Καλέ το ξέχασα.... διότι δεν μ' ενδιαφέρει και να το θυμάμαι... Αλλοι μου το θύμισαν και μουρμουρίζοντας έγραψα στο εξοχικό !!!
Σιγά μην σας πω και χρόνια πολλά. Καταπιεσμένες θα είστε μια ζωή!!! και θα λέτε κι ευχαριστώ, προσπαθώντας να πασπαλίσετε με λίγη ροζ ζάχαρη τα όνειρά σας
κρίμα...
* γιορτή του άνδρα δεν υπάρχει πουθενά ε? τους έρμους!!!!!
Παει κι αυτό το τριήμερο, γιορτής, προσβλέπουμε στο επόμενο! Πότε είναι θυμίστε μου?
Πως περάσατε? Εθιμα, γιορτές, πανηγύρεις και η απειλή του χιονιού πάνω απο το κεφάλι μας.
Οχι, που θα έπεφταν μέσα. Ακόμη μια φορά...!!!
Εμείς σπίτι μας, έχουμε τον καπετάνιο στην γέφυρα, την Αννούλα, υποπλοίαρχο και το γενικό κουμάτο και τους μουτσους, δηλ., εμένα.
Ο καπιτέν, έβγαλε το δικό του δέλτίο..."δεν θα χιονίσει στην Αθήνα" και δεν σήκωνε δεύτερη.
Ο υποπλοίαρχος, ανακάτευε κατσαρόλες και άφηνε εντολές σε σημειώματα!
Ξεπάγωνε χταπόδια, έφτιαχνε ταραμοσαλάτες και μουρμούραγε "φύγε απο τα πόδια μου" (αλλά φτιάξε και τα υπόλοιπα! :))
Είπα κι εγώ να κάνω, μια τυρόπιτα πατσαβούρα, να μην κουραστώ ! Χα χα χα, με γελάσανε, και ήτανε Σαββάτο.
Αφού τριγύρισα ολουθε απο το πρωί ως το απόγευμα, κατέληξα στο σούπερ μάρκετ.
Δεν κάνω κι ένα γαλακτομπούρεκο να γλυκαθούνε? Τάθελε ο πισινούλης μου!
Φτάνω σπίτι, φορτωμένη με το μυαλό αλλου ν' αρμενίζει και δεν έχω πάρει φύλλο.
Φιτού και ξαναβγαίνω. "Που πας?" ρωτά ο Υποπλοίαρχος, με τα χέρια στη μέση. "Να πάρω φύλλο", τολμώ. "Να γυρίσεις γρήγορα, έχεις ψώνια ψυγείου και πρέπει να τα βάλεις μέσα. Ε, βέβαια, οι υποπλοίαρχοι, δεν βάζουν τα ψώνια στα ψυγεία!!
Ευτυχωωωωωωωωωωωωωως και είχε φτιάξει φαγητό, για την Κυριακή, και ήταν η κουζίνα ελεύθερη, Σάββατο αργάμιση. Μουρμούραγε που ξάπλωσα στον καναπέ, για λίγο."Πότε θα τα κάνεις"?. Αργάμιση τελείωσα ένα ταψί τυρόπιτα και ένα γαλακτομπουρεκο. Περίμενε μόνο να γλυψει την κατσαρόλα με το υλικο του γλυκού και να κάνει σχόλια. "Ξεμπερδεψες απο την κουζίνα'? Στις 12 παρά. Τι να κάνει και γιατί ρωταει. Γιατι τότε τελειώνουν όλα τα έργα που βλέπει και διορθώνει τα υπόλοιπα (πλένει και ξαναπλέει ότι έχω ήδη πλυνει). Ποιά είμαι εγώ που ξέρω να πλένω... ναι!
Κυριακή αποκριά, απο το πρωί να κάνω ταπερ, της Χαρικλούς, να μεταφέρω φαγιά και Μίμηδες, να ξανακάνω πατέ τυριών, γιατι τοχα ξεχάσει... κατευχαριστήθηκαν απο τα διάφορα, κι αυτό μουφτάνει.
