Οταν ένας άνδρας......

Οδηγώ χρόνια πολλά. Ηταν το "πτυχίο" το δώρο μου που τελείωσα το σχολείο.... Ηταν και το αυτοκίνητο ακίνητο, μια χαρά μου ήρθε. Τόψαχνα κι εγώ περισσότερο, με τσίγκλαγε ο παππούς Μιχάλης να μάθω μηχανολογία, δεν ήθελα και πολύ. Εχω άποψη.
Ηρθε την πρώτη φορά ο πατέρας και πήγα να τον παρω απο το αεροδρόμιο, η ψυχή του τόξερε πως θα έμπαινε..... όταν φτάσαμε στο σπίτι, ακούστηκε ένα "μπράβο, οδηγείς σαν εμένα". Εγώ με 1000 χλμ στο ενεργητικό μου μόνο, μέσα στην Αθήνα ως την Βουλιαγμένη κάθε μέρα. Ε, στην Πανεπιστημίου, ένα λεωφορείο αριστερά, ένα τρόλλευ δεξιά... τα κατάφερνα μια χαρά.

Λιγότερη κίνηση, λιγότεροι αλλοδαποί άσχετοι να οδηγούν. Μετά αρχίσαν οι αγγαρίες, "πήγαινε με εκεί" η μαμά, μια βόλτα την γιαγιά, ένα ταξίδι εγώ.... ύστερα σταμάτησε να ταξιδεύει ο μπαμπάς, έπρεπε να ζητώ για να πάρω, άει στο καλό πήρα δίτροχο και τελειώσε εκεί το θέμα. Οδηγούσα για την "τιμή των όπλων" και ευχαριστιόμουν.

Τα χρόνια περνούσαν, τα χιλιόμετρα πλήθαιναν, σε κέντρο και απόκεντρο, είχα δικό μου, δεν ήθελα την ευθύνη κανενός μέσα, πήγαινα μόνη μου παντού. 2 άνθρωποι με δύο αυτοκίνητα. Κανενός δεν έκανα την χάρη να τον μεταφέρω, με φόβο για την ζωή του άλλου.

Μου άρεσε το βολάν. Και η μηχανολογία.

Ταξίδια και δρομολόγια, με αυτοκίνητα άλλων, δεμένων δίπλα, αποστάσεις ατελείωτες.... χρόνια ολόκληρα.

Μετά απο χρόνια ήρθαν οι φοβίες, μη σας λέω.... έκοψα τις Εθνικές οδούς, πηγαινοερχόμουν στο κέντρο, όποιος μέ άντεχε.... Εκανα την ζωή πατίνι όποιου αποφάσιζα πως θα πήγαινα μαζί του κάπου εντός ή εκτός κέντρου.

Την ανάγκη φιλοτιμία..... και όποιος αντέξει. Δεν είδα και κανέναν να μην θέλει !

Προ ετών εμφανίζεται στην ζωή μου ο Παναγιώτης. Με την ανεμελιά των χρόνων του και την βιασύνη της ηλικίας. Φίλοι κολλητοί τα τελευταία χρόνια, με "κουβαλά" εδώ κι εκεί και με "ενέχεται". Ανακαλύπτω πως δεν θέλει να μπει στο αυτοκίνητό μαζί μου, ούτε ως απέναντι - που λεει ο λόγος! Μία, δύο τρείς....δίνω το παλιό αυτοκίνητο. Τι θα κάνει, που τάζω να τον πάω βόλτα με το καινούργιο και συναινεί. Ξέρω πως το αποφεύγει συστηματικά, ως που τον στριμώχνω για μια μικρή διαδρομή - ενώ τον έχω απειλήσει πως θα τον πάω μακρύτερα.

Βγάζει ένα πρόγραμμα, και μου αφήνει τα υπόλοιπα... Κυριακή πια σήμερα, ο κόμπος φτάνει στο χτένι, κοινωνά το πρωί, κάνει τον σταυρό του, φιλάει την μανούλα, τον πατερούλη, ότι έχουμε σε γείτονα και γνωστό πρόχειρο, και κάνει την καρδιά του πέτρα.

Τι φαντάζεται δεν ξέρω. Τι έχει αντιμετωπίσει δεν θέλω να μάθω. Στην ώρα του στο σημείο zero, δένεται και αρχίζει η διαδρομή. Πρώτη κουβέντα "μου αρέσει το μικρό", "δεν θα το πάρουμε προίκα, χαζό και νοικιασμένο είναι" αρχίζω να απαριθμώ τα desavantages. Μες την πόλη με φανάρια, στενά, σταμάτα-ξεκίνα..... Η κουβέντα πηγαινοέρχεται σε ανούσια πραγματάκια, δεν τον κοιτώ και τον αφήνω να εκδηλωθεί. Είμαστε στα μισά της διαδρομής όταν τον ακούω να λέει...: "Μια χαρά, πας, δεν το περίμενα, καλύτερα κι απο εμένα" (o σπόρος, για να μην πω "ο αρσενικός). Μούρχεται να τραβήξω χειρόφρενο και να του σκάσω ένα σβουριχτό. Κρατιέμαι απο το τιμόνι και συνεχίζω. Φτάνουμε, παρκάρω, καθόμαστε και τον αφήνω να πει... "μια χαρά, μου άρεσε...." επαναλαμβάνει. "Ωχ, κολλήσαμε' σκέπτομαι....

Η κουβέντα τρέχει χαλαρά και ο καφές τελειώνει. "Αντε πάλι να τον πείσεις να μπεί μέσα" σκέπτομαι. Μήπως έχει και εναλλακτική... όχι. Μαζί μου θα γυρίσει. Στο δρόμο, δείχνει ενθουσιασμένος και ξανα-ανοίγει την συζήτηση. Κάνω σκέψεις τύπου : "Καλά, της το είπες το εμπέδωσε... η κοπέλα" όοοχι, επιμένει να με επαινεί.. Φοβόταν λέει... δεν ξέρω τι, το θεριό, τον Γιάννη, το βουνό... τη θάλασσα. Υπόσχεται να πάμε και πιό μακριά....

Εχω κερδίσει κάτι που κανείς δεν μπορεί ίσως να καταλάβει. Καταλαβαίνω εγώ και μου φτάνει...

Την επόμενη φορά λοιπόν, ως τη φωτογραφία - και μην τολμήσεις να ρωτήσεις που είναι....!!Ξέρεις εσύ....!

Κι αυτό γιατί το ξέχασα..... ! μέσα στη χαρά που είχα γιατί ... ξέρεις εσύ....

Λίαν καλώς !!!!!