Γεννήσαμε !!!!

Ηρθε το μωρό καρπουζάκι. Το πρώτο.

στο εξοχικό παίζει και το βίντεο της γέννησης!

Το βλέπετε? Μου έκανε έκπληξη σήμερα το πρωί. Χαρώ το, δείτε το, φτύστε το γιατί δεν θα φάτε τίποτα...
Το μωρό μου, τέτοια ποικιλία δεν έχω ξανακάνει.
Δες το, μικρούλι και ριγέ.
Αχου το, θέλω να ξεφωνήσω, όχι πως δεν τόκανα έξω... να το φωνάξω να τ' ακούσουν όλοι.
Μωρό μου, γλυκό μου, αγώνας να μεγαλώσει τώρα, φροντίδα και στοργή...
καλημέρα σας
υ.γ. πάω να νταχταρίσω το θαύμα της φύσης, να ψάξω και γύρω μήπως υπάρχουν κι άλλα.

εκεί ψηλά

Tούτο το κείμενο, τόχα γράψει, το προγραμμάτισα και το ξέχασα.
Σήμερα το ξανάδα.
Προ πάντων όλων...
Παρέλειψα όμως να αναφέρω, ποιά με ξενάγησε στην Ακρόπολη και απαξιώ απο κει και πέρα οτιδήποτε και απο οποιονδήποτε ξενάγηση.
Είχα την τύχη και την χαρά να διδαχτώ ιστορία απο έναν άνθρωπο που την ιστορία την έζησε σπίτι του.. Η Αννα Περάκη, ο Θεός την έχει συχωρέσει προ πολλων ετών, εγγονή του Παύλου Κουντουριώτη, Φιλόλογος και "Δασκάλα". Μίλαγε και νόμιζες πως έβλεπες μπροστά σου τις μάχες και τις ναυμαχίες. 4 χρόνια ιστορία μ' εκείνη και μία ξενάγηση έφτασε για να αγαπήσω, μάθω και συγκρατήσω, ΙΣΤΟΡΙΑ.
Ανακάλυψαν και τις κοτσίδες τώρα... εμείς τις είδαμε το 75 και τις γνωρίσαμε και γελάσαμε και αντιγράψαμε... Αχ, Ελληνες!!!


Στον απόηχο των εγκαινίων του νέου Μουσείου Ακροπόλεως, έκανα σκέψεις διάφορες. Δεν παρακολούθησα τα εγκαίνια, δεν συγκινήθηκα όπως η μάνα, βλέποντας την ζωφόρο, δεν άκουσα κανέναν λόγο. Εχω άποψη δική μου, δόξα τω Θεώ και μπορώ να κρίνω.

Μέσα σ' αυτά που σκεπτόμουν λοιπόν, είναι και το πόσοι απο αυτούς που "σκοτώνονται" υπερμαχόμενοι του νέου Μουσείου και έχουν άποψη, είχαν-έχουν ανέβει στον Ιερό βράχο. "πωωωωως, έχω ανέβει τότε στο Γυμνάσιο", χάζευε και αυτό ήταν όλο.

Πόσοι ξέρουν τις πέτρες μία μία και τις κολώνες ακόμη περισσότερο? Πόσες κολώνες έχει ο Παρθενών? Δεν άκουσα? Και τι ρυθμού είναι? Πως? τι είπατε. Μάλιστα! Ολόσωστα.

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Πόσοι απο αυτούς που μάχονται τάχα μου, μιας και είναι το γενικό ρεύμα έτσι, να γυρίσουν τα κλεμμένα πίσω. Απο που θα πρωτογυρίσουν, γνωρίζουν? Απο που θα τα πρωτοζητήσουμε στην Ευρώπη? Σε ποιά μουσεία ευρίσκονται, σε πόσες ιδιωτικές συλλογές...

Δεν είπα να μην έρθουν πίσω, στο λίκνο του πολιτισμού. Ομως ως μπουλούκι, παπαγαλίζουμε ως γνήσιοι Ελληνάρες, την ίδια καραμέλα.
Το Μουσείο Ακροπόλεως κάποτε έπρεπε να γίνει για να συντηρηθούν όλα αυτά που αφήσαμε εμείς οι ίδιοι να καταστραφούν. Που δεν φροντίσαμε να μην υπάρχει καυσαέριο, που απαξιώσαμε όταν έπεφτε κάτι, που, που, που!!! Γιατί είμαστε Ελληνες.

