Να είστε καλά, να γράφετε και να δημιουργείτε.
Ευχαριστώ διπλά, γιατί με "ανέχεστε", ακόμη και τις ώρες που "δεν παίζομαι".
κερασοφιλιά σ' όλους!
Τρία χρόνια μπλόγγινγκ! πως το λέτε ελληνικά, γιατί δεν ξέρω πως το γράφουμε αγγλικά!
μισό, ν' ανέβω στην καρέκλα να φυσήξω... τραγουδάκι, δεν ακούω, πιό δυνατά....
Aπο τις 25 Μαίου του 2010, το ιστολόγιον τούτον, μπήκε στον 4ο χρόνο λειτουργίας του. Ναι, εγώ που σας πρήζω με την γκρίνια, βρήκα παιχνίδι προ 3 ετών και απασχόλησα το μυαλό μου. Επαιξα αρκετά, ενθουσιάστηκα άλλο τόσο, πήγα σε συναντήσεις μπλόγγερ, γνώρισα κάποιους, θύμωσα με άλλους που δεν άξιζαν, πέταξα τα καλάμια έξω απο εδώ και ... ξέχασα τα γεννέθλιά του, εφέτος. Ποιός να το πίστευε! ε, αυτά παθαίνει όποιος μεγαλώνει και χάνει το μυαλό του! (έρωτας είναι η αιτία, μην γελιόμαστε !!!). Συνειρμικά, άστραψε κάτι εχθές το απόγευμα και είπα ας κάνω ένα γλυκό, γιατί όλο και κάποιος περνάει απο εδώ. Τίποτα όμως δεν είναι όπως παλιά. Τίποτα δεν αναπληρώνει την απουσία αυτών που πέρασαν και "χαθήκαμε", που άξιζαν πραγματικά κι επειδή βαριέμαι γρήγορα, δεν κάνω και βόλτες για να γνωρίσω κόσμο. Δεν θέλω να γνωρίσω, στο βάθος. Ποτέ δεν ήθελα. Δεν μπήκα για να κάνω φιλίες και γνωριμίες. Δεν ήθελα επαφές με τον κόσμο. Απο φίλους μια χαρά! Δεν ξέρω γιατί ξεκίνησα. Μια σπανακόπιττα η αιτία.
Ομως δεν μπορώ να μην πω, γι αυτούς με τους οποίους μείναμε φίλοι απο τότε, όπως η Ραλλού μου, που με έβαλε στην διαδικασία του να φτιάξω μπλόγκ, ο Κούλπα, με τον οποίο κάνουμε μαζί τα καλοκαιρινά μας μπάνια και τρώμε λουκουμάδες, στην παραλία, το Μικρό Ανάλογο, το οποίο αν και "στην ξενιτιά" βρίσκεται πάντα εδώ, το Λαχανάκι, που άνοιξε και ΛαχανόΚιτσο και καλλιεργεί κατσαρόλες ('σαι, συ μιά!!!), τον ΚίτσοΜήτσο, αυτοπροσώπως, που είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος, άψογος σε όλα, τον Μαρκόνι, την ήρεμη δύναμη και τις ατελείωτες συζητήσεις μας. Το Σκουλικάκι, το αξιόλογο αυτό κορίτσι, που ξέρει να κρατά τις ισορροπίες. Μέχρις εδώ αυτοί είναι που γνώρισα απο κοντά. Ξέχασα κανέναν, είναι που είναι πρωί και δεν έχω πιεί τον τρίτο καφέ!
Υστερα,αυτοί που δεν έχω γνωρίσει, αλλά παρακολουθώ ανελλειπώς, παλαιόθεν και με ανέχονται. Ο Κύριος Αθεόφοβος με την φοβερή του πέννα, και την ολόσωστη κρίση του, η γλυκειά Γλαρένια με την τεράστια αγκαλιά της για όλους μας, ο Ασκαρδαμυκτί με το οξύ του πνεύμα και το άψογο πολιτικό πενάκι, όταν δεν ασχολείται με το χαρέμι του. Γιαααα στρωθείτε μου για κάτι αλμυρούτσικο, εξοχικώς να το απολαύσουμε !
Ηρθαν άλλοι θα μου πείτε, νέοι, νέα παιδιά που ανέχονται τις θείτσες εδώ μέσα. Ευχαριστώ γιατί μαθαίνω απο όλους σας. Αντε θείτσα, τελείωνε, βγάλε γλυκό μην γίνει των γεννεθλίων εδώ μέσα.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΣΤΕ ΕΔΩ.
οχι, με συγχωρείτε, έτσι ήμουν μικρή! μουστρούφω...
τώρα χαμογελώ
.JPG)
