Θα είσαι εδώ?

Οχι, που θα πας δηλαδή. Εχουμε γιορτή. Κλείνουμε τα 5 χρόνια αισίως στο μπλόγγινγκ~! φσττττττττ, μποϊνγκκκκκ!

και ποιός μας αντέχει..... Δεν ξέρω πιά. Τόσοι έφυγαν, τόσοι έμειναν, εγώ απτόητη, βρήκα παιχνίδι.

Τον Μαιο του 2007, γνώρισα ψάχνοντας μια συνταγή σπανακόπιττας, μία μπλόγγερ. Την Ραλλού, την Νονά μου. Και κουβέντα στην κουβέντα, με έπεισε να παίξω κι εγώ στο παιχνίδι της χαράς. Εδώ... αυτό... στα μπλόγγγγια.

Βρεθήκαμε με πολλα παιδιά... απο που ν' αρχίσω. Απο τον αγαπημένο  Κoulpa μου, τον Ραδιο Μαρκόνι, την Γοργονίδου μου Αn - Lu, την Βασιλική, τον Μελωμένο με τον Νεραίδόκοσμο, Αυτούς και τα Μυστήρια, την Μαρία Μικρό Ανάλογο, τον Κοulpa μου, τον Βασίλη - get a life, το Λαχανάκι, τον ΚίτσοΜήτσο, τον Κάβειρο, την μικρή Ελενίτσα, που παίζει πιάνο... (ξεχνώωωωωωωω, βοηθάτε πλήζ), τον Αντώνιο (που με εβαλε στο φατσαμπούκι), τον Μπαμπά Μάνο, την μαμά με τα τρία παιδιά, την Νιόβη, τον Εραστή της ζωής- Γιώργο και πόσους ακόμη που θέλει δουλειά για να θυμηθώ.

Υστερα ήρθαν κι άλλοι, κι άλλοι έφυγαν, κι άλλοι πέρασαν....

Πόσες χαρές, πόσοι τσακωμοί, πόσα γέλια και πόσα κλάμματα, στην γειτονιά.

Πόσες γνωριμίες, πόσοι χωρισμοί. Πόσα κεράκια δεν σβήσαμε, πόσες τούρτες δεν φάγαμε.

Πάντα ολοι μαζί. Μια συνοικία το όνειρο.

Σας καλώ να γιορτάσουμε εδώ μαζί τα 5 χρόνια του σημειωματαρίου μου.

δώρα θα δεχθούμε στο ισόγειο, είπαμε. Ε... στο μέηλ....

Ευχές στα σχόλια όσες θές.

Πάντα να γιορτάζουμε και να ξεφαντώνουμε !


Και όποιος αφήσει σχόλιο, θα πάρει και δώρο.

Η γιορτή είναι τριήμερος. Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή!

Fifth floor!

Σου το λέει στα ελληνικά, μήπως δεν το κατάλαβες. Βέβαια υπάρχει και η κατηγορία που θέλει να το ακούει, αυτή που θέλει να το βλέπει. Ε, εμείς δεν έχουμε ειδικές ανάγκες στη Ζακύνθου.

Υπάρχει και μουσική. Ναι ναι, να σε συνοδέψει, στο... τελευταίο ταξίδι. Αει στο διάλο. Αυτό μου έλειπε. Χαμήλωσέ το. Μια χαρά το πηγαίναμε τόσα χρόνια!
Και ντλιν, έφθασες... αναγγελία του ορόφου... Λες και δεν ξέρεις.

Ελα παιδί μου και που βρισκόμαστε. Χαμήλωσέ τα όλα. Φθάνει ενα κουμπί, όπως είχαμε παλιά.

Τα κοντομίνιονς, που λένε στον Καναδά, εχουν εφεδρικά ασανσέρια. Χα, χα, που μου ήρθε η λέξη. Ναι μου εχει κάνει εντύπωση.

Και δω στις πολύ παλιές πολυκατοικίες, υπήρχε το μπακ απ, που λέμε, για τα σκουπίδια. Αν τύχαινε κάτι στο ένα, έπερνες το άλλο. Το ζήσαμε στην Χευδεν.. θαρρώ...

Αντε τώρα που γίναμε προχώ... και θέλουμε και μουσική στη διαδρομή.

και κάτι κουμπάκια για τον κίνδυνο.. χιιχι, αφής. α, ρε προχωρημένα πράγματα.

Και ποιός θα ειναι σταντ μπαι, να απαντήσει μάνα μου στο κουμπί σου?

καλά... η τεχνολογία μας έφαγε.

Ούτε ο Πύργος Αθηνών που δούλευα, δεν έιχε τέτοια μεγαλεία... Τη Ζακύνθου με τους Αλβανούς, που είδαν κι έπαθαν να μπούνε μέσα, και τους Πολωνούς, αυτό την μάρανε.

τσ, τσ, τσ, !!! αντε και αμα ακούσω πως χάλασε, ξές τι θα γίνει..

προς το παρόν, η διαχείρηση πρέπει να φύγει απο αυτούς... ολους, συμπεριλαμβανομένου και του πατέρα, ο οποίος, αντελήφθη πως είχα δίκιο σ' όλα.

Αλλα το πείσμα τους και των δυο, να ανεβοκατεβαίνουν απο τις σκάλες, δεν το αγγίζω. Ξους, μακριά απο εμένα.

Ναι ναι, ανοίξαμε. δεχόμαστε και σας περιμένουμε!