Η πολλή φασαρία που κάνουμε ως Έλληνες, είναι το "στραβό" σ' αυτή την υπόθεση.
Θα ξεχαστεί και το Μουσείο και πόσοι θα πάνε? Ποσοι θα ξεσηκωθούν μόνοι τους να πάνε?
Αρχίσαμε. Μας φταίει το εισητήριο, το μετρό, το τούτο το κείνο.

Η αλήθεια είναι πως με 250 άτομα παρέα, δεν θα πήγαινα να ξεναγηθώ με τίποτα. Ξέρετε τι μου θύμισε? τα εγκαίνια του Mall, μα τω θεώ. Ερχονταν με πούλμαν, μην χάσουν το θέαμα. Καλά, πείτε με πεζή. Στην Ελλάδα ζω και ξέρω πολύ καλά τι μου γίνεται.

Εκείνο που θέλω να δω, είναι ότι έχει απομείνει επάνω στον Ιερό βράχο. Για μένα αυτό μετράει. Εκεί ψηλά, που όπως ανεβαίνεις εξυψώνεται το πνεύμα όπως αποκαλύπτεται ο ναός σιγά σιγά.
Εχω μια φωτό απο το 1965, τον ιερό βράχο, που την έχω τραβήξει εγώ. θολή ξε-θολή, δεν θα ξαναδώ έτσι το τοπίο.

la pluie qui tombe sur la ville !!

Απο τις απονομές και τα γεννέθλια της νουνάς, δεν έχω προλάβει να συνέλθω. Κάτι η σαμπάνια, κάτι η συγκίνηση, κάτι τα λόγια του Μαρκόνι...
... θα ποστάρω άλλη ώρα.

La pluie qui tombe, ναι ποιητικότατο !

εμένα, μου δίνει στα νεύρα! Διότι η γκαντέμω ,έχω ραντεβού εκτος γραφείου μεσημεριανό. Αυτό δε, συμβαίνει μια φορά στα 650 χρόνια.
Δεν με είχατε ρωτήσει, τι είχα να κάνω σήμερα. Αν με είχατε...
θα μου πεις, δεν βγάζεις μια ανακοίνωση κυρά μου, να ξέρουμε.
Ναι. Ενα χιόνι το περίμενα η αλήθεια είναι... αλλά είπα πως θα με πάρετε για τρελλή!

Βάρκα γυαλο λοιπόν εγώ τώρα και χωρίς καμμία άλλη συζήτηση!!!

τα γεννέθλια της νουνάς μου !!!

H blogo-νουνά μου η Ραλλούκα, έχει γεννέθλια σήμερα. Κερνά για τα 50 καράτια της και μας προσκαλεί να περάσουμε απο το σπιτικό της.



Για όσους δεν γνωρίζουν ειναι η αιτία που άνοιξα το μπλόγκ και με "μύησε" στα μυστικά. Ηξερα τι είναι blog, όσον αφορά στην Αμερική και τους δημοσιογράφους. Την κεντρική ιδέα. Υστερα ήρθε ο έρωτας.... ε το δικό μου μπλόγκ.



Πληκτρολόγησα την λέξη σπανακόπιτα στο γκούγκλη και μου έβγαλε, της ανίδεης, ένα ποστ με τίτλο "η σπανακόπιττα της νιόπαντρης". Ναι σιγά μην ήξερα τι είναι ποστ.
Διάβασα, συντονίστηκα με την συνταγή και μετά άρχισε η περιήγηση.
Ανιδέου μιλάμε, έβλεπα πως αφήνουν σχόλια. Αφησα κι εγώ, μου απάντησε και μου έστειλε μέηλ, γιατί δεν χώραγε το μυαλό της, πως εγώ ως γυναίκα δεν ήθελα παιδιά...
Βρεθήκαμε να με πάρει απο το χέρι να με οδηγήσει σε μονοπάτια που δεν ήξερα, να με βαπτίσει στα μπλόγκς και να την αγαπώ πολύ γιατί είναι αξιολάτρευτη.
Μην κοιτάτε που καμμιά φορά δεν καταλαβαίνω τι γράφει...είναι το ξανθό μου, που δεν βοηθάει...



