Ασε τα δώρα της εορτής μου, που πρέπει να πάρω τις ρούγες για να αλλάξω. Οχι θα μαζεύω τα άχρηστα με το γούστο του καθενός και να μην έχω τι να τα κάνω... και άσε πόσα χαρίζω "πάρτο, μου το πήραν, δεν μ' άρεσει, ξεφορτωνέ με κι εσύ κι αυτό", όταν ακούσω το "τι ωραίο που είναι..." και χωρίς να το ακούσω, το στέλνω αδιάβαστο εγώ, μια χαρά με προξενιό "έχω ένα ---τέτοιο--- άχρηστο, το θές?". Δεν άκουσα και κανέναν να πει όχι.
Περί ορέξεως και γούστου, κολοκυθόπιτα βεβαίως. Αλλά βαρέθηκα πολύ νέα. Το ίδιο κι απαράλλαχτο σύνδρομο της γιαγιάς Βασιλικούλας. Εγώ βαρέθηκα απο τα 45. Η γιαγιά, όσο την θυμάμαι, το ίδιο έλεγε.... Ολα τα κάναμε, όλα τα ζήσαμε. Τι περιμένουμε τώρα?
Πήρα καινούργιο στρώμα και η μάνα, θεώρησε καλό να μου το ευχηθεί. "άντε και δεν είναι και διπλό να πω και του γαμπρου".... αστειεύτηκε πρώτη φορά που το έστρωσε... "μανα δεν είμαστε για κουφέτα, για κόλλυβα, είμαστε σ' αυτή την ηλικία" την αποστόμωσα και θα κάνει καιρό να ξαναπεί τέτοια μ@@@. Που δεν έχει πει ποτέ. Πως της ήρθε, δεν ξέρω.
Μην φτύνετε, μουσκέψαμε. Για κόλλυβα πάμε, όχι για γάμο. Αντε.
Ναι όλα τα ζήσαμε. Και μην ακούσω ιδέες στύλ, "δεν πήγαμε στην Κίνα, όμως". Μια ταλαιπωρία είναι, σιγά μην ξεκινήσω. Αν μούρθει η όρεξη, θα ανοίξω κανα βιβλίο, να χαζολογήσω. Που να κάνω βαλίτσες !
Παιδιά δεν ήθελα, δεν έκανα, μια χαρά με κόβω να μην έχω έννοιες, ένας που καλά κάνει και κοιμάται σπίτι του, βλεπόμαστε όταν έχουμε όρεξη, τι άλλο? Ολο τα ίδια και τα ίδια. Χειμώνες με γιορτές και καλοκαίρια με θάλασσες.
Αποφάσισα να αρχίσω να δίνω τα παλιά μου κινεζικα κουβαλημένα απο τον καπετάνιο παιγνίδια, στα ανήψια. Τόχα τάξει όμως. Ε, πάει, χάλασα κι εγώ.
Κράτησα το κουρσάκι. το κόκκινο, με την νύφη και τον γαμπρό. Θα σας το φωτογραφίσω και θα δω αν θα το δώσω του Νίκου, που,μην δει αυτοκίνητο... το λιγούρεψε αλλά πείσμωσα. Οσο τον είδα να το θέλει, τόσο ήθελα να το κρατήσω. "θα σας το δώσω, αργότερα'.
Μήπως είχαν και εναλλακτική τα παιδιά... Αισθάνθηκα να δίνω ένα κομμάτι του εαυτού μου. Κατάλαβα πολύ καλά τις γριές που μαζεύουν. Εκείνη την ώρα κρυφογέλασα. Κάτι σπασμένο σε μιαν άκρη και κάτι ξεκολλημένο στην άλλη τους έδωσα. Τελικά δεν θέλω να αποχωριστώ τους θησαυρούς μου.
Με μισό αιώνα ζωής στην πλάτη και με ζωή χορτάτη, βαριέμαι τα πάντα. Δεν πα να ξεκινά, νέα δεκαετία. Ε, και? Σιγά μην μου πείτε πως η ζωή, συνεχίζεται.
Εγώ βαρέθηκα.
Που είναι το κουμπί να το πατήσω, να τα ξεχάσω όλα και να ζήσω κάπως αλλιώς, κάτι άλλο...Δεξιά στο πατάρι? Οχι, στο πατάρι δεξιά, είναι ότι έχει μαζέψει σε τάπερ η μαμά για την άλλη ζωή που λέγαμε...
Σας σταυροφιλώ και πάω να κάνω τις γ@@@νες τις αλλαγές που λέγαμε! Πάει το απόγευμα. Ωχ... και πως βαριέμαι... μούρχεται να τα πετάξω, αλλά έταξα της μάνας, ν' αλλάξω και το δικό της.
