*
Οποιον και να γνωρίσεις, όποιον και να κάνεις φίλο, τα μετέπειτα χρόνια, εκείνες οι πρώτες σχέσεις δεν ξαναγίνονται. Είναι χτισμένες, στην άμμο απο το σκάμμα, αλλά κρατούν γερά θεμέλια. "Μου τράβαγε την ποδιά και τον φοβόμουν", ακούσαμε πρόσφατα απο συμμαθήτρια και ξεσπάσαμε σε γέλια. Το κράταγε τόσα χρόνια να του το πει. Και του το είπε. Κι εκείνος, γέλασε τρανταχτά.
Δεν ξέρω αν ξαναγίνεσαι παρέα, ή όχι. Εγώ αποφασισα να σας μιλήσω για τους δικούς μου φίλους. Αυτούς τους απο τότε που μπουσούλαγα. Για την Ελενίτσα με τα ροδαλά μαγουλάκια. Την Μάρη, που δεν είχε μαμά (τρομερό ακουγόταν....), την Νέλλη, που ήταν μεγαλύτερη ίσαμε κανα χρόνο, την Λίλα, που μάζευε μιρμιγκάκια και τα πήγαινε σπίτι και της έφευγαν και μάζευε άλλα, πάλι, την άλλη ημέρα. Οι φίλοι της πλατείας, που περάσαμε μαζί... ίσαμε 12 χρόνια. Τον Τάκη, τον μικρό αδελφό της Λίλας, που έκανε σκανταλιές, τον Δημητράκη, τον μικρό αδελφό της Νέλλης μα και την Ντία, την μεγάλη αδελφή του Χρήστου. Τι, δεν έγραψα για τον Χρήστο; Τον Χρήστο, σύντροφο αχώριστο στα παιγνίδια, που μου κουβάλαγε βραχιολάκια απο το Λουτράκι, που παραθέριζε, γιατί ήμουν μόνη. Η μικρή μου αδελφή, ήρθε μετά, να κλέψει την παράσταση, ένα καλοκαίρι του 68, έκανε τα πρώτα βήματα στην πλατεία και όλοι την έπερναν αγκαλιά.
Και ύστερα ήρθε και το σχολείο. Οχι, το σχολείο ήρθε πριν έρθει η αδελφή μου, αλλά τα παιδιά δεν τα θυμάμαι, παρά αργότερα. Μόνο θυμάμαι τον Μπάμπη, που δεν ήθελε να μπεί μέσα στην τάξη (αριστούχος τελείωσε την Βαρβάκειο και μπήκε στο Πολυτεχνείο), την Κατερίνα που είχε μια μακριά κοτσίδα, την Ελενίτσα, που είμαστε μαζί στην πλατεία...
Υστερα θυμάμαι, τον Φώτη, με τον μεγάλο αδελφό, τον Τάκη, που ήταν στρουμπουλός και τον Νίκο, επίσης, τους πανύψηλους Γιώργηδες, τον Δημητράκη, την Μαρία, και την άλλη Ελενίτσα με την σγουρή κοτσίδα, και τον Κώστα και την άλλη Μαρία, που ήταν κοντούλα, και την Σταματία, που έμενε απέναντι απο την πλατεία, τον άλλο Δημήτρη, και τον Σταύρο, που πήγαινε με την Αννούλα απο το χέρι στο σχολείο και τον Γιώργο με το πορτοκαλοκκόκκινο μαλλί καρφάκι και η Τζίνα, που ήταν πανύψηλη και η Σοφία, που ήταν η μαμά της απο τον Καναδά και την ψάχνουμε, ρε παιδιά την Πολυχρονοπούλου, που είναι η Πολυχρονοπούλου.... Τον Στέφανο με τα γυαλιά όπως εγώ και τον Γιάννη, που έμενε στην πολυκατοικία που έβλεπε στην αυλή μας, σύντροφος αχώριστος παιγνιδιών στην αυλή μας. Ο Γεράσιμος, μέσα στην διαολιά, ο Βαγγελάκης, που ήταν ξανθός, ο Σταύρος, άλλο διαόλι, η Κική, που έμεναν στην ίδια πολυκατοικία, ο Ακης, που ήταν ψηλός και παχουλός, και αγαρμπος, ο Παναγιώτης, που τον χάσαμε νωρίς, ο Μανώλης, που δεν έχουμε βρεί ακόμη και ο Γιώργος, που θα γινόταν φωτογράφος. Ο άλλος Νίκος, ο άλλος Νίκος, που δεν χαμογελούσε ποτέ, ο Γιώργος, που δεν ήταν καλός μαθητής αλλά δεν τον ένοιαζε.
Αλλοι ήρθαν μετά στην ζωή μας, στο σχολείο και γίναμε πολλοί και χωριστήκαμε σε τμήματα.
Και ξαναβρεθήκαμε το 97. Και φίλοι κολλητοί δεν γίναμε, αλλά όσο νάναι, κάτι μένει να σε συνδέει.
πως μου ήρθαν όλοι αυτοί? Μα ετοιμάζουμε γιορτή για πάρτη τους. Η Μαίρη κι εγώ. Για όλους μας. Γιατί αυτοί οι μεγάλοι του 60, κλείνουν 50 εφέτος όλη τη χρονιά με πρώτη την Δήμητρα και τελευταίους την Μαίρη, τον Λεωνίδα, την Αννα κάπου ανάμεσα, εμένα, τις δίδυμες και την Μαρία την κοντούλα, που είμαστε του 61 αλλά, χαλάλι τους των μεγάλων!!!! Και θα κάνουμε γιορτή. Γιατί είναι η χρονιά σημαντική για μας όλους. Οπως τότε που ξεκινούσαμε το σχολείο και ποιός να μας το έλεγε ότι θα ξαναβρισκόμαστε μετά απο τόσα χρόνια.
* γι αυτή τη φωτογραφία, ο γιός του Γιάννη, είπε "τόσο παλιός, όσο η Ακρόπολη είσαι?".... ουδεν σχόλιο να μην ακούσω...
