Το "μπλογκομπαλάκι" για το παρακάτω κείμενο, μου πέταξη η Rallou και άρχισα να σκέπτομαι και να γράφω.
Και ποιός θα επικρατήσει? Και γιατί να είναι εναντίον?
Δεν μπορεί να είναι ο ίδιος? Λέω, η μικρή ανόητη εγώ, τώρα.
Γιατί να είναι διαφορετικός? Που να κουραζόμαστε, «δύο σε ένα», απευθείας. Μία συσκευασία που να τα περιέχει όλα.
Διότι εγώ, κυρίες και κύριοι, όταν προσπαθούσαν να με κοιμίσουν, παιδίσκη ούσα, μου διάβαζαν τα κατορθώματα του Πρίγκιπα της Πριγκίπισσας Αυγής, αυτού της Χιονάτης, και του άλλου της Σταχτοπούτας. Τι περιμένεις μετά από αυτό, όταν η καρδούλα χτυπήσει?
ΤΟΝ περιμένεις πάνω σε άσπρο άλογο !!! Ναι, άσπρο παρακαλώ. Με καλογυαλισμένα πέταλα, αστραφτερή σέλα και μια χαίτη δεμένη κοτσίδα (το άλογο καλέ, όχι ο Πρίγκηψ!).
Ο Πρίγκηψ, να έχει την βασιλική ανατροφή και τα προτερήματα που αρμόζουν στην «κορμοστασιά» του.
Ασε, το παρουσιαστικό. Μα, δεν φταίω εγώ. Οι εικονογραφήσεις φταίνε. Να, κάτι παίδαροι, ξανθοί, ευθυτενείς πάνω στ’ άλογα με τρόπους καλύτερους από αυτούς των συμμαθητών μας και των φίλων στην πλατεία !!!.
Μεγαλώνοντας στο Γυμνάσιο, μαθαίνεις άλλα παραμύθια. Πως θα έχει και ελαττώματα. Ε, καλά, ας τα έφερνε κι αυτά μαζί. Αντε, καλοδεχούμενα. Κι εμείς είμαστε κορίτσια του Παρθεναγωγείου, αλλά, όλο και κάτι «μίζερο» κουβαλούσαμε.
Για να συγκεντρωθούμε και να επιστρέψουμε στην πεζή πραγματικότητα, διότι την τελευταία φορά που είδα αναβάτη ήταν αυτός της φρουράς στο Τορόντο ! και πάλι τυχερή ήμουν! Ηταν τα Χριστούγεννα του 2006. θα μπορούσα να είχα μείνει με την ανάμνηση από παρέλαση το 74 (? ) Στην Πανεπιστημίου.
Διότι όποια τον είδε να έρχεται με άλογο, καλείται να μας το δηλώσει. ΤΩΡΑ.
Εκείνα τα χρόνια, ή με το folkswagen, του μπαμπά ερχόταν, στην καλύτερη περίπτωση, ή με το ποδήλατό του, ή πεζός. Μην λέμε κι ότι θέλουμε! Τουλάχιστον, όσο θυμάμαι……
Αργότερα….ε, κάτι καλύτερο άρχισε να γίνεται. Ανεβήκαμε σε κυβισμό. Ηταν και δικά τους. Αλογο δεν είδαμε ποτέ. Ματαίως θα περιμένουμε νομίζω……..
Κάθε σχέση, είναι ο κύριος Τέλειος. Σε κάθε σχέση έρχεται ο Πρίγκηψ, ενδεδυμένος την περιβολή του κυρίου Τέλειου. Ετσι όπως τον ονειρεύεται η κάθε μία. Ερχεται με τα λουλούδια του, τα σημειωματάκια του, τα κλεφτά φιλιά και τα ξενύχτια (για να τον σκέπτεσαι). Με ότι φέρει στην αγκαλιά. Και σε όποια ηλικία κι αν ελθει. Αν είσαι 3, 13 ή 23 ή 43 ή 103, «η καρδούλα» το ίδιο χτυπά. Νομίζω. ΄
Οποια κυρία 93, έχει αντίρρηση να μας το πει. Διότι είναι η πιο κατάλληλη να το πει.