Κάποτε κάνει κάτι απουσίες, γιατί της τρώνε την ώρα οι γατότριχες, αλλά όταν επανέλθει ο χειμαρρος, δεν την μαζεύεις...

Χρόνια πολλά καράτι μου, μοναδικό (είπαμε FL-IF), να είσαι ευτυχισμένη και χαρούμενη, να γελάς πάντα, να έχεις υγεία και η ζωή να κυλά σαν νερό. Να σε χαίρεται που σ' αγαπά και σε προσέχει και να είστε πάντα μαζί κι αγαπημένοι.

ένα ήσυχο βράδυ

Αγαπημένο μου ημερολόγιο.
Φεύγω εχθές, στις 7.30 με 8 παρά, απο το γραφείο που κανείς δεν με λυπάται, ένα πτώμα σκέτο. Θέλω και βολτίτσα, γυρίζω σπίτι μου 9. δύο πτώματα. Μία εγώ και μία η Βασίλω.
Βλέπω μπροστά μου, τον καναπέ και τις πολυθρόνες της βεράντας.
Στο backround, εμφανίζονται κάτι αγγινάρες να με περιμένουν, η μητέρα ανάστατη, το αιρκοντίσιον να αναβοσβήνει λαμπάκι κόκκινο "άλλαξε τα φίλτρα".... και γενικώς ένα σπίτι σε πανικό.
Αρχίζω απο την μητέρα, που με ακολουθεί βομβαρδίζοντας, "έλα να δεις πάλι εκείνα τα περιεργα υγρά, γύρω απο το ψυγείο", "δεν είναι λάδια, είναι αραβοσιτέλαιο, δεν εξηγείται", Μούρχεται να της πω να πάει στον Χαρδαβέλα στις πύλες, αλλά κρατιέμαι. "θα κάνεις αγγινάρες, να σου καθαρίσω πατάτες", και τρακόσια σημειώματα στο γραφείο μου να περιμενουν απάντηση. Απο την μητέρα. Ολη μέρα ότι θυμάται γράφει. Και περιμενει ανταπόκριση το βράδυ.
"Θα κάνω μπάνιο και μετά όλα", δηλώνω ευθαρσώς και συγκατατίθεται.
Φέρνω μια καθαρή πετσέτα και την απλώνω μπροστά απο το ψυγείο. Ξαπλώνω πάνω της ...
"Φέρε φακό να δω, απο που τρέχει...", μουρμουρίζω "αχ, κι εσύ κουρασμένη, που ξάπλωσες κάτω τώρα...," θυμάται βλέποντάς με φαρδιά πλατιά να κλείνω την κουζίνα με την κορμάρα μου απλωμένη. Το "μεγάλη γυναίκα" το συγκρατεί... "τίποτα δεν έχει απο κάτω..." αντιλέγω, κοιτώντας καλά. "απο αλλού τρέχουν...."
Πως μου κόβει και ανοίγω το ψυγείο, βγάζω τα συρτάρια και ανακαλύπτω μια λίμνη.
Την κοιτώ με απόγνωση και απορία. "ε, να εκεί καταλήγουν τα νερά, γι αυτό έχω το πανί και με την Σίμα το αλλάζουμε" απαντά μαδημένη "πιάσε μια λεκανίτσα να τα μαζέψουμε". .... Ευρίσκομαι μπροστά σε μια λίμνη για την οποία δεν ήξερα τίποτα ποτε μέσα σ' αυτό το σπίτι και την μάνα να το παιζει απο αλλού. νερό παγωμένο, να το μαζέψω με ειδικό πανί, όχι με μια πετσέτα... . "έχει ένα σαργό και κάτι χρυσοψαρα, να τα τηγανήσω", ξεφωνίζω.....
Μαζεύω τα νερά, μέσα σε κουβέντες της όλο δικαιολογίες , μούρχεται να της ρίξω μια μπούφλα, την αγριοκοιτάω και φεύγω.
Το ψυγείο, πλέει σαν καράβι κι εμείς αναζητάμε το απο που είναι τα νερά....
Ενας ψυκτικός? ένας ειδικός? μπά, την βασίλω για μπλονζόν και σφουγγάρισμα περιμέναμε.
Πάω στο σαλόνι. Ξαναπάω μέσα να φέρω το τρίσκαλο ν ' ανέβω να βγάλω τα φίλτρα.
Ενα γραφείο μές τη μέση, πως να φτάσω το μηχάνημα, το χαιρετώ ανεβασμένη στη σκάλα απο μακριά. Γελώ μόνη, με απόγνωση. Φέρνω όσο γίνεται πιο κολλητά την σκάλα στο γραφείο και ακροβατώντας τα φτάνω. Τα πλένω. έρχεται για έλεγχο... "να τα στραγγίξεις καλά. μην τα βάλεις έτσι". Μούρχεται να της τα κολλήσω στο κεφάλι....

