Eνα κοριτσάκι με μαύρα μακριά κορακίσια μαλλάκια με αφέλιες, με τσαχπίνικο βλέμμα, δυο μάτια κάρβουνα αναμενα, μια μυτούλα πεταχτή...
Δεν της χαλούσαν χατήρι στο σπίτι, η γιαγιά και ο παππούς με τους οποίους ζούσε. Η μαμά της, απολάμβανε την νεότητα, ο μπαμπάς, λέγανε ότι ταξίδευε, ποιός τον είχε δει.
Μια κακομαθημένη μικρή, με λίγα λόγια που ήθελε πάντα να περνά το δικό της, πρωτοστατούσε σε όλα τα παιγνίδια, στην αυλή, ήξερε απο πολύ μικρή να "δαμάζει" ένα αγόρι, έπαιζε προκλητικά κυνηγητό, η ποδίτσα ήταν πάντα παραπάνω απο ότι επιτρεπόταν και αν δεν περνούσε το δικό της, έλεγε τόσα ψέμματα, που δεν μπορούσε κανείς να σταθεί μπροστά της. Δεν έκανε παρέα με κοριτσάκια, μάλλον να τις βγάλει απο την μέση ήθελε να πρωτοστατεί παντού. Αυθαδίαζε διαρκώς στους μεγαλύτερους, θεωρουσε εαυτον.... κάτι παραπάνω.
Μαθήτρια αρκετά καλή, όμως τίποτα άλλο απο εκεί και πέρα. Ισως δεν τελείωσε και κανένα σχολείο μεγαλύτερη. Της άρεσε να τριγυρνούν όλοι γύρω της και να είναι το κέντρο του κόσμου. Τελειωσε το πρώτο σχολείο, ξεκίνησε το δεύτερο, όσο μεγάλωνε, τόσο φούντωνε ο εγωϊσμός, καλλιεργούσε και ότι άλλο τριγύρω, έκανε παρέες που δεν στέκονταν, άλλαζε σχολεία. Επαιζε πάντα με κάποιον νεαρό, όμως παντρεύτηκε και μικρή.
Ολοι έλεγαν ότι θα σταματούσε όλο αυτό το παιγνίδι. Πλήρωσε αρκετά μένοντας παντρεμένη καμμια δεκαριά χρόνια. Πλήρωσε όλες τις παλιές αμαρτίες που είχε δημιουργήσει. Λόγια απο γύρω, την έδειχναν, να είναι δυστυχισμένη στο γάμο της, να τρώει ξύλο, να την βρίζει ο σύζυγος...
Κάποτε κατάφερε και απελευθερώθηκε. Ανέλαβε το γραφείο συγγενούς και με την καπατσωσύνη που την διέκρινε, έγινε manager. Απο αυτούς που χωρίς υποδομή, επιβιώνουν. Τα χρόνια πέρναγαν και είχε επιστρέψει στον παλιό εαυτό της. Ηθελε και να παντρευτει να φτιάξει οικογένεια. Ενας γάμος, δεν σώζει την κατάσταση, ένα παιδί, ήρθε στην ζωή της, όμως έδωσε αφορμή στον σύζυγο να εξαφανιστεί με μια μικρότερη. Εμεινε μόνη με ένα παιδί και μια δουλειά που ειχε αναλάβει απο τον ίδιο συγγενή και που παρουσίαζε ως δική της. Kαταστηματάρχης πλέον, δεν έβλεπε τίποτα άλλο μπροστά της απο το πως ν' ανέβει παραπάνω. Οι ιδέες της έμοιαζαν προς το περίεργο. Διαλαλούσε πως όποιον ήθελε τον είχε και πως οι φιλοι παντρεμένοι ή όχι, πρέπει να έχουν σχέση και μεταξύ τους, κάτι περίεργα που τα γυρόφερνε εδώ κι εκεί. Φίλους δεν έδειχνε να έχει, ένα μωρό που μεγάλωνε με νταντάδες, αμφιβόλου προέλευσης και ένας υπέρμετρος εγωϊσμός.
Εμφανίστηκε σε παρέα με το ίδιο σουλούπι σαν να μην πέρασε μια μέρα, απο τα 12. Σιωπηλή και υπόγεια, έσκαβε στην παρέα. Ενας παμπαλαιος έρωτας, πλησιάστηκε επιδέξια για να γίνει μόνιμος και να "αποκατασταθεί" μαζί του μιας και η ζωή της, ήταν μάλλον προς το χάλια. Ο αποθημένος έρωτας, είναι και η χειρότερη μορφή που μπορεί να προκύψει. Ο σκοπός της που δεν αγίαζε τα μέσα, άγγιζε την παράνοια. Διπλή ζωή για τον άλλον και πολλά έξοδα. Δεν υπέκυψε σ' εκείνη.
και με την παρέλευση λίγων μηνών και έντονων πιέσεων, οταν δεν της έγιναν τα χατήρια, αποχώρησε γιατί δεν εύρισκε θύμα για εκβιασμό.
Απότερος σκοπός, να περάσει το δικό της. Δεν πέρασε. Εξαφανίστηκε.
Εφυγε την έδιωξε, θα σας γελάσω. Δεν ρώτησα, δεν θα ρωτήσω, εκεί που μένει ίσως και μια πίκρα. Ενας γλυκός καφές, ίσως μετριάσει την πίκρα και ο χρόνος-ιατρός την απαλύνει τελείως. Στο κάτω κάτω, υπάρχει η ζωή που προχωρά και που φέρνει χαρές και χαμόγελα και γέλια.
αει στο καλό πιά!
