Ανάρτηση απο το καλοκαίρι του 2008. Σκόνταψα πάνω της τυχαία.
Εφυγε στις 5 Μαίου 2011. Σε τρείς ημέρες συμπληρώνονται 6 μήνες.
Ηταν η ζωή μου ολάκερη. Ελα ρε, του έλεγα, ζήσε 30 χρόνια ακόμη να γεράσουμε μαζί. Δεν ήθελε. Φοβόταν την ζωή ! Γειά σου ρε Μήτσο, που πήρες γωνιακό διαμέρισμα και πρέπει να περνάω να σ' ανάβω το κερί.
Θείτσου Μήτσου, ξέρετε? Ακουστά θα έχετε. Ε, σήμερα θα σας τον γνωρίσω.
Μήτσους, Μήτσουλους, Μητσούλης, Μιμιόγκος, Μιμίας, Μίμης, Μιμίκος, Μήτς, και δεν ξέρω σε τι άλλο απαντά κατά καιρούς, πάντως απαντά. Δημήτριος, Αρης, Στυλιανός, όλο του το βαπτιστικό, γιατί Δημήτρης ο παππούς του, Αρης, επειδή γεννήθηκε το 40 και ήταν εποχή πολέμου, μπας και γίνει δυνατός σαν το θεό του πολέμου..... και Στυλιανός, γιατί είχε κάνει τάμα η μανα του.
Δεν τον είπαμε θείο ποτέ και η κληρονομιά συνεχίζεται. Ούτε τα παιδιά τον λένε θείο... Ενα είναι το όνομα. Μίμης.
Ζει και αναπνέει μαζί μας, απο την ώρα που γεννηθήκαμε, παρ' ότι του πήρα τα πρωτεία μέσα στο σπίτι άμα τη αφίξη μου...ε! Δώθηκε στο μεγάλωμά μας, και λάτρεψε την Λένα ίσως λίγο περισσότερο γιατί ήταν μεγαλύτερος όταν γεννήθηκε και την έζησε διαφορετικά.
Ξενύχτησε με τις αρρώστιες μας, χάρηκε με τα πρώτα λογάκια μας, ξαναχάρηκε με όλες τις χαρές μας. Ηταν εκεί σε γάμο και πρώτη γέννα της Λένας, μη χάσει... Παίξαμε, παίξαμε, παίξαμε μαζι, πήγαμε για μπάνιο, πηγαμε βόλτες με τον Βικέντιο (το αυτοκίνητό του), περνάμε μια ζωή μαζί και νάναι καλά να περνάμε ακόμη για πολλά χρόνια.
Κοιτά την Αννούλα στα μάτια και μη τυχόν και του την πειράξεις, διότι σ' έφαγε. Τον ανέλαβε 16 ετών, όταν παντρεύτηκε τον μπαμπά και ζήσαμε μαζί στο ίδιο σπίτι απο το 56 μέχρι το 78. Με την γιαγιά εκείνος και τον παππού κι εμάς στο κάτω πάτωμα.
Μέχρι πρότινος που μαγείρευε την Κυριακή η Αννούλα, περιμέναμε πριν να βάλουμε μπουκιά στο στόμα μας, την μόνιμη επωδό του "πολύ ωραίο το φαί Αννούλα" για να απαντήσουμε όλοι μαζί "εσένα και πέτρες να σούδινε η Αννούλα θα τις έτρωγες" και να ξεσπάσουμε σε γέλια.
Τώρα, που μαγειρεύω εγώ, κρυφοπεριμένει και μερίδα για δευτέρα ή τρίτη...
Περάσαμε μια ζωή στην Φερρών, με την ευθύνη να βαραίνει τους ώμους του, έτσι το καταλάβαινε και μπράβο του. Πάρτυ στην 10ετία του 60 με τους φίλους, του, στη σάλα, που αμιδρά θυμάμαι. Βόλτες τις Κυριακές στο Ζάππειο, στο πάρκο και αλλαχού.