Ερχεται με χτυποκάρδι και φεύγει με τον ίδιο ήχο. Τι παράξενο………
Ενδιάμεσα έχει αναμφίβολα φύγει ο μανδύας και το σπαθί και έρχεται το σακάκι, η business τσαντούλα, το σακίδιο, ή η βαλιτσούλα με το τζηνάκι.
Δεν είναι πάντα όλα ρόδινα……..ποτέ δεν θα είναι. Αυτό το ξέραμε από παλιά. Το ξέραμε από τις γιαγιάδες, τις μανάδες και τις θείες. Τις νουνές, τις φιλενάδες. Το ξέραμε όταν τον πρωτοβλέπαμε και κάναμε όνειρα.
Θα εξακολουθώ να επιμένω. Είναι ένας και ο αυτός. Ο Ενας που συναντήσαμε και μας συνάντησε, ο ένας που διασταυρωθήκαμε και πέρασε, ο ένας που στάθηκε δίπλα μας, όσο στάθηκε, ο ένας που ζήσαμε ή ζούμε μαζί του, αυτός που αγαπάμε, που συνηθίσαμε, που μας αρέσει, αυτός που μας αγαπά, μας προφυλάσσει, στέκεται στο πλάι μας, έχει καθαρό μυαλό και μας συμπαραστέκεται.
Ο Ενας, Μοναδικός και Αναντικατάστατος, δικός μας (έχουμε και αυτό της "κτήτωρος"), αυτός που έχει άσβεστη την φωτιά για μας και που φτάνει μια ματιά του για να λειώσουμε. Ο κύριος Τέλειος, ο πρίγκιπάς μας.
Αφιερωμένο εξαιρετικά στον Πέτρο, που σήμερα εορτάζει. Χρόνια πολλά γλυκέ μου.
Παρασκευή 29 Ιουνίου 2007
....μαμμούλες....... μέρος 2ο
.... η συνέχεια που σας χρώσταγα.....
Αν, λέμε αν, τολμήσεις να ρωτήσεις κάτι , σε άσχετη ώρα γι’ αυτές, θα βρεθείς απέναντι στο «τώρα βλέπω έργο, ότι ώρα θέλετε, ό,τι θυμάστε» !!!, ενώ θα πρέπει εν τω μεταξύ να ζητήσεις ταπεινά συγνώμη που έχεις διακόψει.
Διότι το μότο «δεν βλέπω τηλεόραση εγώ», είναι καραμέλα αλλά μπες σπίτι την ώρα που κρυπτο-παρακολουθούν μετ’ εμβριθείας μέρος του αγαπημένου τους έργου και πες «καλησπέρα». Μπήκες δεν μπήκες ένα και το αυτό. Οι αισθήσεις κολλημένες στο γυαλί. Αν τολμήσεις ερώτηση τύπου «καλά όλα?» μετά την τρίτη φορά, μπορεί να τύχεις ενός «στο διάλλειμα» και πολύ σου είναι.
Αν εν τω μεταξύ εσύ, έχεις αποσυρθεί στα ιδιαίτερά σου, και τελειώσει το έργο, έρχεται και σε διακόπτει χωρίς δεύτερη συζήτηση, ή σε ξυπνά, ή στήνει αυτί στο τηλεφώνημα που κάνεις. Αφού ακούσει δε, όλη την συζήτηση, ενημερωθεί και απαντήσει ενδιαμέσως, ρωτά «ποιος ήταν?» Ακαδημαϊκώς!
Δεν ξέρεις να μαγειρεύεις, είσαι άχρηστος στο να πλύνεις πιάτα, ξοδεύεις πολύ νερό, ομοίως και σαπούνι πιάτων». Από το άλλο που πλένεσαι, μπορείς να ξοδέψεις όσο θέλεις. Αρκεί να το αγοράζεις μόνος. Απορρυπαντικό πλυντηρίου, ομοίως ξοδεύεις πολύ, άρα απαγορεύεται να πλένεις εσύ, μόνο αυτές ξέρουν. Αν ξεφύγεις και πλύνεις τίποτα στα γρήγορα, τότε "δεν ξέρεις να απλώνεις". Απλώνουμε με τάξη στην απλώστρα, πρώτα αυτά, μετά τα άλλα, δεν ξέρεις ούτε τι μανταλάκι να χρησιμοποιήσεις». Μόνο αυτές ξέρουν.
