ΜεταΠασχαλινά

 Στην μικρή εκκλησία, των Εισοδίων της Θεοτόκου, εκκλησιάζομαι εκάστη Μ. Παρασκευή, απο ετών.
Ανήκει σε φίλους παιδικούς και με την συνήθεια των ετών ζούμε.
Στολίστηκε η εκκλησια.. ναι αυτή η φωτό ειναι μετά την αποκαθήλωση... τος παν... καταλαβες έσύ.

Ο Σταυρός... και παρακάτω ο επιτάφιος.

Ολος στολισμένος απο τον κτήτορα και με βοήθειες (κράτα την σκάλα, φέρε μπουκέτο) απο δυο τρείς βοηθούς. Εκεί κι εγώ να στολίζω....

Μεγάλωσε εφέτος ο επιτάφιος, νάναι καλά ο που τον έφτιαξε. Χειροποίητος ολόκληρος . Τον καμάρωσα, όπως χρόνια τώρα, αφού βοηθώ ( η καλάμω) και ολοι όσοι επισκέφθηκαν το απόγευμα την λειτουργία.

Αλλά λέει η θειά μου, άλλ΄ακούν τ' αυτιά μου.

Φτούνου φτού τόγραψα μεγαλοβδομαδιάτικο... τι διάβασα, τι μούρθε, τι μου πέρασε.. μη και ρωτάς......
===================================

Δεν μπορεί, το στενόμυαλο να αντιληφθεί παραπέρα.
Δεν σ' αρέσει.. ξου σου, ρε παιδί μου..
Μιλάω εγώ, κρίνει ο άλλος. Αμα εκτίθεσαι λέει. δεν με νοιάζει μανα μου, μην περνάς, μην διαβάζεις. Σκοτίστηκα για την άποψη σου.
Ναι πάντα εκανα παρέα με ανθρώπους που λίγα λέγαμε πολλά καταλαβαίναμε.

Οι γυναικοπαρέες δεν είναι της τάξεώς μου. (Ελα, δεν θα ακούσω του καθενός την άποψη που λέει για τις φιλίες μεταξύ γυναικών και ανδρών... δεν με νοιάζει....) Ναι δεν. Και αφού δεν καταλαβαίνεις, άσε με ήσυχη. Και ποιά είσαι που θα με κρίνεις. Και γιατί να με κρίνεις. Δεν συμφωνείς. ξου σου!!
Και γιατί πάντα γυναίκες... Μωρεέ ποιός ασχολήθηκε απο ανδρικό πληθυσμό?

Οχι... εκείιιιι, να πούνε, να μεταφέρουν να ξεφωνίσουν... Δεν αντιλαμβάνομαι.

Αραααα, έχεις την μύγα και μυγιάζεσαι.. Δεν εξηγείται διαφορετικά...

Και μονομερώς αντιλαμβάνεσαι πολλά.

Δεν ζήτησα παρέα απο την καθε μια. Και αν και όποια βρέθηκε,  ή μου κάνει, ή όχι. Εγώ ξέρω.

δεν πάω.. επισκέψεις. γιατί μούρχονται και βρίζουν.

Τάπαμε τα συμφωνήσαμε.

Δεν ξέρω πως... και γιατί και που και τι..

Παρεξηγού, μωρέ, δεν σκοτίστηκα, μεγαλοβδομαδιάτικο.
αμα δεν αντιλαμβάνεσαι, εγώ σου φταίω που λέω?
γιατί τα παίρνουν προσωπικά
Το καινούργιο.....
Ρατσίστρια.. λέει με χαρακτηρίζουν. Καλέ, είμαι.. σιγά το νέο

και τι άλλω. Μαλάκω.. ναι μερσί, όμοιος ομοίω αει πελάζει.

ρε δεν σου κάνω.. δρόμο απο δω...
οοοχι κόλλα εχω.

αλλιώς μαθημένη. αμα σ' αρέσει. δεν υποχρέωσα κανέναν ναρχεται.
οχι, εκεί, επιμονή οι απασχες !!!  νάρθουν να βρίσουν.
ορίστε. άμα σ' αρέσει, σουκλεισα τα σχόλια. Θυμίσου να ερθεις μετά το Πάσχα, που θα τ' ανοίξω. ελα μπράβο...

Σκοτώνονται για καυγά.. Δεν αντελήφθην. Οταν έχω κατι συγκεκριμένο στο μυαλό μου, δεν λέω για σένα. Αλλάαααα. ο εχων την μύγα.... αρπα την.

