Αυτή (η ζωή) μπορεί να είναι. Εγώ δεν είμαι όμως γιατί.......
Ονειρα δεν έκανα ποτέ. Δεν είναι της ιδιοσυγκρασίας μου. Δεν "ταξίδευα" σε άλλους γαλαξίες, δεν ήμουν πάνω σε ροζ συνεφάκια.
Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Μου αρέσω έτσι !
Τα πόδια μου ήταν σταθερά στη γη και και το μυαλό επίσης. Οπως ερχόταν η ζωή, την αρμένιζα. Και δεν έχασα.
Λογική πρώτα και μόνο. Τετράγωνη λογική να έχει γωνίες και κόχες να χτυπάνε οι άλλοι επάνω να μην μ' ενοχλούν.
Θέλετε εσείς τώρα να διαβάσετε "όνειρα" ντε και καλά?
Κάποτε ήθελα να γίνω ασυρματίστρια, δεν έγινα, δεν πειράζει, έκλεισε το επάγγελμα, μια χαρά κάνω αυτό που κάνω.
Κάποτε ήθελα να πάω ένα ταξίδι στην Βενετία, πήγα.
Κάποτε άλλοτε, ήθελα να ταξιδέψω σε άλλους κόσμους, το έκανα.
Ενα ταξίδι στην Κίνα μου έχει μείνει να θέλω να κάνω, όμως μετά το περισινό του Καναδά 12 ώρες, μάλλον θα βαριέμαι τα πολύωρα για πολλά χρόνια. Μια χαρά κάθομαι κι εδώ. Και η Κϊνα δεν είναι το καλύτερο εφέτος με τους Ολυμπιακούς.
Οταν με το καλό ανακαλυφθεί ο διακτινισμός, θα το σκεφτώ καλύτερα.
Ενα ταξίδι στο Ντουμπάι είναι στο πρόγραμμα, (βλέπετε, δεν λέω "το ονειρεύομαι") αλλά πολύ υγρασία ρε παιδί μου. Κάποτε μπορεί να γίνει και αυτό.
Ούτε στόχους έβαζα ποτέ. Πεζή, στην καθημερινή πραγματικότητα, να μην μ' ενοχλεί τίποτα να ζω στον υάλινο κώδωνα και δεν θέλω και πολλά πολλά χτυπήματα απο έξω. Φτάνουν οι φίλοι που έχω απο παλιά, οι άλλοι είναι απλώς γνωστοί στην πορεία.
Φτάνει ότι έχω, φτάνει ότι κάνω.
Παρατηρητής της ζωής μάλλον. Και την δική μου απο έξω την παρατηρώ και περνώ μια χαρά. Κάνω εκείνα που καταλαβαίνω ότι μου αρέσουν και για τα υπόλοιπα έχω στραμμένη την πλάτη.Κι όποιος μ' αντέχει. Αυτό ειναι το moto μου μια ζωή. Και το περίεργο είναι πως με αντέχουν..... Εδώ θα μιλήσουμε περι τρέλλας, διότι κολλητοί έτσι με χαρακτηρίζουν 'Τρελλή" κι εγώ απαντώ "ναι άλλα έτσι με θέλετε και μ' αγαπάτε".........
Ο Υδροχόος φταίει, κάτι άλλο, θα σας γελάσω.
Το μόνο εξωπραγματικό "στα σύννεφα" ήταν ότι απο παιδί ήθελα ενα σπίτι δικό μου, κατάδικό μου πάνω σ' ένα δένδρο. Αυλή, είχαμε, δένδρο δεν είχαμε, όμως υπήρχε πλυσταριό με ταρατσάκι κι εκεί σκεπτόμουν να φτιάξω ένα σπιτι. Μετά μεγάλωσα και μου .... πέρασε.
Ετσι μου περνάει εμένα ή το "περνάω" απο μόνη μου.
Τώρα τι λένε οι άλλο για τα όνειρα, τους ρομαντισμούς, τα ροζουλιά νεφελώματα, δεν ξέρω. Το μυαλό, δεν ταξιδεύει, δεν του αρέσε ποτέ. Δεν αφέθηκα και δεν θα αφεθώ.
Βαριέμαι πολύ εύκολα, οτιδήποτε.
"Τρέχω" με μεγάλη ταχύτητα και βαριέμαι γρήγορα.
Αντε να δούμε πόσο θα κρατήσει το blogging !!!!