Διαβάζουν όλη την ημέρα τύπο (αν δεν παρακολουθούν τηλεόραση) και τις Κυριακές 4 εφημερίδες (όλη την εβδομάδα, ξεκοκκαλίζουν και από αυτό) και στην επόμενη συνάντηση είναι έτοιμες να σε «κατασπαράξουν» αν θελήσεις να αγοράσεις μετοχές που «δεν πάνε καλά», ενώ εσύ έχεις βάσιμες πληροφορίες μέσα από το Χρηματιστήριο. Οι πορτοκαλί σελίδες, δεν έδειξαν αυτό, άρα θα αγοράσεις το άλλο και ακολουθεί μία αναλυτική χρηματοοικονομική συζήτηση-μονόλογος και άντε να μην αγοράσεις αυτό που θα σου υποδείξουν.
Στον δικό τους κόσμο, δεν υπάρχει κούραση και «κοιμάμαι ότι ώρα θέλω». Ξυπνούν από τα άγρια χαράματα και θορυβωδώς ή αθόρυβα (σε σπάνιες περιπτώσεις) αρχίζουν να στριφογυρίζουν και να κάνουν δουλειές που μόνο αυτές ξέρουν.
Ότι ώρα νομίζουν αυτές ότι έχεις χορτάσει ύπνο, έρχονται έξω από την πόρτα σου και κάνουν φασαρία. Αν δεν μπούνε στο διπλανό διαμέρισμα που μένεις ……. με κλειδί, με ή χωρίς χτύπημα.
Αν ξυπνήσεις με μούτρα, ποιος σε γλυτώνει από την γκρίνια. Αν καθίσεις να πιείς τον καφέ σου, στην άκρη, θα βρούνε τρόπο να προσκολληθούν. Πρέπει δε να μάθεις όλα τα νέα που δεν σε αφορούν αλλά έχουν να σου πούνε, οπότε, δεν τις αφορά το αποτέλεσμα.
Το τι θέλουν να κάνουν μετρά. Αν έχεις απαντήσει με λιγότερες από 3 κουβέντες, λόγω μη ενδιαφέροντος, τότε αρχίζει η ανησυχία ότι κάτι έχεις «ορίστε, αν ήσουν στο γραφείο θα έδειχνες μεγαλύτερο ενδιαφέρον», «στους φίλους σου θα έδειχνες άλλη προθυμία» ή ότι «αδιαφορείς παντελώς για την οικογένεια».
Το ότι εσύ βρίσκεσαι σε «νιρβάνα» γιατί πέρασες καλά εχθές το βράδυ, πως σκέπτεσαι κάτι άλλο, ούτε που να τους περνά από το μυαλό.
Ως μόνιμη επωδός το «τι νέα εσύ», πρέπει να απαντηθεί με όλες τις λεπτομέρειες γιατί αν δεν απαντηθεί, αρχίζει άλλο ιερό μαρτύριο και αναστάτωση τις υπόλοιπες ώρες με έμπιστες θείες, κουμπάρες και φιλενάδες τύπου «κάτι έχει το παιδί» (αν το παιδί έχει κλείσει τα 50, δεν μας απασχολεί, παιδί είναι) «δεν έχει κέφι, κάτι συμβαίνει και δεν το λέει» «το βλέπω εγώ, είναι μέρες τώρα»………… και άλλα συναφή τα οποία δεν διαφέρουν πολύ από σπίτι σε σπίτι.
Αν τολμήσεις και γυρίσεις κουρασμένος από την δουλειά και πεις, «δεν θέλω να φάω» – πράγμα το οποίο απαγορεύεται ρητώς και κατηγορηματικώς, αλλά εσύ το παρέκαμψες - μαύρο φίδι που σε έφαγε. «και για ποιόν μαγειρεύω, εγώ, και γιατί παιδεύομαι».
Αν, λέμε αν μία φορά στις 1000 δεν θέλεις να φας «φασόλια», ε, ξεσπά ο τρίτος πελοποννησιακός πολεμος και άντε να τα βγάλεις πέρα.
Τι «αντί να λέτε δόξα σοι ο Θεός», «αντί να λέτε που υπάρχει φαγητό» «δεν έχετε περάσει Κατοχή εσείς» και άλλα πατριωτικά, θα περάσουν από την κεντρική σου αρτηρία, που θα σε κάνουν στο τέλος θα φας για να γλυτώσεις.