Κι όταν σ' έχω στο νου, κάποιο λόγο εχω που σε κράζω.. αλλά που να εξηγώ, αφού είμαι κομπλικέ, που να αντιληφθείς εσύ..... η πτωχού....

Ναι καλά κάνω, κι ειμαι η ψηλομύτα.
ετσι ήμουν απο μικρή.
της γιαγιάς Βασιλικούλας. Καλημέρα σ' ολο τον κόσμο.. αλλά...
ρε γιατί μου κάνεις περατσάδες?
αφού το ότι γράφω δεν το πιάνεις.
είσαι μειωμένου!!!!! χιχιχιχιχιχι
πάμε γι άλλα και βλέπουμε !


=======================
αυτάααααααααααααααααα!!!!

Γύυυυρίιιιιισατεεεεε?

γιατί εγώ τώρα θα φύγω !


Πριν φύγω όμως, να σας γράψω πως πέρασα, Εγώ και Αυτός.
Ο Ενας ο Μοναδικός.

Πήρατε αρνι? εμείς πήραμε, να μην σας τα πολυλογώ, με μια μέρα καθυστέρηση... γιατί άργησε η Αννούλα, δεν ξέρω, όμως την βρήκα να κοιτιούνται με τον αμνόν.... ο οποίος σημειωτέον ήτο χωρίς πόδια... αλλά με κοιλιά ανοικτή δια γέμισμα.. θα σου πω για την γέμιση..

Κοιτιόσαντε η Αννούλα και ο αμνός.. "Θα κοιμηθώ κι άμα ξυπνήσω, θα το πλύνουμε", απεφάνθη.. και τον ξάπλωσε στο έξω ψυγείο.

Παναπεί, δεν κοιμήθηκα, δεν παρακολουθησα την ακολουθεία του Επιταφίου νωρίς (θα σου δείξω τι λέω, εμείς στολίζουμε σε εκκλησία σπιτιού), και γενικώς ήμην στην τσίτα για τον αμνόν....                                                      
Πιρίμινα το πλύσιμο, το οποίο, ως άλλη άξια ανηψιά του Μιμία, έπλυνα.... πάνω που ψιλοβαρυγκόμισα γιατί τόσο πράμα που να το γυρίσεις.... ερχεται ο Αννουλικός κεραυνός "εμ, βλέπεις, εκείνος που τοπλενε, έφυγε" σφύριξε δίπλα στο ους μου.... "εεε, να του ζητήσεις τα ρέστα"... της αντιγύρισα..
Πάνω, κάτω, πλύνε ξέπλυνε ο αμνός ήρθε και καθάρισε...
παλουκώθηκε στο ταψί..Τον παρέλαβε η Αννούλα μας γλυκειά .... και που τον πήγε θα σας γελάσω...

Τον ξανάδα Σάββατο πρωί, στρογγυλοκαθισμένο στο τραπέζι της κουζίνας. Αρτι αφιχθείσα (και μην αργήσεις !!!) στις 10 παρά απο το κομμωτήριο. Χαιρετηθήκαμε... τον τσίμπησα... ολοζώντανος...

Ετοιμη η γέμιση, έτοιμος ο αμνός και η μυυυυιιήηητέρα με την καπλαντοβελόνα στο χέρι με τον σπάγγο περασμένο να μουρμουρά "γιατί δεν εβαζα σπαγγο τόσα χρόνια και παιδευόμουν με την βελόνα, δεν ξέρω"...
μούγγα εγώ, γιατί όταν το είχα πει... επέμενε. Ξες την Αννούλα? καλύτερα....

Ηρθε και έδεσε η βελονιά και τον ξαπλώσαμε... ρίξαμε και τα πατατούλας του και σήκωσέ το Παινεμένη μου εγώ, να το βάλεις στο φούρνο. Ζοριίιιιστηκα... αλλάάααα, τα κατάφερα....

( Η Αννούλα με γάντια παραλλαγής, ράβει τον αμνόν...)
"5 ώρες θα το ψήσω".. απεφάνθη η μυυυυιιιιιητέρα. Δεν με απασχόλησε, μόνο βγήκα για καφέ και δήλωσα πως θα γυρίσω στις 2 ώρες να το γυρίσω τα μπρούμητα.

Και γύρισα.... που να καθόμουν καθιστή.

