Οταν χάνεις κάποιον, λογικό ειναι πως σου λείπει.
Βλακείες λέω. Οχι, θυμήθηκα προχθές και έλεγα πως μου λείπει η Πιπίτσα..... ναι. μου λείπει για τις ατάκες της, για να με πει Βασίλω, για να γελάσουμε τρανταχτά, για να κοιταχτουμε με μια ματιά και να συνεννοηθούμε, για να ... για να... για να...
Για όλα αυτά τα να.... Για μια Κυριακή τον μήνα που βλεπόμαστε.
Ο Μίμης δεν μου λείπει ακόμη. Γενικώς, λέω "αει στο δαίμονα, εφυγε κι ο Μίμης και δεν έχω που να ρωτήσω - άμα θέλω κάτι " αλλα ως εκεί.
Ναι μπορεί να μου λείπει τις Κυριακές το μεσημέρι που τρωγαμε πάντοτε μαζί, ο κόσμος να χάλαγε. Μπορεί... ίσως. Εμείς που είμαστε εδώ, πάλι τρώμε... εκείνος πότισμα θέλει.... αντε με τι με φόρτωσε...
Μου λείπει η Δέσποινα, γιατί μου λείπει. Για όλα κι αυτή. Για τα πάντα. Ακόμη και για τις γκρίνιες. Για την παρουσία της.
Αλλα δεν μου λείπει κανείς άλλος. Γουρούνα... οχι, έτσι ειναι. Οι γιαγιάδες, θα έφευγαν, οι παππούδες το ίδιο, μην λέμε βλακείες... τώρα... Δεν θα πέσω να πεθάνω για κανέναν. Γουρούνα ναι. Ψύχραιμη ως βλακείας, αλλά δάκρυ δεν τρέχει και δεν θα τρέξει για κανέναν. Ιδια η μάνα μου... μια χαρά είμαστε. Απο την ίδια πάστα... δεν κλαψουρίζουμε. Οχι δεν το έχουμε ανάγκη, μην ακούσω βλακείες.
Οταν εφυγε ο Μίμης, - στο καλό και μην μας γράφεις - οτι είχε το έγραψε απο χρόνια. το 97, προέβλεπε το τέλος του? Είχε πάρα πολλά στο κεφάλι του τότε και ίσως να εβλεπε και την αποχώρησή του. Εγραψε ενα σωρό άχρηστες πληροφορίες, απο αυτές όμως που συζητάγαμε πάντοτε... Ναι είχαμε μια κουτσομπολίτιδα για τον Ιναχο για την Ερμιόνη και διάφορους συγγενείς τους και φίλους.
Τα κοίταζα προχθές και αναρωτήθηκα τι με νοιάζουν εμένα όλα αυτά... Δεν ξέρω. Με ποιόν θα συζητήσω για τις 9 μούσες και τις ιδιότητές τους? ασε με παιδί μου.. βαρέθηκα τόσα χρόνια τα ίδια.
Και ενώ μάζευα άχρηστες πληροφορίες και τα πράγματα απο το σπίτι του Μίμη, αστραψε γλομπάκι Κυρίσιο Γραναζέ.
Αποχώρησε ο Μιμιόγκος, αλλά ήρθαν άλλοι στην ζωή μου. Ηταν απο παλιά... αλλά ξανάρθαν και έμειναν.
Ναι βρε δεν έπεσες έξω, όταν ήρθες να πιούμε τον πρώτο καφέ. Μια χαρά έπεσες, στα μαλακά και στα πούπουλα!
Η Νονά σας αγαπά, όπως την αγαπάτε κι εσείς και γεμίσατε την ζωή της, όπως φαντάζεται πως την γεμισε κι εκείνη.
πως μου ήρθαν όλα αυτά? Τίποτα, ειχαμε κάτι βαπτίσια και τα θυμήθηκα!
Βλακείες λέω. Οχι, θυμήθηκα προχθές και έλεγα πως μου λείπει η Πιπίτσα..... ναι. μου λείπει για τις ατάκες της, για να με πει Βασίλω, για να γελάσουμε τρανταχτά, για να κοιταχτουμε με μια ματιά και να συνεννοηθούμε, για να ... για να... για να...
Για όλα αυτά τα να.... Για μια Κυριακή τον μήνα που βλεπόμαστε.
Ο Μίμης δεν μου λείπει ακόμη. Γενικώς, λέω "αει στο δαίμονα, εφυγε κι ο Μίμης και δεν έχω που να ρωτήσω - άμα θέλω κάτι " αλλα ως εκεί.
Ναι μπορεί να μου λείπει τις Κυριακές το μεσημέρι που τρωγαμε πάντοτε μαζί, ο κόσμος να χάλαγε. Μπορεί... ίσως. Εμείς που είμαστε εδώ, πάλι τρώμε... εκείνος πότισμα θέλει.... αντε με τι με φόρτωσε...
Μου λείπει η Δέσποινα, γιατί μου λείπει. Για όλα κι αυτή. Για τα πάντα. Ακόμη και για τις γκρίνιες. Για την παρουσία της.
Αλλα δεν μου λείπει κανείς άλλος. Γουρούνα... οχι, έτσι ειναι. Οι γιαγιάδες, θα έφευγαν, οι παππούδες το ίδιο, μην λέμε βλακείες... τώρα... Δεν θα πέσω να πεθάνω για κανέναν. Γουρούνα ναι. Ψύχραιμη ως βλακείας, αλλά δάκρυ δεν τρέχει και δεν θα τρέξει για κανέναν. Ιδια η μάνα μου... μια χαρά είμαστε. Απο την ίδια πάστα... δεν κλαψουρίζουμε. Οχι δεν το έχουμε ανάγκη, μην ακούσω βλακείες.
Οταν εφυγε ο Μίμης, - στο καλό και μην μας γράφεις - οτι είχε το έγραψε απο χρόνια. το 97, προέβλεπε το τέλος του? Είχε πάρα πολλά στο κεφάλι του τότε και ίσως να εβλεπε και την αποχώρησή του. Εγραψε ενα σωρό άχρηστες πληροφορίες, απο αυτές όμως που συζητάγαμε πάντοτε... Ναι είχαμε μια κουτσομπολίτιδα για τον Ιναχο για την Ερμιόνη και διάφορους συγγενείς τους και φίλους.
Τα κοίταζα προχθές και αναρωτήθηκα τι με νοιάζουν εμένα όλα αυτά... Δεν ξέρω. Με ποιόν θα συζητήσω για τις 9 μούσες και τις ιδιότητές τους? ασε με παιδί μου.. βαρέθηκα τόσα χρόνια τα ίδια.
Και ενώ μάζευα άχρηστες πληροφορίες και τα πράγματα απο το σπίτι του Μίμη, αστραψε γλομπάκι Κυρίσιο Γραναζέ.
Αποχώρησε ο Μιμιόγκος, αλλά ήρθαν άλλοι στην ζωή μου. Ηταν απο παλιά... αλλά ξανάρθαν και έμειναν.
Ναι βρε δεν έπεσες έξω, όταν ήρθες να πιούμε τον πρώτο καφέ. Μια χαρά έπεσες, στα μαλακά και στα πούπουλα!
Η Νονά σας αγαπά, όπως την αγαπάτε κι εσείς και γεμίσατε την ζωή της, όπως φαντάζεται πως την γεμισε κι εκείνη.
πως μου ήρθαν όλα αυτά? Τίποτα, ειχαμε κάτι βαπτίσια και τα θυμήθηκα!