Τα ταξίδια…..α, τα ταξίδια. Φτάνει μία λέξη (εξωτική ή όχι) για να αρχίσει η αναπόληση και το «τότε που είχαμε πάει» «να μείνεις εκεί» και το κορυφαίο «με ποιόν θα πας δεν ακούσαμε???????????» Αφού δεν ειπώθηκε, πώς να το ακούσουν !!! ναι, αλλά πως θα έχουν σημείο αναφοράς την επόμενη το πρωί, με τις θείες, κουμπάρες και συναφή είδη……
Το «θέλω να πάω εκεί» πέφτει κεραυνός εν αιθρία την ώρα ακριβώς που κάνεις κάτι άλλο. Και δεν λένε, «θέλω να με πας εκεί» αλλά το ρίχνουν και περιμένει. Ως παραγάδι.
Το δε στυλ «αχ, πως έχω επιθυμήσει μία βόλτα στο Πασαλιμάνι», περικλείει πολλούς κινδύνους. Πρώτα από όλα, ρίχνουν άδεια να πιάσουν γεμάτα, πότε πήγες τελευταία φορά και δεν έχεις ενημερώσει το οικογενειακό αρχείο με λεπτομέρειες. Υστερα το «καλό θα ήταν να πηγαίναμε μία βόλτα» αλλά ακόμα και αν οδηγούν, αφήνουν στους άλλους την πρωτοβουλία.
Για τις δε διαδρομές, τις ειδικές διαδρομές έχουν πάσα καλύτερη άποψη από οποιονδήποτε άλλο. Από πού θα πας, από πού θα στρίψεις, γκάζι, φρένο, μα πως οδηγείς έτσι, βγάλε φλας, κλείσε το παράθυρο, γύρισε τον αέρα…………
Και μην τις βλέπετε που δεν μιλούν στο τηλέφωνο και το χρειάζονται μόνο όταν το πιάσει κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας. Εξασκούν την μασέλα και την γλώσσα που είναι σαφώς ακονισμένη, τις πρωϊνές ώρες που εσύ απαγορεύεται να θέλεις να πάρεις τηλέφωνο για οποιοδήποτε λόγο….
Αν δε τολμήσεις και πάρεις, το βρείς απασχολημένο και ξαναπάρεις παραπονούμενος……….. τότε θα εισπράξεις «ε, εγώ κλεισμένη εδώ μέσα να μην μιλήσω? Πιάνετε το τηλέφωνο με τις ώρες και μετά παραπονείστε». Ξεχνάς τι έχεις να ρωτήσεις και το αναβάλεις οπωσδήποτε.
Όταν ο κάματος τις έχει καταβάλει και δεν μπορούν να απασχοληθούν με το ακουστικό το απόγευμα, φταις εσύ, που τηλεφώνησες για 5 λεπτά σε συνάδελφο να ρωτήσεις μία λεπτομέρεια για την μελέτη που κάνεις. Τι διάολο το έχεις το κινητό, να μην σε παίρνει κανείς είδηση????
Α, το κινητό. Άλλο κεφάλαιο. Αν σε δουν με αυτό να περιφέρεσαι, αρχίζει η μουρμούρα «διαβόλου μηχανήματα» «το τάδε συνέδριο, απέδειξε ότι………..» «οι μετρήσεις και οι μελέτες……….» όλα τα ξέρουν. Όλα τα έχουν διαβάσει και δει.
Αν πάλι κάθεσαι ήσυχα-ήσυχα κάπου και μιλάς στο κινητό αρχίζει άλλη φιλοσοφία.
Απαντούν σε ότι λες, μέχρι να πάρουν είδηση ότι δεν μιλάς μαζί τους. Υστερα θα σε πούνε ακοινώνητο.
Αν σε δούνε πάνω από 5 λεπτά κολλημένο στο pc…… ε, αυτό πιά, δεν περιγράφετε. Ο καθ’ ένας έχει τις εμπειρίες του !!!!
Αλίμονο σου βεβαίως, όπως προείπα, να θέλεις εσύ να μιλήσεις στο σταθερό του σπιτιού. Κόβουν βόλτες τάχα μου, δήθεν, συμπληρώνουν τις κουβέντες σου, ως αετονύχηδες, ξέρουν που μιλάς και βγάζουν συμπεράσματα που μόνο εκείνες ξέρουν………μέχρι να βαρεθείς να μετράς κύκλους και να ρωτήσεις «θες κάτι?» .