Να μην θέλω να με βγάλει βόλτα χωρίς γραβάτα, ήμουν δεν ήμουν 5, γιατί ο παππούς φορούσε πάντα.... να στέλνω χαιρετίσματα σε φίλους του, που δεν ήξερα, όταν έφευγε, και μ' άφηνε πίσω.....
Πλακωνόμαστε στον καυγά, μια ζωή, ("κόψε" και σταυρώναμε τα δαχτυλάκια) για το τίποτα, και φιλιόναμε την ίδια στιγμή... μέσα σε γέλια...
Περάσαμε ενα Πολυτεχνείο το 73, και μια επιστράτευση το 74 που έφευγε ναύτης τάχαμ' και τον φιλήσαμε 3 φορές "αννούλα, να πουλήσεις το αυτοκίνητο, αν συμβεί κάτι, να προσέχεις τον μπαμπά και την μαμά και τα παιδιά", σκηνές απείρου κάλλους.
Εκανε ένα γάμο δεν φτούρισε, σιγά μην φτούραγε, ένα χρόνο με το ζόρι κράτησε, με το μυαλό του σ' εμάς διαρκώς... λέμε τώρα... και ξανά προς την δόξα τραβά.
Μένει μόνος, πλένει απλώνει, σιδερώνει και κολλάρει όλη την προίκα της γιαγιάς, (επίσης ξεσκονίζει, σφουγγαρίζει κλπ) μαγειρεύει και τρώει το γουρουνάκι και παχαίνει.
Πήρε σύνταξη και μια χαρά τα περνά, πρώτος στο φτιάρι και όρεξη νάχεις, περιμένει να μεγαλώσουν λίγο τα ανηψο-εγγόνια για να τα αναλάβει.
Μιλά ατελείωτες ώρες και ξέρει ένα σωρό πράγματα, έτσι άλλωστε μεγαλώσαμε κι εμείς μαζί του, μαθαίνοντας. Ιστορίες απο την οικογένεια, την γειτονιά (αθάνατη Φερρών 34), απο τα πέριξ, απο παντού.
Κάθε Κυριακή απαραιτήτως είναι σπίτι μας το μεσημέρι για φαγητό, με την σχετική πολυλογία.
Τρελλαίνεται για τα μωρά μας, τους αγοράζει μπισκότα και δωράκια και ότι άλλο, ζει ξανά το μεγάλωμά μας. Τα βλεπει απαραιτήτως άπαξ εβδομαδιαίως. Ο μουρλοπαππούς, που του λέω καμμιά φορά.
Πως μου ήρθε να σας τα πω όλα αυτά? Ετσι ! ερχεται ο αδελφός της μαμάς, απο αμερική (εκτενής αναφορά στο εξοχικό) και μή νομίζει πως είναι το ίδιο. Θα ηταν αν..... ήταν εδώ όλα τα χρόνια.
Το αυτό και ο πατέρας, ο οποίος ταξίδευε όλα τα χρόνια και όταν ανοίγεται κουβέντα με τον Μίμη, τα μαζεύει και μένει σιωπηλός γιατί έλειπε. Αλλη η δουλειά του !
Μίμης είναι μόνο ένας. Α! και δεν ψάχνουμε νύφη για τον θείο έτσι? Μην πάρει φόρα καμμία. Δεν τον παντρεύουμε! Τον θέλουμε δικό μας, όσο κι εκείνος εμάς.
η φωτό παραπάνω, είναι απο την φετινή Πρωτοχρονιά, που πήρε το φλουρί. Νάσαι τυχερός βρε όλη την χρονιά !!!
===========================================
αυτός ήταν. εκρυβε πολλά. αρρώστησε και δεν ήθελε να ζει.. εφυγε... αποχώρησε οικειοθελώς...