Και άντε άνοιξα τον φούρνο, πήρα σχετικά σύνεργα ακαίας και ... εεεε ωωωωωωπ. Το ταψί.... ακίνητο..
Ελα μια ξανά...εεεεεεεεεεεε, ωωωωωωωωωωωπ... τίποτα. Ασήκωτο... αδυνατον...

Κλείνω τον φουρνο, συγχισμένη. "δεν μπορώ σε λίγο να ξεκουραστώ'...

γκλοοοοοοοοοοοοιιιιιιιιιιινγκ η μάνα. Να στρυφογυρνά και να μουρμουρά "να το βγάλω εγώ"... εεεε, δεν μ' εφθανε ο αδυνατισμένος μυικός... "θα μου μείνεις εκεί γρια΄γυναίκα να σε φορτωθώ  μετά "ούρλιαξα μέσα στην ευγένεια.
Εμ, μισερή εμ να σηκώσει 10 κιλά ταψί. οϊ μάνα μ' γιατί ποιός θα σε περαιτά ύστερις....

Εξαλλη, στην τρίτη προσπάθεια,΄το μόνο που κατάφερα ήταν να μείνει ο φουρνος ανοικτός, κολλημένος απο ενα μικρό προβληματάκι που εχει. Εκεί παρέδωσα.
Τον έφτιαξε η Αννουλα και κάθισα ένα τέταρτο ακόμη. Οτι ψιλοκαιγόταν δεν το βλέπαμε. Εγώ μέσα στην σύγχιση και η Αννούλα να στριφογυρνά μουρμουρίζοντας 'εεε, είναι που με βλέπεις... να το σηκώσω εγω".. εξαλλη ουρλιαξα για τελευταία φορά "στο λέω για τελευταία φορά, αλίμονό σου μακριάαα"...

Σκηνές απείρου κάλλους... ηρθε και ο καπιτάν πατέρας, που δεν ξέρω που τριγυρνούσε... δεν τόλμησε, όπως μας είδε με το μάτι ανάποδα.

Αααντεεεεε εεεε ιιιιιιιιπωωωωωωωωωωωωπ.
Τοοοοο σήκωσα ως πάνω στον φούρνο. Με το ζόρι.
Αδύνατον να το φθάσω ως το τραπέζι. Κοίταξα τον καπιτέν πατέρα και πήρε αμέσως το πανί να τον μεταφέρουμε.

αντε και το γυρίσαμε, άντε και το αποψήσαμε...

Γμ τον αδυνατισμένο ιστό μου... Ξαπλώνω επι του καναπέος και πάνω που ηρεμούσα ενας πόνος να με διαπερνά χαμηλά στην κοιλιά και τον πισινούλη γύρω γύρω...εεεεεεε, αφου εβαλα κέντρο βάρους αλλού, τι να σου κάνει. Ευτυχώς πέρασε.. αφού τον πέρασα εγώ γεννεές δεκατέσσερεις.

οχι, δεν υπάρχουν άλλες λύσεις... τελείωσε. Είναι να η μοναδική... ψητό στο σπίτι, γεμιστό. άσε τις συμβουλές. τις εχω εξαντλήσει όλες τις ιδέες, πριν μου τις πεις και είμαι η μικρότερη να κάνει αυτή τη δουλειά...

Ευτυχώς όλα πήγαν καλα, κατά την Αννουλέα, οπότε πήρα και τα συγχαρίκια ολονών για το ψήσιμο (το ξεραμένο, τόφαγα και δεν μίλησα, όλως περιέργως ήταν μαλακό). Χρώμα δεν είχε σωστό.... τος παν..

Εεετσι επέρασε με τον αμνόν η Βασικούλα....

Εφαγα? ααα, κάτι ψιλά... δεν είναι και το φόρτε μου. Περιμένω τα μπιφτεκάκια μου.. και του χρόνου, ένα χεράκι.. είπε η μητέρα και απο κάτω γέμιση να πάρει την νοστιμιά.. !
δεν ξέρω. κάθε χρόνο κάτι λιγοστεύουμε. Πάνε τα χρόνια που σήκωνα αμνόν γεμιστόν 10 κιλον και βάλε και την γέμιση και τας πατάτας στην λαμαρίνα του φούρνου.. πάνε και πίσω δεν γυρνάνε....

και του χρόνου να είμαστε καλά και μην τολμήσει κανείς να κάνει εξετάσεις αίματος... Σε 20 μέρες το λιγώτερο.
σε βλέπω, ακόμη τρώς.....