Μεγάλωσα στο κέντρο της πόλης, το κατάκεντρο, σε παλιό αρχονικο της γιαγιάς με μιαν αυλή και με το πατρικό της μάνας, με μιαν άλλη αυλή. Το μεγάλο πεύκο, βοήθησε να κάνουμε κούνια σε σκοινί που κουβάλαγε ο πατέρας απο τα καράβια και το έδενε ο παππούς, και με το μαξιλάρι ανάμεσα στα δυο σκοινιά. Κάθε Κυριακή απόγευμα ο ίδιος περίπατος ως την άλλη γιαγιά. Αυλή που έφυγε το 96 μαζί με τον παππού.
Τα καλοκαίρια μας, το μπάνιο ήταν ως την Βουλιαγμένη, με το πούλμαν, εξαιρετέου του καλοκαιριού του 67 που περιμέναμε την αδελφή μου και δεν θυμάμαι πως πήγαινα. Πήγαμε, δεν πήγαμε, δεν παραπονέθηκα ποτέ. Ολη μου η βολτα ήταν ως την πλατεία Κυριακού κάθε απόγευμα μετά τις 7, ραντεβού με τα άλλα παιδάκια και το σκάμμα. Μπρίκι, κουτάλι και πύργοι, εγώ σε μιαν απέραντη σιωπή. Μην ενοχλείτε.
Τον Αύγουστο που η πλατεία ερήμωνε, με πήγαινε η μάνα ως το Πάρκο. Εκεί στις καλοκαιρινές κούνιες μέσα στη σκιά, παιζαμε κάθε απόγευμα. Στις 8, επιστροφή, πλύσιμο χέρια πόδια, φαί και ύπνος. Ως το πρωί. Κι άντε πάλι απο την αρχή!
Οταν γύριζαν οι φίλοι, έφερναν δωράκια απο τις διακοπές. Μούχουν μείνει κάτι βραχιολάκια! Τα φυλάω ευλαβικά. Είναι δώρα παιδικά!
Τις Κυριακές βασιλικός κήπος και ταϊσμα τις πάπιες. Τα χρυσόψαρα στις μπανιέρες τους να λαμποκοπάνε και οι ηλιαχτίδες να παίζουν το κρυφτό με τα λιγερόκορμα κλαδιά των παλιών δένδρων.
Τραγούδαγε η μάνα και περνούσε αισιοδοξία. Ολη μέρα. Κι αν γκρίναζα, ένα ψωμοτύρι με ντομάτα, με καθησύχαζε. Και σταφύλι το απόγευμα. Ναι, ναι, ψωμί τυρί και σταφύλι. Την 10ετία του 60, τι περιμένατε.
Και μια λεκάνη να παίζω και να πλένω τα υπάρχοντα μου, απο το πρωί ως το βράδυ. Μούλιαζα. Φορούσα και ποδιά, νοικοκυρά, μην λερωθώ! Καθαρά πράγματα!
Και ξυπολισιά. Κρυφά, η γιαγιά δεν άφηνε, μπαίναναν κι αγκίθες απο το πάτωμα, σε μερικά δωμάτια, οπότε φοβόμουν. Σαγιοναρίτσα.
Παιδικά χρόνια, ανέμελα. Χαρούμενα, με λίγο μουρουνόλαδο παραπάνω, δεν βαριέσαι, και αυγό χτυπητό τ' απογεύματα. Ιεροτελεστία. Κρόκος, πορτοκαλάδα πηχτή, κακάο στη μύτη του κουταλιού και... τ' ασημένιου κουταλιού. Η γιαγιά Βασιλικούλα, είχε ασημένιο κουταλάκι για τα παιδιά! Και το κληρονομούσαμε ο ένας στον άλλον. Το πήρα απο τον θείο Μίμη και τόδωσα στην αδελφή μου, δεν το πήρε να το δώσει στα παιδιά της!!!! άλλα χρόνια. Και χτύπημα στο ποτήρι. Αααα, και ζάχαρη. Ο θείος Μίμης, εκτελεστικό όργανο, μέχρι τα μεγάλα μας! Μετά χάλασαν τ' αυγά!
Δεν ξέρω τι είναι διακοπές, φεύγω απο το σπίτι μου, δεν ξέρω τι είναι κοιμάμαι αλλου.
Ευτυχισμένη είμαι με όλα όσα έζησα σαν παιδί. ολα αυτά που δυστυχώς, δεν τα βλέπω τριγύρω πιά. Αλλά η ζωή, λένε, προχωρά και τα πράγματα αλλάζουν. Δεν μ' αρέσουν όλα. Εκείνο που μ' αρέσει είναι που χάσκουν τα μικρά μας, και ζορίζουν "πες μια ιστορία". Τουλάχιστον ακούνε και έχουν μνήμες και για τα παλιά. Γιατί τα θυμούνται τα σκασμένα και ζητούν τα ίδια να τα εμπεδώσουν. Οπως κι εγώ. Ετσι έμαθα.
*** αποπάνου η αφεντιά μου ντε! με κατά παράδοση κοντό μαλλί και σφιγμένο χείλι. Ιδιος Νίκος!