στο καλό και άντε πάλι κόλλυβα θα τρώμε... !
Εφυγε στις 5 Μαίου 2011. Σε τρείς ημέρες συμπληρώνονται 6 μήνες.
Ηταν η ζωή μου ολάκερη. Ελα ρε, του έλεγα, ζήσε 30 χρόνια ακόμη να γεράσουμε μαζί. Δεν ήθελε. Φοβόταν την ζωή ! Γειά σου ρε Μήτσο, που πήρες γωνιακό διαμέρισμα και πρέπει να περνάω να σ' ανάβω το κερί.
Θείτσου Μήτσου, ξέρετε? Ακουστά θα έχετε. Ε, σήμερα θα σας τον γνωρίσω.
Μήτσους, Μήτσουλους, Μητσούλης, Μιμιόγκος, Μιμίας, Μίμης, Μιμίκος, Μήτς, και δεν ξέρω σε τι άλλο απαντά κατά καιρούς, πάντως απαντά. Δημήτριος, Αρης, Στυλιανός, όλο του το βαπτιστικό, γιατί Δημήτρης ο παππούς του, Αρης, επειδή γεννήθηκε το 40 και ήταν εποχή πολέμου, μπας και γίνει δυνατός σαν το θεό του πολέμου..... και Στυλιανός, γιατί είχε κάνει τάμα η μανα του.
Δεν τον είπαμε θείο ποτέ και η κληρονομιά συνεχίζεται. Ούτε τα παιδιά τον λένε θείο... Ενα είναι το όνομα. Μίμης.
Ζει και αναπνέει μαζί μας, απο την ώρα που γεννηθήκαμε, παρ' ότι του πήρα τα πρωτεία μέσα στο σπίτι άμα τη αφίξη μου...ε! Δώθηκε στο μεγάλωμά μας, και λάτρεψε την Λένα ίσως λίγο περισσότερο γιατί ήταν μεγαλύτερος όταν γεννήθηκε και την έζησε διαφορετικά.
Ξενύχτησε με τις αρρώστιες μας, χάρηκε με τα πρώτα λογάκια μας, ξαναχάρηκε με όλες τις χαρές μας. Ηταν εκεί σε γάμο και πρώτη γέννα της Λένας, μη χάσει... Παίξαμε, παίξαμε, παίξαμε μαζι, πήγαμε για μπάνιο, πηγαμε βόλτες με τον Βικέντιο (το αυτοκίνητό του), περνάμε μια ζωή μαζί και νάναι καλά να περνάμε ακόμη για πολλά χρόνια.
Κοιτά την Αννούλα στα μάτια και μη τυχόν και του την πειράξεις, διότι σ' έφαγε. Τον ανέλαβε 16 ετών, όταν παντρεύτηκε τον μπαμπά και ζήσαμε μαζί στο ίδιο σπίτι απο το 56 μέχρι το 78. Με την γιαγιά εκείνος και τον παππού κι εμάς στο κάτω πάτωμα.
Μέχρι πρότινος που μαγείρευε την Κυριακή η Αννούλα, περιμέναμε πριν να βάλουμε μπουκιά στο στόμα μας, την μόνιμη επωδό του "πολύ ωραίο το φαί Αννούλα" για να απαντήσουμε όλοι μαζί "εσένα και πέτρες να σούδινε η Αννούλα θα τις έτρωγες" και να ξεσπάσουμε σε γέλια.
Τώρα, που μαγειρεύω εγώ, κρυφοπεριμένει και μερίδα για δευτέρα ή τρίτη...
Περάσαμε μια ζωή στην Φερρών, με την ευθύνη να βαραίνει τους ώμους του, έτσι το καταλάβαινε και μπράβο του. Πάρτυ στην 10ετία του 60 με τους φίλους, του, στη σάλα, που αμιδρά θυμάμαι. Βόλτες τις Κυριακές στο Ζάππειο, στο πάρκο και αλλαχού.
