Μελιντζακάκι? μπλιάχ!!!

Τηρώντας μερικά, όπως τα βρήκαμε, δεν κανουμε γλυκό σπίτι μας, έχασα τις φράουλες, δεν πρόλαβα, ούτε γλυκό, ούτε μαρμελάδα. Δεν πειράζει, φάγαμε κόλυβα με το κουτάλι της σούπας, "γλυκαθήκαμε". Τι να κάνουμε. Τα επόμενα φρούτα τώρα.

Ομως μέσα σε όλο το τζέρτζελο και την αναταραχή που φέρνει ένας θάνατος, υπάρχουν τα ευτράπελα. Ολοι το ξέρουμε και ίσως το περιμένουμε/ επιδιώκουμε για να αλαφρώσει το κλίμα.

Καθώς οι "λυπημένοι" δεν κερνάνε, μας έρχονται καλούδια απο όλους τους γνωστούς!.... Εδώ κάτι κουλουράκια, εκεί κάτι μπισκοτάκια, πιο κάτω κάτι γλυκά του κουταλιου.
Κοιτώ ένα βάζο, προχθές, και ρωτώ. "τι είναι αυτό, το περίεργο μέσα?".
"Μελιντζανάκι..." απαντάει "η τρικάλων" και διακρίνω και μια απέχθεια στο ύφος!
"μπλιάαααααχ" κάνω εγώ, "πόθεν ήρθε δεν είχαν άλλο"? εμ δώρο, εμ η δυστρόπου!!!
"Είναι η εποχή του", μουρμουράει η μάνα, που βρίσκεται σε απόγνωση γιατί δεν το τρώει κανείς και δεν μπορεί και να το κεράσει...
"ενώ το κεράσι..." λαμβάνει τον λόγο ο πατέρας, "μια χαρά μας ήρθε"... "εγώ γιατί δεν το είδα" ? τολμώ ν' αναρωτηθώ δυνατά.
"τόχει κρύψει" ο προδότης Αννούλα προλαβαίνει!
αααα, μάλιστα. Κρυφοκουταλίζουμε βαζοειδώς. Παλιά μας τέχνη κόσκινο.

Πέρασα ένα αλήστου μνήμης Σάββατο βράδυ, παρέα με κάτι μελιντζάνες, κιμά και κολοχτυπιάκια προσπαθώντας να τα κάνω ένα γιάμ (τελικώς) μουσακά.
Περνά η μανούλα, να ελέγξει.. μην φανταστείτε τίποτα άλλο... και ρίχνει μια μολότωφ "απο αυτό το γλυκό που μας έστειλαν απο την Σύρο, έφαγες?" "καμμιά αλλη μαλακία, θα πεις"? την ρωτώ χωρίς αιδώ.
Τα μαζεύει και φεύγει... τι θα πετάξει, δεν ξέρω... Αλλά ένα γλυκό κάτι σαν γαλατόπιτα που ήρθε, όπως μπήκε θα βγεί.
Ε, ρε τι τραβάμε!  Θα μου πεις, φτάνει η πρόθεση. Ετσι κάνουν. Μα, μελιντζανάκι, που είναι ότι πιο σπάνιο να τρώει ο άλλος?
Και απο την Σύρο, φτάνανε οι χαλβαδόπιτες (περάστε, είναι πολλές) και τα λεκούμια! Μανταρίνι, όποιος θέλει.... α, είπαμε δεν κερνάμε. Καλέ, περάστε εσεις, εκεί απάνω είναι, θα κλέψετε, δεν θα το πούμε..! Μα, γαλατοδενξερωτι πίτα? έλεος!

Ηρθαν και κάτι λουκάνικα... αυτά δεν ξέρω σε τι κλίμα βρεθηκαν και πέρασαν. Είναι σε λυπημένο κλίμα, μαζί με τα γλυκά φαίνεται. Το ότι δεν τρώμε οικογενειακώς απο αυτά, το παραβλέπω.
Αχ, δεν μπορώ... γελώ, αλλά και τι να κάνω!

Φαλκονέρα

Που μούρθε? καλά, διαβασε εδώ πρώτα και θα σου πω!

Πεντέμιση χρονών ήμουν, που χαράματα, χτύπησε το κουδούνι, το ρόπτρο, ποιός θυμάται και τρέξανε με τις πιζάμες ο Μίμης και ο παππούς. Με τα νυχτικά η γιαγιά και η μαμά. Τι καταλάβαινα? Δεν ξέρω, τίποτα. Ηταν ο Γιάννης. Ηρθε τρεχάλα τις σκάλες κάτι είπε του Μίμη, τον πήρε κι έφυγαν. Τι ? τι? δεν θυμάμαι άλλο. Μπορεί να ήταν με τις πυζάμες κι αυτός. Αχνές εικόνες μετά απο 45 χρόνια ήρθαν μπροστά μου.

Πάντως μέσα σε δύο χρόνια, δυο φορές κακά μαντάτα είχε φέρει ο Γιάννης. Μια για το παραπάνω, μια για την επανάσταση του Παπαδόπουλου. Ολο τρεχάτος ερχόταν αξημέρωτα να πει του Μίμη κάτι να φύγουν. Νέοι της εποχής! Που οι συγκιρίες τους έφεραν να σηκώσουν πολλά βάρη για την ηλικία τους. Πάρα πολλά!
Ηταν φίλοι. Κολλητοί απο παιδόπουλα. Και γειτονόπουλα. Επιαναν την κουβέντα στην καγκελόπορτα κάτω, και ξεχνιόνταν. Οπως κάνουν όλα τα παιδιά.
Φορούσαν γραβάτα και έκαναν "πάρτυ" μαζώξεις, που ακόμη πιο αχνά θυμάμαι... Πόση ήμουν 4 ίσα ίσα. Εχω εικόνες όμως. Ντυνόταν να με πάει καμμια βόλτα και ήθελα να φορέσει και γραβάτα. ο 25άρης του 65. Ε, ναι, αυτό ήθελα, αυτό μου άρεσε.... Ο Γιάννης, κράταγε το χέρι σαν γωνία αγκώνα και κρεμόμουν απάνω του και έκανα κούνια.
Προσπαθώ να θυμηθώ κι άλλα ονόματα. Εχουμε και φωτογραφίες, τις έχει κρατήσει? ή τις έσκιζε κατά καιρούς. Μπά, θα το κοιτάξω. Να αναρτήσω φωτογραφίες μιας παρελθούσης νεότητας!
Τις βρήκα εν τω μεταξύ, γιατί την ημέρα που το είχα προγραμματίσει, ο μπλόγγερ, είχε τις κακές του και δεν ήθελε ν' ανεβάσει τίπ'τις! Θα κάνετε υπεμονή να τις ανεβάσω !

Και τον Γιάννη τον βρήκα. Ηθελε να μάθει πως ο σύντροφος των νεανικών του χρόνων, μας χαιρέτησε (τώρα μεταξύ μας, δεν μας χαιρέτησε ακριβώς, αλλά τέλος πάντων... σχωρεμένος. για όλα).
* Δεν εξετάζω ποιός που γιατί. Εγώ ξέρω πρόσωπα, πράγματα και γεγονότα, με τα οποία μεγάλωσα! και κλίνω το γόνυ σε κάθε νεκρό. Οι νεκροί δεδικαίωνται άλλωστε.