Μου λείψατε.
Προ 15 ημερών βαρέθηκα ν' ακούω "θα πάω εδώ και θα πάω εκεί".
Μουρμούριζα "στο καλό, να περάσετε καλά, η Παναγιά μαζί σας, με το καλό να ξανάρθετε" και το εννοούσα.
Η περασμένη εβδομάδα, δεν ..... με το ζόρι πέρασε. Ηταν κι αυτή η Πρωτομαγια μες τη μέση που έκανε "γιοφύρι". Κι απάνω στο γιοφύρι η γυναίκα του Πρωτομάστορα, Ζουζούνα, καθισμένη......να περιμένει ως άλλη Πηνελόπη. Ολες τις έκανα μια ιστορία ...
Εφτιαξα, προσκλήσεις, έκανα σχέδια, έκανα λίστες, εκανα καλλιτεχνίες...
"ρε δεν περνά με τίποτα" η απουσία σας !
Κρυφοκοιτούσα, ξανα- κρυφοκοιτούσα, ξανα-μανα-πέρναγα. Τίιιιιποτα. Πότε πότε, κάτι ανταποκρίσεις γκρίνιας απο δίκτυα που πέφτανε και χτυπολογούσαν κάθε 10 λεπτά και δεν φόρτωναν και ... νέκρα. Η απόλυτη σιωπή. Σκεπτόμουν πόσο καλά θα περνάγατε, πόσα θα είχατε να μας πείτε "άμα τη αφίξη" και παρηγοριόμουν.
Η αλήθεια ειναι πως σεργιάνιζα σε μια Αθήνα "α δ ε ι α" , με τόση χαρά, που έλεγα "δεν είναι δυνατόν..." .
Ηρθατε σήμερα. Και γέμισα. Με την ιδέα πως είστε πίσω (έστω και στις δουλειές σας ο καθ' ένας - δεν είμαι κακιά, μου λείψατε) είμαι καλύτερα. Περιμένω ανυπόμονα να διαβάσω περιγραφές, να διασκεδάσω με το Πάσχα στο χωριό, όπου πήγατε, όπου Αναστήσατε.
Ας μην προλαβαίνω να κάνω συχνές επισκέψεις, ας μην προλαβαίνω να αφήσω παντού σχόλια. Κρυφοκοιτώ κι εγώ και μπορεί σε μία σελίδα, σε ένα ποστ να είναι η οθόνη μου 3 ώρες καρφωμένη και να διαβάζω 3 σειρές για ώρες..... απο τις διακοπές για κάτι άλλο. Ομως ξέρω πως είστε εδώ. Και γράφετε ο καθ' ένας με τον δικό του μοναδικό τρόπο.
... που να μη σας πω....
Μου λείψατε !
