Στον απόηχο !

Επεράσαμ' όμορφα, όμορφα, όμορφα!!!!
Δεν θα περιαυτολογήσω. Ξέρω τι ετοίμαζα και πόση επιτυχία θα είχε. Η ψωνάρα. Οχι, απλά, είμαι σίγουρη για μένα και τους ανθρώπους που με περιβάλλουν.
Ο,τι μουπαν, όμως θα σας το πω!

Ηθελα να γιορτάσω τα γεννέθλιά μου, με λιιιιιιίγους καλούς φίλους και τους απαραίτητους συγγενείς, μιας και είμαστε λίγοι,  ο στενός κύκλος εδώ ! Μια χαρά που δεν έχουμε σοϊ, τόχω πει πολλές φορές. Λίγοι κι αγαπημένοι. Σόγια που απλώνονται και ... δεν είναι για μας !

Ηθελα για τα 50μου κάτι άλλο! Κάτι διαφορετικό! Κάτι που να το θυμούνται μικροί μεγάλοι.
Και είμαι σίγουρη πως το πέτυχα (αει πάλι το καλάμι). Απο ευχαρίστηση το λέω. Γιατί είδα όλων τα χαμόγελα κι άκουσα τα καλά τους λόγια, που ήταν αληθινά!
 Και χάρηκα διπλά γιατί πέτυχα αυτό που ήθελα και ευχαριστήθηκαν όλοι. Απο τον πιο μικρό, ως τον πιο μεγάλο!

Τις προετοιμασίες στο μυαλό μου τις είχα απο πολύ καιρό. Δεν μίλαγα, δεν μίλαγα, με ρώταγαν κι εγώ, την σφίγγα! Επρεπε να τις κάνω και πράξη ! Ηθελα να είναι ξεχωριστά !
Διάλεξα πρώτα απο όλα τα υφάσματα για να ράψω, κάτι για την περίσταση. Η κα Ματίνα, σκοτώθηκε να το φτιάξει όσο πιο όμορφο μπορούσε! Γνήσια απόγονος της προμάμμης μου, διαλέγω υφάσματα και ράβει η Ματίνα !

Επειτα, φρόντισα να βρω το χώρο και έφτιαξα το μενού. Οχι, δεν θα μαγείρευα. Οχι, δεν θα κουραζόμουν. Ολα έτοιμα. Σ' ένα πολύ γλυκό κι όμορφο χώρο, εστιατόριο ξενοδοχείου, με floral διάθεση και καταπληκτικό service ! Για το φαγητό δεν συζητώ. Αξεπέραστο! Ολοι έγλυψαν τα πιάτα τους !

Ετοίμασα τα δωράκια μου και τα γλυκούλια μου, για τους καλεσμένους μου, έφτιαξα τις θέσεις στα τραπέζια, έκανα παρέες και εβαλα καρτελάκια. Εβαλα χαρούμενες χαρτοπετσέτες και σημαιάκια (ευχαριστώ τον μέτρ που το ανέχτηκε) με happy birthday, όπου γινόταν στο μπουφέ.

Ετοίμασα τον στολισμό του χώρου, ναι ναι, σαν παιδικό πάρτυ. Με μπαλόνια που διάλεξα και μου έφτιαξαν σε συνθέσεις, για να τα διαλύσουμε, στο τέλος,  να κρατήσουν τα παιδάκια τα πολύχρωμα, να στείλουμε στην μπεμπούλα, που ήταν μικρή για να παρευρεθεί...

Τα βάζα μου, γέμισαν λουλούδια και μπήκαν στα τραπέζια. Ενα τριαντάφυλλο για κάθε κυρία, απο τις παρευρισκόμενες να πάρει μαζί της στο τέλος, ένα ακόμη για την μικρή μας Μαριαννουλα! Και μια μεγάλη ανθοδέσμη, δώρο για μένα.

Οι μεγάλοι συγκινημένοι, οι μικροί με απορίες ! "μα ήταν πενήντα?" ρώταγε και ξαναρώταγε ο μικρός Νικόλας μου, αφού έχει μάθει τους αριθμούς, δεν μπορούσε να χωρέσει το μυαλουδάκι του, αφ' ενός τα 50 μου χρόνια (αφού τον παίρνω αγκαλιά ακόμη..... τι θα πει πενήντα) αφ' ετέρου σαν να μην το πίστευε κι ήθελε να μετρήσει τα κεριά

Μανουάλι, ανήμερα στη χάρη, τ' αη Παντελή, ήταν τούτο παιδί μου, δεν ήταν τούρτα!!!