Προσπαθώ να συγκεντρωθω να βάλω κατσαρόλα πάνω. Ενα τηλέφωνο κουδουνίζει, η μάνα τριγυρίζει "μεγάλες τις έκοψες τις πατάτες". την αγριοκοιτάω φεύγει, ξανάρχεται "η τηλεόραση δεν παίζει, έλα να δεις τι έχει... " "χέσε με, πήγαινε στο δωμάτιό μου" απαντώ, κι εξαφανίζεται.
Βάζω το φαγητό επάνω, είναι απλωμένη και βλέπει έργο. Ακίνητη κι αμίλητη. Που να πει τι.
Στρώνομαι έξω και απαιτώ ησυχία και το ξέρει. περιμένω τηλέφωνο κι αυτό το ξέρει.
Αφήνει την ώρα να κυλίσει κι εμφανίζεται "να το κλείσω, έχει περάσει η ώρα" "αν δεν τόκαψα, κλείστο" της απαντώ άγρια και συνεχίζω απτόητη το τηλεφώνημα. Θα αφήσουμε το γάμο να πάμε για αγγινάρες, δεν κατάλαβα.
Εντός 10λέπτου, πανικοβλητος έρχεται ο πατέρας. Η ώρα είναι 10 περίπου. "Η μαμά, που είναι" με κοιτά ανήσυχος με το μάτι γουρλωμένο. Σταματάω την κουβέντα "στο δωμάτιό μου, είχες κλειδώσει το dvd, όσο έγραφες, δεν μπορούσα να της το ανοίξω, χέσε με κι εσύ".... και συνεχίζω...
τελειώνω το τηλεφώνημα κατά τις 11, διότι νυστάξαμε και δικαιούμαι ως τη μία, ώρα δική μου.
αει πιά, αγαπημένο μου ημερολόγιο.
τριαινα για τον Υδροχόο, ζ για τη ζουζούνα

ώρα είναι θα περάσει....

αυτό τ' αγόρι....

πως μούρθε?

μη ρωτάς !

η καχυποψία μου....

δεν έχει όρια. είμαι φοβερή, σε σημείο που ανησυχώ με τον εαυτό μου. Τόση καχυποψία ούτε ο Πουαρώ, η Αγκαθα και ο Μπέκας μαζί! Τι είναι ετούτο που βλέπω πίσω απο τα πράγματα και τις καταστάσεις. Το τι σενάρια, κάνω... χαμένη πάω. Στην Σκότλαντ, θα ήμουν καλό λαγωνικό.
Το δεν περιεργότερο όλων είναι πως πέφτω και μέσα. Εκεί που μου λένε "μην μιλάς πιά, ότι λες, γίνεται". Δεν το θέλω. Κοιτώ πίσω απο τις εικόνες. Αυτό δε με τα σενάρια.... ποιός Φώσκολος και ποιός Σπήλμπεργκ... είναι αιώνες πίσω...
Και με τους ανθρώπους ακόμα χειρότερα. Βλέπω κάποιον και αφήνομαι να κοιτώ απο μακριά, το μυαλό ταξιδεύει σε κινήσεις και λέξεις, το συμπέρασμά μου είναι το χειρότερο. Ξέρω ποιόν έχω απέναντί μου.


