Μουσικώνεσαι?

To χάσμα των γεννεών. Διαρκώς το ακούμε δεν ξέρω πόσοι το ζείτε. Ομως εχθές κόντεψα να πέσω απο την καρέκλα.
Μουσικής το ανάγνωσμα. Οτι παίζει απο την προκλασσική ως τον Πασχαλοπουλο... σε όλες τις κλίμακες. Μου ξεφεύγουν κάτι δημοτικά, καί κάτι σούλες, κίτσες, λούλες ! εεεε, πόσα να προλάβω η γυναίκα.

Αλλάααααα... τα βασικά τα κατέχω και με το παραπάνω. Μισό ν' ανέβω παραπάνω.

Και αν ενα συγκρότημα που σέβεται τις χορδές του δεν ξέρει Dire Straits, να πάει να πνιγεί. Αν ξέρει, θα παίξει το Sultans of Swing πρώτα απο όλα. Διότι οι Σουλτάνοι, πέραση είχαν πάντα (μεταξύ μας... σσσουουυυς).


Ετσι ευχαριστήθηκα μουσική προχθέ προ προ με κλασσικά κομμάτια. Οχι του Μοζάρτου, βρε παιδί μου. Αν και τον κιθάρισαν κι αυτόν μοντερνοποιημένο.

Ρωτώντας, μικρότερους τη ηλικία "ξέρεις αυτό κι εκείνο".... επεσα στο κενό. Με εκείνο το βλέμα που αναρωτιέται τι πίνεις και την άρνηση στο αυτί..... ξεράθηκα.

Δεν έχω απαίτηση, να ξέρει απόξω τις πέμπτες του Μπέτο, αλλά... μια μουσική παιδεία... γενική...
Εμείς γιατί μάθαμε και τα παιδιά μας ειναι αμόρφωτα? Για τα δικά σου λέω,  γιατί τα δικά μου... δεν θέλω να μάθουν χα χα χα


Ολα μ' αρέσουν, όλα τα ακούω. Τα πιο διάσημα, περισσότερο. Ξέρω τραγούδια απο την εποχή της γιαγιάς μου, έρλυ 20, λεϊτ  40 και της μαμάς μου και πάμε.

Ακου το,  να μαθαίνεις καλές σολιές... δεν τόπιασες.... μμμμ καλή κιθάρα...

Τα μεγάλα, Pink, Straits, τους μεγάλους Garry Moor, Alan Parson  και κάτι άλλα, βρες τα να ακούσεις.
να μην  το παραχέζουμε με την μουσική.... ε!

Πέτρες τρεχάμενες, ξες? διότι πριν την Μαντόνα, υπήρχε μουσική. Μετά δεν ξέρω.

Αχ, το χάσμα... και μετά μου λες εσύ εμενα.... ελα χτύπα μια σολιά στην τσίτα.

Κι έτσι κι αλλιώς η ζωή!

Hθελα έτσι πρωί να πάω ν' ανάψω ένα κεράκι. Αλλά δεν πρόκοψα. Και τις τράπεζες και το νεκροταφείο, ε ! και η άλλη να θέλει να πάει στην γιορτή των παιδιών της, στο σχολείο. Αμάν πότε θα γινω μάνα..... θα πάω το απόγευμα. δεν θα με παρεξηγήσει κανείς, ορκίζομαι.

Δεν μπορώ να μην θυμηθώ τον Μιμία να του ανάψω ενα κεράκι. Με τρία ονόματα, μας έβαζε πάντα σε έξοδα, αλλά, εε! τώρα, ετσι πρέπει. Ετσι μάθαμε. Ετσι τηρούμε. Οχι όλοι. Αλλά όποιος μπορεί ας ανάβει. Ημουν εγώ που δεν πάταγε στις κηδείες. Για το κλίμα. Δεν μπορώ τις μαλακίες. Εμείς κυιρίες... μουγγα.
Του είπα εγώ να φύγει? πόσα να προλάβω να κάνω η γυναίκα. Το απόγευμα, επισήμως. Και μήπως θα κεράσει και τίποτα? μπαααααααα! οπότε... να περιμένει.


Τα χρόνια νάναι καλά για όλους όσους εορτάζουν και να ζήσουν με χαρές. Οσο γίνεται. Χαμογελάτε βρε, η ζωή ειναι λίγη, δεν βλέπεις.

Εχουμε εδώ, τα στεφάνια της Αθηνάς και της Γεωργίας-Αχτίδας, που γιορτάζουν, να τα χαίρονται, έχουμε μπλόγγερς, κάτι λίγους που ξέρω, να ζήσουν κι αυτοί και γενικά να χαίρεστε ότι έχετε.

Εγώ, έλεγα, εχθές "ποιός γιορτάζει" και τελικά εκανα εναν κατάλογο απο 15 ονόματα. Τους Δημήτρηδες. Τις μητσούλες, ουτε και με νοιάζει.

Κι όποιον ξέχασα να μου θυμώσει. Δεν θα σκάσω. Δεν προλαβαίνω... διότι στην γιορτή μου δεν με θυμούνται και άντε μου.

καλημέρα είπα? δεν είπα.
πάω να γράψω το επόμενο!