Να μην θέλω να με βγάλει βόλτα χωρίς γραβάτα, ήμουν δεν ήμουν 5, γιατί ο παππούς φορούσε πάντα.... να στέλνω χαιρετίσματα σε φίλους του, που δεν ήξερα, όταν έφευγε, και μ' άφηνε πίσω.....
Πλακωνόμαστε στον καυγά, μια ζωή, ("κόψε" και σταυρώναμε τα δαχτυλάκια) για το τίποτα, και φιλιόναμε την ίδια στιγμή... μέσα σε γέλια...
Περάσαμε ενα Πολυτεχνείο το 73, και μια επιστράτευση το 74 που έφευγε ναύτης τάχαμ' και τον φιλήσαμε 3 φορές "αννούλα, να πουλήσεις το αυτοκίνητο, αν συμβεί κάτι, να προσέχεις τον μπαμπά και την μαμά και τα παιδιά", σκηνές απείρου κάλλους.
Εκανε ένα γάμο δεν φτούρισε, σιγά μην φτούραγε, ένα χρόνο με το ζόρι κράτησε, με το μυαλό του σ' εμάς διαρκώς... λέμε τώρα... και ξανά προς την δόξα τραβά.
Μένει μόνος, πλένει απλώνει, σιδερώνει και κολλάρει όλη την προίκα της γιαγιάς, (επίσης ξεσκονίζει, σφουγγαρίζει κλπ) μαγειρεύει και τρώει το γουρουνάκι και παχαίνει.
Πήρε σύνταξη και μια χαρά τα περνά, πρώτος στο φτιάρι και όρεξη νάχεις, περιμένει να μεγαλώσουν λίγο τα ανηψο-εγγόνια για να τα αναλάβει.
Μιλά ατελείωτες ώρες και ξέρει ένα σωρό πράγματα, έτσι άλλωστε μεγαλώσαμε κι εμείς μαζί του, μαθαίνοντας. Ιστορίες απο την οικογένεια, την γειτονιά (αθάνατη Φερρών 34), απο τα πέριξ, απο παντού.
Κάθε Κυριακή απαραιτήτως είναι σπίτι μας το μεσημέρι για φαγητό, με την σχετική πολυλογία.
Τρελλαίνεται για τα μωρά μας, τους αγοράζει μπισκότα και δωράκια και ότι άλλο, ζει ξανά το μεγάλωμά μας. Τα βλεπει απαραιτήτως άπαξ εβδομαδιαίως. Ο μουρλοπαππούς, που του λέω καμμιά φορά.
Πως μου ήρθε να σας τα πω όλα αυτά? Ετσι ! ερχεται ο αδελφός της μαμάς, απο αμερική (εκτενής αναφορά στο εξοχικό) και μή νομίζει πως είναι το ίδιο. Θα ηταν αν..... ήταν εδώ όλα τα χρόνια.
Το αυτό και ο πατέρας, ο οποίος ταξίδευε όλα τα χρόνια και όταν ανοίγεται κουβέντα με τον Μίμη, τα μαζεύει και μένει σιωπηλός γιατί έλειπε. Αλλη η δουλειά του !
Μίμης είναι μόνο ένας. Α! και δεν ψάχνουμε νύφη για τον θείο έτσι? Μην πάρει φόρα καμμία. Δεν τον παντρεύουμε! Τον θέλουμε δικό μας, όσο κι εκείνος εμάς.
η φωτό παραπάνω, είναι απο την φετινή Πρωτοχρονιά, που πήρε το φλουρί. Νάσαι τυχερός βρε όλη την χρονιά !!!
===========================================
αυτός ήταν. εκρυβε πολλά. αρρώστησε και δεν ήθελε να ζει.. εφυγε... αποχώρησε οικειοθελώς...
στο καλό και άντε πάλι κόλλυβα θα τρώμε... !
