Δεν έχω κλείσει χρόνο στην blogo-σφαιρα.
Βρίσκομαι εδώ μόνο 10 μήνες. "Μπουσουλάω" ακόμη.
Δεν θυμάμαι τί περίμενα όταν ξεκίνησα.
Δεν ήξερα τι θα συναντήσω.
Βρήκα ενδιαφέροντες ανθρώπους με χαρίσματα, διάβασα ποίηση, λογοτεχνία, αστεία, ανέκδοτα, έζησα μαζί σας τις ζωές σας, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε, χαρήκαμε μαζί και κλάψαμε κάποιες φορές.
Φάγαμε γλυκάκια, μάθαμε συνταγές, ταξιδέψαμε μαζί, με πήγατε στους τόπους σας, με φέρατε στην πραγματικότητα. Εορτάσαμε επετείους, λογής-λογής, γεννήθηκαν μωράκια και τα καλοδεχτήκαμε.
Με στηρίξατε και προσπάθησα να βρω γλυκά λόγια να "απαλύνω" τις δύσκολες σκέψεις σας.
Ηρθε όμως η ώρα που δεν .....
Δεν με γεμίζει πιά.
Δεν έχω ιδέες να γράψω, δεν έχω ιδέες να σχολιάσω τα κείμενά σας.
Ανόρεκτη τριγυρνώ απο ημερών και προσπαθώ να βρω τα λόγια για να σας αποχαιρετήσω.
Ετσι όπως ήρθε η άνοιξη, φεύγω.
Ετσι όπως μπήκα στις ζωές σας ξαφνικά, αποχωρώ.
Στην ησυχία μου, στον βεραντόκηπό μου που έχει αρχίσει να πρασινίζει σιγά-σιγά, στις ατελείωτες ώρες γραφείου, στην μουσική μου, στους φίλους μου που με διάβαζαν κρυφά και θα χαίρονται τώρα που θα ξαναγυρίσω κοντά τους, στις απο καιρό παρατημένες ασχολίες μου. Το κέντημά μου, το πλέξιμό μου, τα Πασχαλινά μου τώρα, τις καλλιτεχνίες μου τις καλοκαιρινές αργότερα.
Σας ευχαριστώ πολύ για όσα με μάθατε, για όσα διδάχτηκα απο εσάς.
Ευχαριστώ τους "μικρότερους" γιατί με αγκάλιασαν σαν μανούλα. Το είχα ανάγκη.
Ευχαριστώ και όοοοολους τους άλλους που με μια κουβέντα με απογείωναν.
Μια σύντομη διαδρομή στην blogo-σφαιρα, τελειώνει εδώ. Απόψε, όπως ο Μάρτιος.
Σας χαιρετώ και μακάρι τα νέα σας να είναι πάντα χαρούμενα. Αναγγελίες γάμων, γεννήσεις, βαπτίσεις, η πρόοδός σας, τα πτυχία σας, οι δουλειές σας.
Ολη σας η ζωή να συνοδεύεται απο μελωδίες. Ευτυχίας.