Για φαντάσου, έναν ντεντέκτι, με την καμπαρντίνα και τον γιακά σηκωμένο και το καπέλο κατεβασμένο στη μύτη και το μαύρο γιαλί ? σ' ένα τέτοιο πράμα φέρνω.
Α, πα, πα, δεν είναι καλό ετούτο. Απορρίπτω στη στιγμή ανθρώπους που οι άλλοι τους κάνουν παρέα χρόνια με την έκφραση "να τον λουστείς' και τελικά αποδεικνύομαι αληθινή.

Δε 'ν καλο ετούτο. Γιατί δεν με αφήνει να αφεθώ να χαρώ τίποτα. Με το μικροσκόπιο στο μάτι είμαι. Το ξέρω. Αλλά δεν μπορώ να κάνω και διαφορετικά. Αυτή είμαι. Ως εκεί που νευριάζω τόσο πολύ με την καχυποψία μου, που με τιμωρώ εγώ πιά.
κι εδώ μέσα, μην το πάρετε πάνω σας, για μια δυό περιπτώσεις έπεσα έξω. Γιατί δεν τόψαξα και δεν έδωσα σημασία.
Είμαι πολύ περήφανη που έχω αυτό το ελάττωμα... χα χα χα !! Εχω κάτι να ασχολούμαι στο κάτω κάτω... Κάνω σενάρια να έχω να μου βρίσκονται.

στο εξοχικό σήμερα τάχω πάρει! με κράνος μόνο τις επισκέψεις σας ! προειδοποίησα!

άντε να φύγουμε....

Αφιερωμένο εξαιρετικά το σημερινό στον Kulpa με την ταξιδιάρικη διάθεση!

Ο μικρός δραπέτης μου

Πάντα μ άρεσε που δραπέτευες για μένα. Πάντα μ' άρεσε που ήσουν τριγύρω. Πάντα μ' άρεσε που ήξερα πως ήσουν εκεί. Και σ' εσένα αρέσει. Πάντα σου άρεσε.
Οι μέρες έγιναν μήνες, χρόνια. Πολλά χρόνια. Πάρα πολλά χρόνια.
Κι εσύ, να δραπετεύεις απο όλα. Για λίγο. Για πολύ λίγο. Για μια ανάσα ίδια, για μια ματιά, για ένα γειά. Είναι άρρικτοι οι δεσμοί. Σχέση στοργής. Μια δρασκελιά δίπλα απ την ζωή. Την κανονική ζωή. Την πραγματική ζωή.
Ως το όνειρο εκεί. Δραπέτης για λίγο.

μην εκτίθεσαι!

Μη,
πρόσεχε,
έσω έτοιμος για οτιδήποτε,
έσω ετυμόλογος!
Εγώ μαζί σου αλλά πρόσεχε!
Μην εκτίθεσαι.
Μη !
Τα χρόνια περνάνε οι συνειδήσεις μένουν ίδιες. Οι συναναστροφές συνώνυμες, τριγύρω.
Δεν αντέχω τις συγκρούσεις, τις συμφορές, τις συζητήσεις. Κι όμως δυο δεκαετίες τώρα, το ίδιο έργο. Εδώ κι εκεί το ίδιο. Εκεί κι αλλού. Με καρμπόν. Θα υπάρξει και τρίτη? Τρέμω... δεν αντέχω. Δύσκολα μονοπάτια, που δεν ξέρεις που θα σε βγάλουν. Πειραματισμοί, ακροβασίες, αλλά...
Πρόσεχε. Εγώ μαζί σου, αλλά πρόσεχε.
Αφού δεν πρόσεχε καλά να πάθει, αλλά εσύ πρόσεχε!
Η επιβεβαίωση, η συγκατάβαση, όλα μαζί.
Πρόσεχε σε παρακαλώ. Πρόσεχε.



υ.γ. μια παρήχηση του προσέχω για μια υπερ... έκθεση!

... και ο μήνας έχει εννιά!