Πέφτω στον ύπνο 3 ώρες για μεσημέρι πως βράδυ και σηκώνομαι να πάω βόλτα, ήσυχη πως δεν έχω και τίποτα να κάνω, παρ' ότι μια λαγάνα, μου τριβέλιζε το μυαλό. Αλλά με την μέθοδο του "φούρνου" για ν' ανέβει το ζυμάρι, ήθελα δεν ήθελα μια ώρα!
Επιστρέφω κατά τις 10.30 νωρίς κιόλας με το πάσο μου. Ο Καπιτέν, έπαιζε με τα βαρόμετρα και άλλα όργανα που δεν ξέρω να χειρίζομαι και μουρμούραγε πως "δεν θα χιονίσει". Αληθινός βγήκε, αλλά δεν το παραδεχόμαστε μπροστά του, μην το πάρει πάνω του.
Η μητέρα, μπαρδόν, ο υποπλοίαρχος, απλωμένη στον καναπέ, έβλεπε έργο. ΣΣΣΣΣΣΣΣΣ, βλέπει λέμε.
Κάποτε σε διαλειμμα, ορμάει κουζινάτη. "Θέλω γλυκό νεραντζάκι, που είπες ότι έφερες και σε περιμένει κι ένα χταπόδι". "εμένα?" ρωτώ η αθώα. "Ναι, έφτιαξα το ένα και το άλλο, κάνε το ότι θες. Τι θα μπορούσα να το κάνω εκείνη την ώρα? Το μόνο που μου ήρθε ήταν να το πετάξω απο την βεράντα κάτω. Εριχνε καμμια σταγόνα, βρεμμένα ήταν κάτω, στο φυσικό του περιβάλλον θα επέστρεφε. "Αύριο θα κάνει κρύο, δεν ψήνω..." ξανατόλμησα!
Το δικό μου μυαλό στην λαγάνα. Να παίξω ήθελα, με τα αλευρια και τις ζύμες, όχι να πιάσω κουβέντα με το χταπόδι!
Ο υποπλοίαρχος, απεσυρθη, στα ιδιαίτερα, αφού είχε δώσει εντολές στον τρίτο!
Ο μούτσος, έπρεπε να σηκώσει τα μανίκια!
Ως τη μία π.μ. που έκλεισα φούρνο και μάτια κουζίνας, ήμουν όρθια και πάλευα με τα θεριά.
Και έγιναν δυο λαγάνες, καταπληκτικές, όχι γιατί τις έκανα εγώ, η συνταγή φταίει, και ο χταπόδης, έγινε με κριθαράκι, ένα απίθανο φαγητό. Νάναι καλά ο κύριος που δεν θυμάμαι απο ένα περιοδικό της κυριακής, που είχε μια συνταγή με εικόνες.
Εξουθενωμένη, πήγα στις 2 για ύπνο.
Καθαρή πρωί, οι γαρίδες, περίμεναν καθάρισμα, τα χτένια τηγάνισμα και οι καραβιδούλες το ίδιο.!! Αχ, και εγώ να κάνω πακέτα για όλους ταπερικά.
Γλυψανε τα μουστάκια που δεν έχουν, όλα μου τα ΚΑΠΗ, μηδε ενός εξαιρουμένου, πήρα και τα εύσημα του θείου Σταμάτη για το γλυκό,
"Κουράστηκες παιδάκι μου", σφύριξε ο υποπλοίαρχος, αλλά δεν είδα να ασημώσει την μαγείρισα.
Είναι που δεν θέλω ν' ανακατεύομαι στα πόδια της. Ναι αλλά με ξερό χταπόδι και ταραμοσαλάτα θα την βγάζαμε !!!
* μακαρονόπιττα απο την δική της δεν έφαγα αλλά έμοιαζε ωραία. φύλλο, πάνω κάτω και στη μέση μακαρόνια παστίτσιου με κόκκινη πιπεριά φλωρίνης. Νομίζω πως είδα και λίγο τυρί με γάλα.
** ναι η λαγάνα είναι η δική μου!!!