Η απάντηση θα πέσει ως σπάθη στο τρυφερό λαιμουδάκι του βλαστού. «Θέλω να τηλεφωνήσω στην θεία Μαρία».
Για να μην πιάσω το πρωϊνό. Εκείνο που ή μένεις μαζί ή μένεις δίπλα, ξυπνά με τον γαλατά μαζί και αρχίζει να σε κυνηγά, μήπως δεν ήπιες γάλα, μήπως δεν έφτιαξες καφέ, «γιατί δεν πήρες νερό μαζί», «γιατί δεν παίρνεις λίγη τυρόπιτα, τόσες ώρες την ετοίμαζα», ενώ εσύ, σέρνεσαι από το κρεβάτι στο μπάνιο να ξυπνήσεις.
Ασε που εκείνο ακριβώς το χρονικό σημείο θυμάται τι δεν σου είπε εχθές και θέλει να το συμπληρώσει, μη τυχόν και μείνει κανείς χωρίς ενημέρωση γιατί ο θείος Ευστράτιος, βρήκε λίγες πέτρες στο νεφρό του……….. Αν γυρίσεις να την κοιτάξεις θα γελάσεις. Φοράει το νυχτικό, έχει πλυθεί όμως για να σου πει καλημέρα, στην καλύτερη περίπτωση έχει φορέσει και ότι ανταλλακτικό έχει, ακουστικό στο αυτί, μασέλα κλπ και είναι πανέτοιμη λες να έρθει μαζί σου.
Το ότι σε σταυρώνουν πίσω από την πόρτα δεν το λέμε. ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ παντα.
Αντε καλό δρόμο !
Αυτό μια μικρή αναφορά για το τι περνάνε όσοι μένουν μαζί ή έστω δίπλα ή απο πάνω, ή κάτω.
Δεν θα δω το θέμα απο την πλευρά των παντρεμένων παιδιών που δεν ζούνε μαζί, διότι εκεί μπαίνω σε "ξένα χωράφια". Προτρέπω κάποιον να το κάνει. Εμπειρίες έχετε όλοι.
Επίσης δεν θα γράψω τα "καλά" τους. Τα γνωρίζετε όλοι καλύτερα απο εμένα.
Το μόνο που μας μένει, είναι να υπομένουμε, να περιμένουμε και να ελπίζουμε.
Αγνωστο τι, γιατί αυτή η "φυλή" δεν νομίζω πως θα αλλάξει, στο ελάχιστο. Αλλωστε γι αυτό τις λατρεύουμε. Γιατί είναι αυτό που είναι.
Στο μεταξύ γελάμε μεταξύ μας, το λέμε και σε άλλους και μας λένε τα δικά τους και "παρηγοριόμαστε" και πάνω απο όλα ευχόμαστε να τις έχουμε «χιλιάδες» χρόνια κοντά μας.
μαμμούλα κι εγώ σ' αγαπώ !!
Αν, λέμε αν, τολμήσεις να ρωτήσεις κάτι , σε άσχετη ώρα γι’ αυτές, θα βρεθείς απέναντι στο «τώρα βλέπω έργο, ότι ώρα θέλετε, ό,τι θυμάστε» !!!, ενώ θα πρέπει εν τω μεταξύ να ζητήσεις ταπεινά συγνώμη που έχεις διακόψει.
Διότι το μότο «δεν βλέπω τηλεόραση εγώ», είναι καραμέλα αλλά μπες σπίτι την ώρα που κρυπτο-παρακολουθούν μετ’ εμβριθείας μέρος του αγαπημένου τους έργου και πες «καλησπέρα». Μπήκες δεν μπήκες ένα και το αυτό. Οι αισθήσεις κολλημένες στο γυαλί. Αν τολμήσεις ερώτηση τύπου «καλά όλα?» μετά την τρίτη φορά, μπορεί να τύχεις ενός «στο διάλλειμα» και πολύ σου είναι.
