A very gooooooood lifeeeee!!!!

Kαλό ΣΚού !!!

Η ... προτοτύπου και ιδιότροπου !

Κλείνοντας εδώ μέσα 4 χρόνια τον Μαϊο, εχω ένα σωρό "εμπειρίες", ο ινσπέκτορ Ζουζουνα.
Παίξαμε, τραγουδησαμε, συναντηθήκαμε, γελάσαμε, νικήσαμε, δώσαμε βραβεία ο ένας στον άλλον και γενικώς μια ωραία ατμόσφαιρα γίναμε.

Δεν άνοιξα ποτέ το μπλόγκ για να κάνω γνωριμίες! Ούτε για επαγγελματικούς λόγους, ούτε για άλλον απότερο σκοπό. Διότι τα είδαμε τα χαϊρια εδώ μέσα...

 Το άνοιξα να γράφω τα δικά μου και σ' όποιον αρέσω.

Δέχτηκα "φιλικές" παρατηρήσεις, απο ηλίθιους, γιατί η κυρά μπουμπου μεγαλοκοπέλα, άπο πάνω, δεν ήταν πιασάρικο Αβαταρ, λέει... (ποιός σούπε ρε μαμάκα, πως θέλω πιασάρικα, δεν ψάχνω για άνδρα).......που μόνο να μαμήσουν ήθελαν, ως εκ των υστέρων έμαθα....

Δέχτηκα επιθέσεις απο βλαχάρες γιατί εγώ είμαι πρωτεβουσάνα  - πουσαι Vad, τ΄ακούς? -επειδή το φτωχό κομπλεξικό τους μυαλό, δεν αντιλαμβάνεται, τι λέμε και τσιμπάνε, διότι ο ορίζων είναι στενός....

Ασε πιά την ηλίθια βλαχάρα δασκαλίτσα η οποία (είχε δείξει δείγματα, δεν λέω.. ίσως εγώ να φταίω που έκανα την ευγενική απέναντί της) διαβάζοντας ένα ποστ που τάχωνα σε φίλους και γνωστούς για το μεταπτυχιακό, το πήρε προσωπικά, η ... αγαμήτου, αρπαξε και
κόντεψα να πάθω τρία εγκεφαλικά με τον τρόπο που μου επετέθη. Εεεε, δεν ειμαι και μαθημένη. Δεν μου επιτίθεται κανείς. Επρεπε να κάνω άλλο πράγμα, αλλά η ευγένεια σε ακολουθεί απο κούνια!
Ολα εδώ πληρώνονται, όμως, που να μην το πάρει ποτέ της, η....
που να μην προκόψει να ξαναδιδάξει, να την πιάσει αφωνία....
Ποιος ξέρει γιατί δεν την μαμούσε ο σύζυξ (κάτι ήξερε παραπάνω) και ήθελε να ξεσπάσει κάπου....Η σκύλα, που άνοιξε και μπλόγκ, με αυτό το όνομα, ύστερα... ε, φαντάσου....
ρε σεις, πολύ το διασκέδασα τώρα που το ξανασκέφτηκα, να βάλω ένα λινκ, να της την πέσετε όλοι, χα χα χα !!!!!

Συμβαίνουν απρόοπτα στην ζωή. Εντάξει, δεν λέει κανείς όχι. Απρόοπτο οι αρρώστιες και ο θάνατος. Τα λοιπά, όχι να μας την πέφτουν οι ηλίθιοι τώρα, μη χ@@@ που λέει κι ο Λάκης.

Μην βαράτε τον κώδωνα μου. Δεν είναι υποχρεωμένος, κανείς να περνά, ούτε να στέκεται, ούτε να διαβάζει. Δεν μ' ενδιαφέρει η αντίθετη έως θυμού, αποψη. Ο κάθε ένας, που θέλει να τσακωθεί, σπίτι του!
Με τους ανθρώπους που κάνω παρέα συνεννοούμαι μια χαρά. Και η ανοχή έχει όρια !

Είχαμε γιορτές, γεννέθλια, γεννητούρια, γάμους, βαπτίσεις, είχαμε και θανάτους. Καλοδεχούμενα και αναπόφευκτα.

Ο χαρακτήρας μου είναι, να είμαι πρώτη μπροστά στα ξεσηκώματα και στις ιδέες. Επαναστάτρια, μοναχική ιδεαλίστρια! λέει το ζώδιό μου. Φαίνεται πως απο σύμπτωση του ταιριάζω γάντι.

Απο παιδί αντιδρώ στο "κάνε αυτό". Το έκανα με το ζόρι στο σπίτι μικρή, στο σχολείο αργότερα, το΄κάνω στην δουλειά. Τα πρέπει προηγούνται εκεί που προηγουνται και ξέρω τα όρια. Ξέρω τι πρέπει απο ένστικτο πες και τι δεν πρέπει ! "Πάρε αυτό αλλά κάνε εκείνο" δεν με αφορά.

Ετσι, ανεμοδουρι που είμαι..... ότι του φανεί του λολο-ζουζουνιού, βαριέμαι τα ίδια και τα ίδια κάθε τόσο. Τίποτα δεν είναι πρωτότυπο πιά.  Βαρέθηκα να παίζω, να κάνω τα ίδια και τα ίδια, δεν βρίσκω νόημα. γράφω για να γράφω, γιατί πάντα έγραφα. Ας μείνει και κάτι να διαβάζω στα γεράματα.

Οοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοχι, δεν το κλείνω. Χα, σιγά μην σας κάνω την χάρη να φύγω... που να πάω καλέ?
Εδώ είμαι, αλλά μην μου ζητάτε να κάνω πράγματα, χιλιοκανωμένα! Δεν βλέπω προτοτυπίες. Ολα τα ίδια και τα ίδια.

Και ότι φάνηκε πρωτοτυπία το αναλύω στο εξοχικό, μια φούσκα στημένη ήταν και .... άει διαβάστε να χορτάσετε κουτσομπολιό σήμερα. !

Είναι χρυσός, που σου λέω!!!!

Η νύχτα μέρα ήταν, ορκίζομαι. Και έλαμπε το σύμπαν. Και ευφραινόταν η καρδιά και ο νους και το μάτι να βλέπει και να θαυμάζει.

Σπάνια πιά, βγάζω φωτογραφίες, πρέπει να είναι κάτι περίεργο, κάτι εξαιρετικό. Κι ετούτη η εικόνα, ήταν εξαιρετική! Εφτανε να κοιτάξεις ψηλά και να ονειρευτείς! να περπατάς και να κοιτάς ψηλά! Σε οδηγούσε η λάμψη, όπως το αστέρι της Βηθλεέμ.

Χανοταν το μάτι, χάνονταν οι αισθήσεις, στο σκοτεινό τ' ουρανού και η λάμψη, σου ζέσταινε την καρδιά. Κι αυτο το λαμπίρισμα που αντανακλούσε στα μάτια, μικρές φλογίτσες που παιγνίδιζαν, γινοταν το κάθε λαμπιόνι. Κι ήταν χιλιάδες, εκεί και σε περίμεναν καρτερικά να φωτίσουν το δρόμο σου. Τον οποιο δρόμο!

Τέρψη ψυχής τα χαρούμενα λαμπιόνια. Τα παίρνεις μαζί μ' ένα κλίκ και τα αφήνεις να σε οδηγήσουν σε μονοπάτια που δεν έχεις ξαναζήσει! Τα φυλάς στο χρονοντουλαπάκι και σε κάθε περίπτωση, σε φωτίζουν!

Ενα τέτοιο χρυσάφι, αξίζει πάρα πολλά!