Καμαρώστε τα. Τα μελομακάρονά μου !
Σπουδαία τα λάχανα θα μου πείτε, όλες οι νοικοκυρές και μη (διότι εκεί ανήκω στις μη), φτιάχνουν μελομακάρονα τέτοια εποχή. Και αρχίζουν οι συγκρίσεις, οι συνταγές να πηγαινοέρχονται, οι δοκιμές, οι ανταλλαγές......
Ετούτα έχουν την δική τους ιστορία. Είναι τα μελομακάρονα της Ζουζούνας, όχι όποια κι όποια. Και συγκρίσεις δεν θέλω. Λέω......
Ξεκίνησα λοιπόν προ ημερών να κάνω μελομακάρονα. Ανοιξα τις συνταγές του σπιτιού απο γιαγιά και μαμά, διάβασα για στάχτη, είπα "ωωωωχ, τώρα τόση διαδικασία" άνοιξα τις δικές μου συνταγές βρήκα την πιο εύκολη, έβαλα και στο google την λέξη και βρήκα μία συνταγή απο site με συνταγές και συμφώνησα, την αντέγραψα σ' ενα κομμάτι χαρτί και την πήρα στην κουζίνα.
Ξεκίνησα την διαδικασία για να αλλάξω παραστάσεις γιατί ήμουν και πιεσμένη, έκανα ότι έκανα, αφού είχα ρωτήσει την μαμά 250 φορές διάφορα, τα οποία δεν απαντήθηκαν, διότι δεν είχε φτιάξει ποτέ, έγιναν κάποια στιγμή, τα άφησα να κρυώσουν, δοκιμάσαμε όοοολοι και μας άρεσαν και πήγα για έναν ύπνο πριν τα μελώσω.
Σκληρά μου φάνηκαν, είχα πολλά χρόνια να φτιάξω, δεν θυμώμουν, είπα θα τα βάλω στο ζουμί (λέγε με σιρόπι) να συνέλθουν. Τα τελείωσα, τα στόλισα, τα φωτογράφισα για να έχω μία ωραία εικόνα και αργότερα δοκίμασα. "Μωρέ, σαν σκληρά φαίνονται..." μονολόγησα, "τα έψησα πολύ" είπα της μητέρας και κοιμήθηκα.
Το πρωί κατά τις 10 με το μάτι ανοικτό πιά, ξανακοίταξα την συνταγή και είπα στον εαυτό μου "άμα κοριτσάκι μου, λέει ενα και μισό λάδι και βάλεις ένα πως θα γίνει σωστό" τηλεφωνώ της μητέρα, "φουντάρισέ τα, δεν θα μαλακώσουν ποτέ".
Εκανα αναδρομή και θυμήθηκα. Εβαλα ένα ποτήρι λάδι, έβγαλα και την φυτίνη να συμπληρώσω το μισό (ναι ναι, εμείς τρώμε και φυτίνη δεν έχουμε χολιστερίνες και άλλα, δόξα τω Θεώ) που έλεγε η συνταγή της γιαγιάς (είπα να κάνω ένα πάντρεμα γιατί μου αρέσει η γεύση). Βαρέθηκα στην συνέχεια να λιώσω την φυτίνη, και είπα "σιγά, και με το λάδι μια χαρά θα γίνουν" και την ξανάβαλα στο ψυγείο. Αν είχα συμπληρώσει και το λάδι, τι καλά που θα ήταν....... χα, χα, χα ! Η μητέρα λέει "αν κάναν και οι μπαμπούροι μέλι, θάμαστε καλά", συνήθως και δεν σχολιάζει τίποτα άλλο. Με αφήνει στην κουζίνα να απολαμβάνω........
Συνέχισα να φακελωνω κάρτες απο αυτές τις 1300 που έπρεπε να φύγουν και είχαν αργήσει και είχα νεύρα και πίεση,απαντούσα στα τηλεφωνήματα, συντόνιζα διάφορα άλλα, μονολογώντας. "τι τα θες τα μελομακάρονα, αφού δεν τα τρως στο κάτω κάτω.....".
Πήγα στην Ματίνα προχθές. Μέλωνε κάτι καρουμπαλάκια. "Τα κάνω χωριάτικα όπως η συχωρεμένη η μάνα μου στο Γύθειο" είπε. Κοιταξα αδιάφορα. "εχουν καρύδι" συνέχισε απτόητη, "είναι γεμιστά", "σκασίλα μου" της απάντησα και επιδώθηκα στο κουτσομπολιό που μόλις είχα αρχίσει, πίνοντας το καφεδάκι μου.
Αλλά τα φωτογράφισα και της υποσχέθηκα να τα κάνω πρώτη μούρη στο blog μου μαζί με τα δικά μου τα άχρηστα.
Χαρήτε τα και δοκιμάστε να πούμε της Ματινούς τι ωραία που είναι γιατι εγώ δεν τρώω έτσι κι αλλιώς. Τα έχει κάνει με στάχτη. Με την παλιά συνταγή......
υ.γ. : Οταν είπα περί Χαρίκλειας μου την .... "πέσατε".
.....καλάάάάάά!!!!