Αν εν τω μεταξύ εσύ, έχεις αποσυρθεί στα ιδιαίτερά σου, και τελειώσει το έργο, έρχεται και σε διακόπτει χωρίς δεύτερη συζήτηση, ή σε ξυπνά, ή στήνει αυτί στο τηλεφώνημα που κάνεις. Αφού ακούσει δε, όλη την συζήτηση, ενημερωθεί και απαντήσει ενδιαμέσως, ρωτά «ποιος ήταν?» Ακαδημαϊκώς!
Δεν ξέρεις να μαγειρεύεις, είσαι άχρηστος στο να πλύνεις πιάτα, ξοδεύεις πολύ νερό, ομοίως και σαπούνι πιάτων». Από το άλλο που πλένεσαι, μπορείς να ξοδέψεις όσο θέλεις. Αρκεί να το αγοράζεις μόνος. Απορρυπαντικό πλυντηρίου, ομοίως ξοδεύεις πολύ, άρα απαγορεύεται να πλένεις εσύ, μόνο αυτές ξέρουν. Αν ξεφύγεις και πλύνεις τίποτα στα γρήγορα, τότε "δεν ξέρεις να απλώνεις". Απλώνουμε με τάξη στην απλώστρα, πρώτα αυτά, μετά τα άλλα, δεν ξέρεις ούτε τι μανταλάκι να χρησιμοποιήσεις». Μόνο αυτές ξέρουν.
Διαβάζουν όλη την ημέρα τύπο (αν δεν παρακολουθούν τηλεόραση) και τις Κυριακές 4 εφημερίδες (όλη την εβδομάδα, ξεκοκκαλίζουν και από αυτό) και στην επόμενη συνάντηση είναι έτοιμες να σε «κατασπαράξουν» αν θελήσεις να αγοράσεις μετοχές που «δεν πάνε καλά», ενώ εσύ έχεις βάσιμες πληροφορίες μέσα από το Χρηματιστήριο. Οι πορτοκαλί σελίδες, δεν έδειξαν αυτό, άρα θα αγοράσεις το άλλο και ακολουθεί μία αναλυτική χρηματοοικονομική συζήτηση-μονόλογος και άντε να μην αγοράσεις αυτό που θα σου υποδείξουν.
Στον δικό τους κόσμο, δεν υπάρχει κούραση και «κοιμάμαι ότι ώρα θέλω». Ξυπνούν από τα άγρια χαράματα και θορυβωδώς ή αθόρυβα (σε σπάνιες περιπτώσεις) αρχίζουν να στριφογυρίζουν και να κάνουν δουλειές που μόνο αυτές ξέρουν.
Ότι ώρα νομίζουν αυτές ότι έχεις χορτάσει ύπνο, έρχονται έξω από την πόρτα σου και κάνουν φασαρία. Αν δεν μπούνε στο διπλανό διαμέρισμα που μένεις ……. με κλειδί, με ή χωρίς χτύπημα.
Αν ξυπνήσεις με μούτρα, ποιος σε γλυτώνει από την γκρίνια. Αν καθίσεις να πιείς τον καφέ σου, στην άκρη, θα βρούνε τρόπο να προσκολληθούν. Πρέπει δε να μάθεις όλα τα νέα που δεν σε αφορούν αλλά έχουν να σου πούνε, οπότε, δεν τις αφορά το αποτέλεσμα.
Το τι θέλουν να κάνουν μετρά. Αν έχεις απαντήσει με λιγότερες από 3 κουβέντες, λόγω μη ενδιαφέροντος, τότε αρχίζει η ανησυχία ότι κάτι έχεις «ορίστε, αν ήσουν στο γραφείο θα έδειχνες μεγαλύτερο ενδιαφέρον», «στους φίλους σου θα έδειχνες άλλη προθυμία» ή ότι «αδιαφορείς παντελώς για την οικογένεια».
Το ότι εσύ βρίσκεσαι σε «νιρβάνα» γιατί πέρασες καλά εχθές το βράδυ, πως σκέπτεσαι κάτι άλλο, ούτε που να τους περνά από το μυαλό.
Ως μόνιμη επωδός το «τι νέα εσύ», πρέπει να απαντηθεί με όλες τις λεπτομέρειες γιατί αν δεν απαντηθεί, αρχίζει άλλο ιερό μαρτύριο και αναστάτωση τις υπόλοιπες ώρες με έμπιστες θείες, κουμπάρες και φιλενάδες τύπου «κάτι έχει το παιδί» (αν το παιδί έχει κλείσει τα 50, δεν μας απασχολεί, παιδί είναι) «δεν έχει κέφι, κάτι συμβαίνει και δεν το λέει» «το βλέπω εγώ, είναι μέρες τώρα»………… και άλλα συναφή τα οποία δεν διαφέρουν πολύ από σπίτι σε σπίτι.