Συναχθείτε. Εχουμε δουλειές. Αρκετά με τις άδειες. Αλλος 6 άλλος 4 άλλος 5 έεεε, πιά. Αρκετά, απλωθήκατε στις παραλίες. Σας είδα εγώ, στην τιβί. Στριμωχτήκατε, λες και δεν θα πάρετε άδειες το καλοκαίρι.
Αρκετές εμπειρίες, μαζέψατε!!
Βγήκαν και τα αποτελέσματα, πήραν απουσία όποιοι ήταν να πάρουν - έρημη ψήφος και που κατάντησες - αλλά enough.
Αντε αγάπες μου, ελάτε πίσω πιά. Τα καρπούζια στα μποστάνια περιμένουν ποτίσματα και νταχταρίσματα, τα πεπονοφυτά, περιμένουν κανάκεμα, τα αγγουράκια, ψέκασμα και οι μελιντζανουλες, τραγουδάκια, μπας και φιλοτιμηθούν να δέσουν καρπό.
Ελάτε κυράδες, μόλις προλαβαίνετε τις φράουλες για καμια μαρμελάδα, τα βερύκοκα βγήκαν για γλυκό, κι εσείς κυριοι, συνταχθείτε, να δούμε scorpions και bolton με την καλή σας απο το χέρι.
Τον Αύγουστο πάλι διακοπές, τον Σεπτέμβριο οι πιο τυχεροί, θάρθει ο καιρός πάλι. Το επόμενο ΣΚ, για τους βιαστικούς.

... και ο μήνας έχει εννιά!!! για τους τεμπέληδες!!!

Οπως πάντα !

Είδες?

Σου χαμογελά ο ήλιος. Οπως πάντα.

Η ζωή είναι όμορφη. Οπως πάντα.

Κοιτά μπροστά και προχωρά. Οπως πάντα

Κι εσύ χαμογελάς. Οπως πάντα !

Χίλια φιλιά. Οπως πάντα

Πάει πρωτάκι...

