τι λέω? τι λέω, αλήθειες λέω... Απλά μόνο αλήθειες!
Για τους ανθρώπους που συναντώ, ξαφνικά και βλέπω ομοιότητες και μεγαλείο ψυχής!
Για τους ανθρώπους που έχουν να δώσουν και δίνουν απλόχερα. Παντού τριγύρω.
Για αυτούς με την τετράγωνη λογική, και το νεαρό της ηλικίας που χαμογελουν, που μάχονται, που ο καθ' ένας ξεχωριστά, είναι ένας στρατιώτης και όλοι μαζί συμπτωματικά, κάνουν μια παράταξη. Μια παράταξη που την λένε "νεότητα", που την λένε "αλήθεια" που την λένε "ευθύτητα".
Για αυτούς που όσο πιο νέοι είναι, τόσο χαίρομαι περισσότερο, γιατί η γενιά μου, απέδειξε ότι τις αξίες που "κληρονόμησε" τις πέρασε στα παιδιά της ! Αυτά τα παιδιά στα οποία στηρίζεται το αύριο. Το μέλλον! Που θα περάσουν αυτά που ξέρουν στα παιδιά τους... ευτυχώς !!!
Συχνά λέω ότι "δεν έχω να παραδώσω" σε κανέναν τίποτα και δεν με νοιάζει ο κόσμος να χαλάσει. Την ησυχία στον γυαλινο κώδωνά μου θέλω. Δεν θα παλέψω για καμμιά παγκοσμιοποίηση, για κανέναν καλύτερο πλανήτη.
Κι έρχονται οι Ερυνίες, να με κοιτάξουν και να με κάνουν να σκεφθώ πως αυτή η γενιά, αξίζει να της παραδώσεις κάτι καλύτερο γιατί θα το παλέψουν να το κάνουν τρις καλύτερο.
Ετσι λοιπόν, αφιερωμένο τούτο δω, εξαιρετικά, σε αυτά τα υπέροχα παιδιά, που βρίσκονται στο δρόμο μου, συνεχώς και με κάνουν και αναθεωρώ.
Χαίρομαι που σας γνώρισα και που με τιμάτε με την φιλία σας!
και τα παπούτσια είναι όπως το δωράκι που παρέλαβα για να έχω καλή στράτα, δίπλα σ΄ αυτούς ! Ευχαριστώ την "νοννά" μου, όπως ευχαριστώ, κι εσένα που ξεχνώ τα γεννέθλιά σου, κάθε φορά, εσένα που τα θυμάμαι νωρίς, εσένα που ερχεσαι Αθήνα και "στριμώχνεις το πρόγραμμά σου να με δεις, εσένα που μένεις κοντά και συναντιόμαστε, στο δρόμο καμμιά φορά! εσένα που μοιάζουμε παααααρα πολύ μέχρι παρεξηγήσεως (παιδί μου, πάντως δεν είσαι ορκίζομαι, να), εσένα, που περνάς και διαβάζεις και φεύγεις, αφήνοντας χνάρι, κι εγω έρχομαι κρυφά και σε βλέπω..., εσένα που διαβάζω και γεμίσω αισιοδοξία, ακόμη κι εσένα που διαβάζω και γράφεις κάτι μαύρα, δεν σε παρεξηγώ. Μαύρα γράφουμε όλοι κάποιες φορές.
Κι εσύ... ναι ναι, εκεί στο βάθος που αμφιβάλλεις αν σε θυμάμαι, αλλά εχω επιλεκτική μνήμη και σε θυμάμαι πάντα (την κούπα περιμένω ε?), θα μεταλαμπαδεύσεις εκεί που πρέπει αυτά που πρέπει... ξέρεις εσύ.
