Αυτά προ... βγάλε...
Την Πέμπτη προχθές, χτύπησε το τηλέφωνο και την άκουσα στην άλλη άκρη. Είχα και 2 μηνες να την ακούσω, μην είχα και περισσότερο. Οταν σιωπά, περιμένω.
Με χαμηλή φωνή μετά τα πρώτα καθιερωμένα άκουσα .... "βγαίν στην σύνταξη".
Δεν έπιασα την κατάληξη διότι ήταν πολύ σιγανή η φωνή και συνομοτική, θάλεγα...
"ποιός?" ρώτησα !
"ΕΓΩ", επανέλαβε σε υψηλότερο τόνο τον οποίο ακολούθησε το συνομοτικό γελάκι....
"Χα, χα, χα, χα, χα" , μούρθε να ξεφωνήσω αλλά κρατήθηκα. Αν την είχα δίπλα θα την έσκαγα στα φιλιά. Στο χρωστώ ρε!
Αλλο να το λες για το επόμενο καλοκαίρι και για το μέλλον, κι άλλο να σου προκύπτει στα καλά καθούμενα...
Ούτε αυτή δεν το πιστεύει !
"Να ζήσει το ανήλικο" αναφωνήσαμε και οι δύο και γελάσαμε!
Κυρία Χατζοπούλου μου, συμμαθήτριά μου, παρέα μου, χαίρομαι που θα το κάνεις. Με τις παρούσες συνθήκες δε, είναι ότι καλύτερο.
Χαίρομαι που ψάχνεις να γεμίσεις τις ώρες σου, διότι δεν είσαι και σε ηλικία να καθίσεις να κεντάς (άσε που δεν κέντησες ποτέ).
Μάλλον χρωστάς και πάρτυ όταν με το καλό, θα είσαι πραγματικά "ελεύθερη".
Κι εγώ θα φέρω γλυκό this week να τα πούμε απο κοντά!
Και στα δικά μας οι εργαζόμενες ~~~~~
