H μαμά μου, απο ετών πολλών, θυμάται πως αποφοίτησε τοοοοτε το 1952 και δεν πήρε το απολυτήριο στα χέρια της, γιατί δεν είχαν χρήματα. Επρεπε να πληρώσουν.
Φτωχική οικογένεια, με βοήθεια απο τον αδελφό της γιαγιάς μου, απο την Αμερική και ο παππούς, πότε είχε πότε δεν είχε δουλειά. Μηχανικός ο παππους αλλά εμπειρικό, μην ψάχνεις. Διόρθωνε κρουστικά ! μπιστολέτα, πως το λέμε. και άλλα.
Η μάνα, τελείωσε το 5ο γυμνάσιο Θηλέων, στον Αγιο Νικόλαο, Ασκληπιού. Είχε εναν καημό, γιατί δεν είχε πάρει το απολυτήριο. Χροοοονια το λέμε.
Εκανα ενα μεηλ, προ ημερών στην Διοίκηση Δημόσιας Εκπαίδευσης και ρώτησα.
Με παρέπεμψαν στο Γυμνάσιο και απο εκεί στο 5ο Λύκειο, που έχουν αρχεία.
Σώσον ελέησον εσύ, εχουν αρχεία απο το 1952. Η κυρία που απάντησε στο τηλέφωνο δεν πίστευε στ' αυτιά της και δεν καταλάβαινε τι το θέλαμε.
Να της το κάνουμε δώρο, στα 80, που το θέλει τόσο πολύ, ελεγα εγώ. "βρε την γιαγιά" ελεγε η κυρία. Να την ακούσει η Αννούλα, να σου πω τι θα γίνει.
Εμείς γιαγιά, εννοούμε μόνο κάτι κυρτές γιαγιάδες, στα χωριά.
Μου τηλεφωνεί λοιπόν, ξεφωνίζουσα η κυρια γραμματέας. "Το βρήκαμεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε" αμάν, τ' αυτί μου. "και με λίαν καλωωωωωωωωωωωωως"... ε δεν κρατήθηκα "και για ποιές μας περάσατε δηλαδή....." ούρλιαξα κι εγώ. "Θα την στείλω να το πάρει", της απάντησα και ρώτησε "η γιαγιά, μπορεί?" "αμα θα την δεις, θα μου πεις"... είπα εγώ.
Γύρισα το βράδυ σπίτι, ειχαν βρεί και φωτογραφία ταυτότητας, τωρινή βέβαια.. ήταν και οι δύο έτοιμοι δια απόπλουν. "απο δευτέρα" τους αποπήρα.
Βιάζονται, τώρα... μας έπιασε μια τρεχάλα. Ας πάνε μαζί, χέρι χεράκι να το πάρουν.... τα σχολιαρούδια.
Κοιτάζανε και που θα το βάλουμε, στον τοίχο, σε κορνίζα. βεεεεεβαια... Μαζί με το πτυχίο του προπάππου και τα πτυχία του πατέρα. Αλίμονο...
Ωρες είναι να ψάχνουμε και του Μανωλάκη το σχολιοχάρτι... να το κορνιζόσουμε και αυτό. φέρτε.
Να ξεκαθαρίζουμε, πως εκείνα τα χρόνια, λίγες κοπέλες πήγαιναν σχολείο να τελειώσουν το γυμνάσιο.
Στην Αθήνα, ίσως περισσότερες, αλλά απο τα χωριά... σιγά. Ηθελε να γίνει δασκάλα η μάνα, αλλά δεν γινόταν. Επρεπε να δουλέψει.
Τόχε καμάρι το Λίαν Καλώς, αντε να δω βαθμό να σας πω, και μας το κοπάναγε σε κάθε "καλώς" δικό μας.
Ας το πάρει να χαρεί, να ευχαριστηθεί.
Φτωχική οικογένεια, με βοήθεια απο τον αδελφό της γιαγιάς μου, απο την Αμερική και ο παππούς, πότε είχε πότε δεν είχε δουλειά. Μηχανικός ο παππους αλλά εμπειρικό, μην ψάχνεις. Διόρθωνε κρουστικά ! μπιστολέτα, πως το λέμε. και άλλα.
Η μάνα, τελείωσε το 5ο γυμνάσιο Θηλέων, στον Αγιο Νικόλαο, Ασκληπιού. Είχε εναν καημό, γιατί δεν είχε πάρει το απολυτήριο. Χροοοονια το λέμε.
Εκανα ενα μεηλ, προ ημερών στην Διοίκηση Δημόσιας Εκπαίδευσης και ρώτησα.
Με παρέπεμψαν στο Γυμνάσιο και απο εκεί στο 5ο Λύκειο, που έχουν αρχεία.
Σώσον ελέησον εσύ, εχουν αρχεία απο το 1952. Η κυρία που απάντησε στο τηλέφωνο δεν πίστευε στ' αυτιά της και δεν καταλάβαινε τι το θέλαμε.
Να της το κάνουμε δώρο, στα 80, που το θέλει τόσο πολύ, ελεγα εγώ. "βρε την γιαγιά" ελεγε η κυρία. Να την ακούσει η Αννούλα, να σου πω τι θα γίνει.
Εμείς γιαγιά, εννοούμε μόνο κάτι κυρτές γιαγιάδες, στα χωριά.
Μου τηλεφωνεί λοιπόν, ξεφωνίζουσα η κυρια γραμματέας. "Το βρήκαμεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε" αμάν, τ' αυτί μου. "και με λίαν καλωωωωωωωωωωωωως"... ε δεν κρατήθηκα "και για ποιές μας περάσατε δηλαδή....." ούρλιαξα κι εγώ. "Θα την στείλω να το πάρει", της απάντησα και ρώτησε "η γιαγιά, μπορεί?" "αμα θα την δεις, θα μου πεις"... είπα εγώ.
Γύρισα το βράδυ σπίτι, ειχαν βρεί και φωτογραφία ταυτότητας, τωρινή βέβαια.. ήταν και οι δύο έτοιμοι δια απόπλουν. "απο δευτέρα" τους αποπήρα.
Βιάζονται, τώρα... μας έπιασε μια τρεχάλα. Ας πάνε μαζί, χέρι χεράκι να το πάρουν.... τα σχολιαρούδια.
Κοιτάζανε και που θα το βάλουμε, στον τοίχο, σε κορνίζα. βεεεεεβαια... Μαζί με το πτυχίο του προπάππου και τα πτυχία του πατέρα. Αλίμονο...
Ωρες είναι να ψάχνουμε και του Μανωλάκη το σχολιοχάρτι... να το κορνιζόσουμε και αυτό. φέρτε.
Να ξεκαθαρίζουμε, πως εκείνα τα χρόνια, λίγες κοπέλες πήγαιναν σχολείο να τελειώσουν το γυμνάσιο.
Στην Αθήνα, ίσως περισσότερες, αλλά απο τα χωριά... σιγά. Ηθελε να γίνει δασκάλα η μάνα, αλλά δεν γινόταν. Επρεπε να δουλέψει.
Τόχε καμάρι το Λίαν Καλώς, αντε να δω βαθμό να σας πω, και μας το κοπάναγε σε κάθε "καλώς" δικό μας.
Ας το πάρει να χαρεί, να ευχαριστηθεί.