Αν τολμήσεις και γυρίσεις κουρασμένος από την δουλειά και πεις, «δεν θέλω να φάω» – πράγμα το οποίο απαγορεύεται ρητώς και κατηγορηματικώς, αλλά εσύ το παρέκαμψες - μαύρο φίδι που σε έφαγε. «και για ποιόν μαγειρεύω, εγώ, και γιατί παιδεύομαι».
Αν, λέμε αν μία φορά στις 1000 δεν θέλεις να φας «φασόλια», ε, ξεσπά ο τρίτος πελοποννησιακός πολεμος και άντε να τα βγάλεις πέρα.
Τι «αντί να λέτε δόξα σοι ο Θεός», «αντί να λέτε που υπάρχει φαγητό» «δεν έχετε περάσει Κατοχή εσείς» και άλλα πατριωτικά, θα περάσουν από την κεντρική σου αρτηρία, που θα σε κάνουν στο τέλος θα φας για να γλυτώσεις.
Τα ταξίδια…..α, τα ταξίδια. Φτάνει μία λέξη (εξωτική ή όχι) για να αρχίσει η αναπόληση και το «τότε που είχαμε πάει» «να μείνεις εκεί» και το κορυφαίο «με ποιόν θα πας δεν ακούσαμε???????????» Αφού δεν ειπώθηκε, πώς να το ακούσουν !!! ναι, αλλά πως θα έχουν σημείο αναφοράς την επόμενη το πρωί, με τις θείες, κουμπάρες και συναφή είδη……
Το «θέλω να πάω εκεί» πέφτει κεραυνός εν αιθρία την ώρα ακριβώς που κάνεις κάτι άλλο. Και δεν λένε, «θέλω να με πας εκεί» αλλά το ρίχνουν και περιμένει. Ως παραγάδι.
Το δε στυλ «αχ, πως έχω επιθυμήσει μία βόλτα στο Πασαλιμάνι», περικλείει πολλούς κινδύνους. Πρώτα από όλα, ρίχνουν άδεια να πιάσουν γεμάτα, πότε πήγες τελευταία φορά και δεν έχεις ενημερώσει το οικογενειακό αρχείο με λεπτομέρειες. Υστερα το «καλό θα ήταν να πηγαίναμε μία βόλτα» αλλά ακόμα και αν οδηγούν, αφήνουν στους άλλους την πρωτοβουλία.
Για τις δε διαδρομές, τις ειδικές διαδρομές έχουν πάσα καλύτερη άποψη από οποιονδήποτε άλλο. Από πού θα πας, από πού θα στρίψεις, γκάζι, φρένο, μα πως οδηγείς έτσι, βγάλε φλας, κλείσε το παράθυρο, γύρισε τον αέρα…………
Και μην τις βλέπετε που δεν μιλούν στο τηλέφωνο και το χρειάζονται μόνο όταν το πιάσει κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας. Εξασκούν την μασέλα και την γλώσσα που είναι σαφώς ακονισμένη, τις πρωϊνές ώρες που εσύ απαγορεύεται να θέλεις να πάρεις τηλέφωνο για οποιοδήποτε λόγο….
Αν δε τολμήσεις και πάρεις, το βρείς απασχολημένο και ξαναπάρεις παραπονούμενος……….. τότε θα εισπράξεις «ε, εγώ κλεισμένη εδώ μέσα να μην μιλήσω? Πιάνετε το τηλέφωνο με τις ώρες και μετά παραπονείστε». Ξεχνάς τι έχεις να ρωτήσεις και το αναβάλεις οπωσδήποτε.
Όταν ο κάματος τις έχει καταβάλει και δεν μπορούν να απασχοληθούν με το ακουστικό το απόγευμα, φταις εσύ, που τηλεφώνησες για 5 λεπτά σε συνάδελφο να ρωτήσεις μία λεπτομέρεια για την μελέτη που κάνεις. Τι διάολο το έχεις το κινητό, να μην σε παίρνει κανείς είδηση????
