Τι δεν θάδινα να ήμουν στην παγωμένη θάλασσα σ' ένα κυνήγι τόνου... Και για την φάλαινα, δεν θα με χαλούσε, αλλά τον τόνο θα τον τρώγαμε κιόλας. Απο την φάλαινα, τίποτα κοκκαλάκια για τα μαλλιά θα περίσσευαν μόνο.
Θα μου πείτε, δεν κάθεσαι στ' αυγά σου, τι το θες το κυνήγι τόνου και μάλιστα στην βόρεια παγωμένη θάλασσα. Παρακάθισα ήσυχη. Ωρα για δράση. Τι πιο συναρπαστικό απο ένα ψάρεμα. Το ξέρω, πως έχουμε θάλασσες με τράτες και σκούνες, ψαράδες, άξιους και ικανότατους, όμως δεν είναι το ίδιο.
Την θέλω την περιπέτεια σε όλο της το μεγαλείο. Ο κρύος αέρας να σε χτυπά και να σε περονιάζει, τα απόνερα απο τα κύματα να σου ραβδίζουν το πρόσωπο, η νιτσεράδα να μην φτάνει, οι "κυνηγοί" μέσα σε πυρετό να μαζεύουν δίχτια γεμάτα ψαριά, η μυρουδιά να σε πνίγει...
Ε, κι εγώ με την φωτογραφική μηχανή να απαθανατίζω το έργο. Στον κόσμο μου. Τι φανταστήκατε πως θα έκανα? Θα ξεψάριζα?
Την εμπειρία όπως την θέλω είπαμε, όχι την ταλαιπωρία σε όλο της το μεγαλείο....
Βύρα λοιπόν, γιατί δεν κρατιέμαι σήμερα...