Οχι, τούρτα ήταν και απο την ζέστη τα κεριά τσουλούσαν. Αλλά την σβήσαμε γρήγορα, ύστερα απο το σχετικό τραγουδάκι, μαζί με την Μαριαννούλα και τον Νίκο. Βέβαια, που πάω, με 50 κεριά χωρίς βοηθούς.

Και η τούρτα που ακολούθησε για τους προσκεκλημένους, αφρός. Καταπληκτική, είπε ο θείος ζαχαροπλάστης και γνώστης της κατάστασης. Αμα τον άκουσα να εκφράζεται έτσι, χάρηκα και ησύχασα ! Είχε επιτυχία.

Το ίδιο αισθάνθηκα και όταν ο πατέρας, μετά το event, με συνεχάρη. Δύσκολος στο φαί, στο που, στο τι, στο πως, όλο με την άρνηση στο στόμα - άραγε που έμοιασα ????? χα χα χα !!!
 Κατενθουσιασμένος απο όλα και πολύ περισσότερο περιτριγυρισμένος απο ανθρώπους που μας αγαπούν, χώρια παιδιά κι εγγόνια σε παράταξη, παρά το πυρετιασμένο Νικάκη, που απεχώρησε δια κρεβάτι μεριά. Σου χρωστώ μια τούρτα βρε Νίκο μου!. πήρε όμως μπαλόνι και χάραξε γελάκι στο χειλάκι του!

Καμάρωνε κόρες και εγγονή, σαν γύφτικο σκεπάρνι! Και η μάνα, χωρίς λόγια, βούρκωνε κάθε τόσο, α, ρε μάνα, όλα στο βίντεο τα είδα, απο την συγκίνηση !

** φωτογραφία τραβηγμένη απο την εγγονή ! είναι και κοντή, ακόμη, και δεν φτάνει να βγάλει σωστά !χ αχ α χα άλλά το ευχαριστήθηκε το στόχαστρο!

Ασε τον Μιμιόγκο ! Χαμένος στην μετάφραση ! Ποιός είναι ποιός, είχε να τους δει πολλά χρόνια, έτρεμε το χέρι κάθε τόσο και σε είδα, έφαγες πολύ τυρί !!! θάχουμε να λέμε για πολλά χρόνια! Θα δουμε και τις φωτός, και άντε πάλι απο την αρχή ιστορίες. Θα περάσουμε πολλά μεσημέρια Κυριακής, στο τραπέζι να σχολιάζουμε. Ιδιον σπόρ της οικογένειας !!! σώπα καλέ!

Κι ο (θιός) Σταμάτης, μέσα στις δημόσιες σχέσεις να τους γνωρίσει όλους, αφού ακούει και ξέρει τόσα χρόνια ποιός είναι ποιός ! Καταχαρούμενος κι αυτός με το χαμόγελο ως τ' αυτιά !

Μου λείψατε κυρά Χαρικλού, αλλά τι να σε κάνω, που σ' αγαπώ, πιο πολύ απο το πολύ και δεν σου χαλνώ (όπως το γράφω) χατήρι.

Είχαμε και τις γρίππες και απουσίασαν Γιώργος και Ευάγγελος, καθήμενοι στον καναπέ του πόνου, λύσαξαν να δούνε τις φωτός, την ίδια μέρα, "στείλε με μεηλ...' ήταν κι η Ματίνα που ήθελε ανταπόκριση, πως ηταν τα ρούχα...

Χαίρομαι και χαμογελώ στην ιδέα πως όλοι πέρασαν καλά κι ευχαριστήθηκαν, και σχολίασαν θετικά (εγώ βρήκα κι αρνητικά αλλά δεν τα λέω... εεε, πιά), τα πάντα και

 επεράσαμ' όμορφα, όμορφα, όμορφα,

έπεράσαμ' όμορφα και χρονια μου πολλά !

** εφτιαξα ένα "βιβλίο" που μου γράφουν όλοι τις ευχές τους. Τύπωσα και θα κολλήσω και τις δικές σας απο παντού. Θέλω εναν τόμο για τα χρόνια που έρχονται να θυμάμαι τα όμορφα!

****  Φτάνουν οι φωτογραφίες και πολλές ήταν με τα πρόσωπα που αγαπώ...!