Για την Μαριάννα μου,
αφιερωμένο εξαιρετικά !
Για μια εικόνα υπέροχη που μου χάρησε.
Με τα ματάκια της που δεν χόρταιναν να το βλέπει. Το μυαλουδάκι της, που δεν μπορούσε να χωρέσει, πως γίνονταν όλα αυτά. Για τα 5.5 χρόνια της, που μαθαίνει να χορεύει, και δεν μπορούσε να καταλάβει, ποιανού τα πόδια ήταν ψηλά, γιατί ήταν δύο στο χορό, και εκστασιάστηκε γιατί δεν είχε ξαναδεί άνδρα να χορεύει και με τέτοιες φιγούρες, όταν κρεσεντάρισε η μουσική.
Γιατί δεν ξεκόλλησε τα ματάκια της απο τον χορό και δεν χόρταινε να βλέπει, γιατί το είδαμε τρείς φορές και θα το βλέπαμε άλλες 1113, αν ήταν πρωί, ευτυχώς είχε νυστάξει.
Γιατί θα τόβλεπε στον ύπνο της, όλο το βράδυ, τον μαύρο κύκνο να χορεύει!
Για το μικρό μου κυκνάκι που ρώτησε ξαναρώτησε και τελικά έφτιαξε την κίνηση στο ποδαράκι της μόνη της, απο αυτό που είχε δει.
Γιατί θέλει γερά κότσια να μεγαλώσεις ένα παιδί και θάθελα αυτά τα παιδιά να μεγαλώσουν με εικόνες όπως κι εμείς, κάποτε.