Α, το κινητό. Άλλο κεφάλαιο. Αν σε δουν με αυτό να περιφέρεσαι, αρχίζει η μουρμούρα «διαβόλου μηχανήματα» «το τάδε συνέδριο, απέδειξε ότι………..» «οι μετρήσεις και οι μελέτες……….» όλα τα ξέρουν. Όλα τα έχουν διαβάσει και δει.
Αν πάλι κάθεσαι ήσυχα-ήσυχα κάπου και μιλάς στο κινητό αρχίζει άλλη φιλοσοφία.
Απαντούν σε ότι λες, μέχρι να πάρουν είδηση ότι δεν μιλάς μαζί τους. Υστερα θα σε πούνε ακοινώνητο.
Αν σε δούνε πάνω από 5 λεπτά κολλημένο στο pc…… ε, αυτό πιά, δεν περιγράφετε. Ο καθ’ ένας έχει τις εμπειρίες του !!!!
Αλίμονο σου βεβαίως, όπως προείπα, να θέλεις εσύ να μιλήσεις στο σταθερό του σπιτιού. Κόβουν βόλτες τάχα μου, δήθεν, συμπληρώνουν τις κουβέντες σου, ως αετονύχηδες, ξέρουν που μιλάς και βγάζουν συμπεράσματα που μόνο εκείνες ξέρουν………μέχρι να βαρεθείς να μετράς κύκλους και να ρωτήσεις «θες κάτι?» .
Η απάντηση θα πέσει ως σπάθη στο τρυφερό λαιμουδάκι του βλαστού. «Θέλω να τηλεφωνήσω στην θεία Μαρία».
Για να μην πιάσω το πρωϊνό. Εκείνο που ή μένεις μαζί ή μένεις δίπλα, ξυπνά με τον γαλατά μαζί και αρχίζει να σε κυνηγά, μήπως δεν ήπιες γάλα, μήπως δεν έφτιαξες καφέ, «γιατί δεν πήρες νερό μαζί», «γιατί δεν παίρνεις λίγη τυρόπιτα, τόσες ώρες την ετοίμαζα», ενώ εσύ, σέρνεσαι από το κρεβάτι στο μπάνιο να ξυπνήσεις.
Ασε που εκείνο ακριβώς το χρονικό σημείο θυμάται τι δεν σου είπε εχθές και θέλει να το συμπληρώσει, μη τυχόν και μείνει κανείς χωρίς ενημέρωση γιατί ο θείος Ευστράτιος, βρήκε λίγες πέτρες στο νεφρό του……….. Αν γυρίσεις να την κοιτάξεις θα γελάσεις. Φοράει το νυχτικό, έχει πλυθεί όμως για να σου πει καλημέρα, στην καλύτερη περίπτωση έχει φορέσει και ότι ανταλλακτικό έχει, ακουστικό στο αυτί, μασέλα κλπ και είναι πανέτοιμη λες να έρθει μαζί σου.
Το ότι σε σταυρώνουν πίσω από την πόρτα δεν το λέμε. ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ παντα.
Αντε καλό δρόμο !
Αυτό μια μικρή αναφορά για το τι περνάνε όσοι μένουν μαζί ή έστω δίπλα ή απο πάνω, ή κάτω.
Δεν θα δω το θέμα απο την πλευρά των παντρεμένων παιδιών που δεν ζούνε μαζί, διότι εκεί μπαίνω σε "ξένα χωράφια". Προτρέπω κάποιον να το κάνει. Εμπειρίες έχετε όλοι.
Επίσης δεν θα γράψω τα "καλά" τους. Τα γνωρίζετε όλοι καλύτερα απο εμένα.
Το μόνο που μας μένει, είναι να υπομένουμε, να περιμένουμε και να ελπίζουμε.
Αγνωστο τι, γιατί αυτή η "φυλή" δεν νομίζω πως θα αλλάξει, στο ελάχιστο. Αλλωστε γι αυτό τις λατρεύουμε. Γιατί είναι αυτό που είναι.
Στο μεταξύ γελάμε μεταξύ μας, το λέμε και σε άλλους και μας λένε τα δικά τους και "παρηγοριόμαστε" και πάνω απο όλα ευχόμαστε να τις έχουμε «χιλιάδες» χρόνια κοντά μας.
μαμμούλα κι εγώ σ' αγαπώ !!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