Εγγραφές στα σχολεία, ακούω, μαθητούδια καινούργια βλέπω τριγύρω.
Και το παιδί μας. Ο Νικάκης μας. Μεγάλωσε το μωρό μου!
Πάει πρωτάκι τον Σεπτέμβριο. Τέρμα οι παιδικοί σταθμοί και τα νήπια. Για σκέψου.
Πάει πρωτάκι. Ηταν 12 Ιουλίου που μου τηλεφώνησαν ότι γεννήθηκε - ήμουν στο κομμωτήριο η θεία - και πήγα να τον δώ. Τον έφεραν στην διασωληνωμένη μαμά του, μόλις την έβαλαν στο δωμάτιο. Κοιτάχτηκε η μαμά με τον μπαμπά, "δεν φτάνω ρε παιδιά η γυναίκα" είπε, ο μπαμπάς, κοίταξε εμένα κι εγώ δεν είχα άλλη επιλογή, να τον πάρω απο το πυρέξ, στην αγκαλιά μου, να τον δώσω του μπαμπά του, που φοβόταν μην σπάσει ! Κάτι ωρών. Είχα πολλά χρόνια να πιάσω πρωτόγεννο!
Πάει πρωτάκι. Τριών μηνών, τον κρατησα μερικά σάββατα βράδυ. Τον ταϊζα, αγκαλιά τον κοίμιζα και αν δεν τον έπερνε ο ύπνος και σταματούσα την βόλτα και το κούνημα, άνοιγε το ένα μάτι και με στραβοκοιτούσε!!!
Πάει πρωτάκι. Οταν έρχεται σπίτι μας, θέλει αγκαλιά να κοιμηθεί. Αγκαλιά, αγκαλιά και τραγούδι, δεν χαλάω χατίρια. Είχα χαρά, που γεννήθηκε! Ηρθε αργά βέβαια, στη ζωή μου, διότι στα 43, δεν άντεχα και πολλά πολλά, αλλά καλά τα καταφέρνω ακόμη.
Πάει πρωτάκι. Τελευταίως κάνουμε ένα παιγνίδι. Εγώ κάνω το δένδρο κι εκείνος το μαϊμουδάκι. Δεν αντέχει κανείς άλλος να τον σηκώνει. Μονο η Βάσω του. Μαϊμουδάκι, αεροπλανάκι, ή δεν ξέρω τι άλλο, καλοπερνάει...
Πάει πρωτάκι, το μαϊμούδι μου. Ορθια στο σπίτι τους προ ημερών τους, μόλις είχα βγεί απο το γραφείο, λιώμα στην κούραση, σκαρφάλωσε, και ρώτησα "ωχ, ως πότε θα σε σηκώνω, μεγάλωσες". Γύρισα και κοίταξα τον γιό της νονάς του που μας κοιτούσε με τα μάτια ορθάνοιχτα, απορημένος για την αγκαλιά ίσως. "Εσύ τι τάξη πάς?" "Δευτέρα" μου απάντησε "Την δευτέρα δεν την παιρνουμε αγκαλιά, τα νήπια μόνο", του είπα.
"Εγώ θα πάω πρώτη του χρόνου" αντέτεινε ο Νικος. "Καλά για την πρώτη θα δούμε, τον Σεπτέμβριο" απάντησα σκασμένη στα γέλια.
Πάει πρωτάκι. Μεγάλωσε το μωρό μου. Και νάτος τώρα που θα σβήσει 6 και θα πάρει σάκκα σχολική.
Πάει πρωτάκι. Ερχονται και τα "προικιά". Το πρώτο μου αριθμητήριο, και το τετράδιο που ζωγράφιζε η μαμά και εγώ κολλούσα τα γράμματα. Αυτά του έχω "προίκα".
Α, και το αναγνωστικό της Α, δημοτικού, που μάλλον θα το αφήσω για την Μαριάννα, νάχει κι εκείνη κάτι "προίκα".
Πάει πρωτάκι. Θα διαβάζει μόνος του, τέτοια εποχή του χρόνου, ή δεν θα διαβάζει ακόμη... Μπά, έχει βαρεθεί τόσο πολύ στο νήπιο, που μάλλον κάτι θα συλλαβίζει.
"Θα πάω πρώτη", λέει κάθε τόσο! και ποιός ξέρει τι φαντάζεται. Εγώ δεν φανταζόμουν τίποτα πάντως, αδιάφορα πηγαινοερχόμουν. Είχα ποικίλες γνώσεις απο το σπίτι. Βαριόμουν αφάνταστα τη Λόλα και την αυλή δεν την βλέπαμε, μην μας πατήσει κανένα μεγάλο παιδί.

γράφω τόση ώρα και μ' έχουν πάρει τα ζουμιά καμμιά 20αριά φορές. Φαντάσου τον Σεπτέμβριο... φέρτε pampers, νάχουμε.
Και να σκεφτεί κανείς πως δεν έκανα παιδιά, ηθελημένα, γιατί δεν ήθελα ευθύνες. Δικά μου, τα παιδιά των άλλων είναι ευτυχία. Μεγαλώσαμε αναγκαστικά μαζί με τα παιδιά των φίλων. Τι παιδικές χαρές, τι εκδρομές, τι μπάνια... Γερά νάναι.
Να, η Σεμίνα θα πάρει αυτοκίνητο, ο Τάσος, οδηγεί ήδη, ο Αλέξανδρος καβαλά μηχανή, η Νόρα, μένει ήδη μόνη της, άσε τα πιο μεγάλα. Παντρεύονται και γίνομαι γιαγιά κάθε τόσο, που τους λέω γελώντας και "κάντε παιδιά τώρα που είμαι νέα ακόμη, να σας τα κρατώ κανα σάββατο".

Πάει πρωτάκι κι ο Νικάκης, τον Σεπτέμβριο... μωρό μου !

Η Σαρδελίτσα και οι άλλοι ....

Hταν φιγούρα που εμφανιζόταν κατά καιρούς στην συνοικία, τα παλιά χρόνια. Απο τα παιδικά μου, ως μεγάλη την έβλεπα.


Κανείς δεν ήξερε τίποτα. Χρόνια ολόκληρα, εμφανιζόταν στην γειτονιά και καθόταν στα σκαλιά των πολυκατοικιών στην άκρη και κάπνιζε. με το ένα τσιγάρο, άναβε το άλλο. Κάποτε κάποτε, που ξέμενε απο τσιγάρα, ζητούσε. Της έδιναν. Αλλοτε πάλι, κρατούσε μια κονσέρβα κι έτρωγε.


