδιωτικό τότε με 600.000 δρχ για 150.000, της μονιμότητας του καθητητή) για να συμπληρώσει τον εισόδημά του και κάθεται και κάνει μεταπτυχιακό. καθηγητής φυσικομαθηματικός... είναι για τεμπέλης!!! παραπονιόταν τόσα χρόνια γιατί ήταν στην ελευσίνα ... δυο βήματα απο το σπίτι του.. ρε ηλίθιε για να μην σε πω μαλάκα, τι έχει η ελευσίνα. τι περιμένεις, να σε διορίσουν στ' ανάκτορα?
ωχ φτωχοελλαδίτσα μου! τα μεταπτυχιακά σου έλειπαν!

Ανοχή !

Μεγάλη κουβέντα! με πολλές προεκτάσεις, δρόμους παράπλευρους και γενικά χαρακτηριστικά την πολυπλοκότητα.



Τα Οριά της? Διάτοντες αστέρες. Μελετητές βρίσκουν ίχνη και τα χάνουν σε αμμοθύελα.
Η Λογική της? Χαμένη σε κοσμική αστρόσκονη.
Η Αντοχή της? Τεράστια. Με ποσοστά που ξεπερνούν το 1000%.
Οι Δόσεις της? Ποικίλουν ανάλογα το χρωμοσώμα.
Οποιος την έχει, θείο δώρο, όποιος δεν την έχει, τυχερός στην ατυχία του.
Οποιος την ανέχεται, ήρωας, όποιος δεν την ανέχεται, μαχητής!


η φωτό απο το Bergen !

μια εκδρομή !!

Tην βαλιτσούλα και δρόμο..... χωρίς γκρίνιες!

Niagara Falls!

"μια περιπέτεια στην Ν. Καρολίνα...."





αυτό ήταν ένα τραγούδι της εποχής της μαμάς μου, προ αμνημονεύτων... καταλαβαίνετε.
Εμένα μου ήρθε τούτο και δεν θυμαμαι άλλο, αλλά θάθελα να ζήσω μια περιπέτεια...


οοοοοχι στην Ν. Καρολίνα, καλέ που να τρέχω, ως τον Καναδά όμως στο σύνορο με τις ΗΠΑ, στους Νιαγαρικούς καταρράκται.. μια χαρά.


Θα μου πεις έχεις ξαναπάει. Ναι, απογευμα και νύχτα για να δω τις φωτολάμψεις.





Οοοοχι, θάθελα να ξαναπάω ημέρα, να πάρω το καραβάκι να γίνω παπί και να απολαύσω το θέαμα απο κοντά!! με το κρύο...
Πως μου ήρθε θα μου πείτε... ε, Χριστούγεννα έρχονται, διακοπές ονειρεύομαι, μια βόλτα ως εκεί, τι διάβολο, δεν θα ήταν άσχημα... ναι ναι με την παγωνιά. Αν δεν βρεθείς στον κάθε τόπο, με αυτό που προσφέρει.. δεν λέει.
Δεν πηγαίνουμε καλοκαιριάτικο στον Καναδά. Στην Μύκονο πηγαίνετε και την Σαντορίνη για φάβα. Καλοκαίρι έχουμε και μάλιστα το καλύτερο.

Προς τον χειμώνα, όμως... εγώ η αστή, προτιμώ τα χιόνια. Οοοοχι της Αράχωβας, μπανάλ!! Μακριά, εκεί που είναι να ευχαριστηθείς χιόνι και κρύο και ... αχ !
Εγώ θέλω αποσυμπίεση τάχιστα και ονειρεύομαι ότι θέλω.





Οσοι πιστοί, στην θέση σας για φωτογραφίες... Αποσυμπίεση είπα ....