"Σαρδελίτσα", την έλεγα. Δεν θυμάμαι γιατί. Ισως γιατι κάποτε μου είπαν ότι έτρωγε σαρδέλες, ίσως γιατί το παρουσιαστικό της ήταν έτσι.


Ψιλόλιγνη και πάντα γυρτή. Δεν πείραζε κανέναν.
Μαλλιά ψαρά απο τότε που την θυμάμαι, σε φιλέ και κότσο πίσω. Αμίλητη με βλέμμα χαμένο. Απο όταν άρχισα να θυμάμαι τον εαυτό μου, αρχές δεκαετίας 60 κάπου την έβλεπα.
Μερικά χρόνια, είχε εξαφανιστεί. Αναρωτιόμαστε.
Τέλη 70, αρχές 80, την είδα να κάθεται στα σκαλοπάτια του ακατοίκητου πιά Β' Αρρένων και να καπνίζει.
Απο την μια είχα χαρά, αλλά πάλι δεν πλησίασα. Σταμάτησα απέναντι και την κοίταζα. Η ίδια όπως την θυμόμουν. Με το φιλέ να καπνίζει. Τι να έκρυβε, κανείς δεν έμαθε ποτέ. Ζητούσε τσιγάρα μου είπαν οι γείτονες, όταν ρώτησα.
Δεν την ξαναείδα.

Φιγούρες ετών που έφυγαν, γειτονιάς που άλλαξε.

Οπως ο "Λεμονάς", που αμυδρά θυμάμαι με το άσπρο σακούλι που τριγύρναγε με την φανέλα το καλοκαίρι. Ποτέ δεν έμαθα το όνομά του. Ο "Γιαουρτάς" πάνω στο πράσινο ποδήλατο με το κουτί μπροστά, η "Χορταρού", που καθόταν στην Φυλής και καθάριζε και πούλαγε χόρτα.... ο "Γαλατάς" που έφερνε την μπουκάλα το γάλα, ο "........" δεν θυμάμαι πως τον λέγαν, που πέρναγε να πάρει τον μπόγο με τα ασπρόρουχα για πλυσιμο, ο "......." μανάβης με τον μουλάρι, που φώναζε της γιαγιάς, να βγεί στο παράθυρο να της δείξει τις ντομάτες να τις εγκρίνει, λες και δεν κατέβαινε η μάνα.


Ο μπακάλης ο κυρ Σωτήρης, στην γωνία, Αχαρνών και Κατριβάνου, ο τσαγκάρης ο Κίμων δίπλα, η μάντρα του σπιτιού του Παπαχελά, ο φούρνος με ξύλα στην άλλη γωνία, Φυλής και Φωκαίας, οι "παρθένες" που έμεναν απέναντι. Το κόκκινο σπίτι απέναντι μας, διαγώνια, που δεν θυμάμαι ποιοί έμεναν. Η αυλή του μπάρμπα Τάσου και της κυρά Μαρίας, απέναντι, το σκοτεινό δωμάτιο που μύριζε λιβάνι, το πρώτο 32ο Αριστοτέλους και Φιλιππίδου, με την τεράστια αυλή...


Στο σπίτι του Σβώλου, που υπάρχει ακόμη, και που γεννήθηκά όσο ήταν κλινική, δεν είχα μπεί ποτέ. Τι ειρωνία...


Εικόνες απο το παρελθόν, που μου ήρθαν το πρωί, με αυτή τη συννεφιά. Μου μύρισε το παλιό ξύλο του σπιτιού μας και με γύρισε πίσω.


Τι θα γυρίσει απο αυτά πίσω? Μμμμμ τίποτα. Μόνο ατέρμονες συζητήσεις την Κυριακή μετά το φαγητό. Ευτυχώς και ο Νικάκης, αγαπά τις ιστορίες αυτές και τις αναμασάμε μαζί του. "έλααα, πες μου για το παλιό σπίτιιιιι" στρώνεται δίπλα και περιμένει.