Tα δώρα, παιδί μου, τι θαρχόταν, τα αντιαεροπορικά, ο Θεός να φυλάει!!!
Ερχονται Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά με τα συνεπακόλουθα. Δώρα (εκεί εγώ - το μυαλό μου στα δώρα... που χάνω λόγω γιορτής, με βγάζουν με ένα), και τα κάλαντα (να μην ακούω...) και τα κουραμπιέδια και οι μελομακαρόνες και οι δίπλες.
Και μετά "αχ, πάχυνα". Ναι μωρή , πάχυνες, αφού κατέβασες μια πιατέλα μελομακάρονα για δοκιμή! Εφαγες μισό γουρούνι για το καλό.
Τίποτα απο αυτά δεν τρώω και έχω απο χρόνια να φτιάξω. Γιατί? για το καλό λέμε. Ναι σιγά, θα κουραστω εγώ να μου τα φάνε. Εδώ, με τα κέφια μου, κάνω τραπέζια. Οταν μαγειρεύω εγώ, θέλω να μένουν έτσι! Ατοφια για το μουσείο. Αμα μου τα τρώνε, νευριάζω... ναι ναι, τέτοιες δημοκρατικές διαδικασίες σπίτι μου. Ευτυχώωωωωωωωωωως που δεν έχω παιδιά. Δεν θάχαν δει χριστούγεννα και στολίδια.
Ααααααααααα, είπα στολίδια. Τα έλατα. Ναι καλά, σιγά μην στολίσω... ότι στόλισα στο μπλόγκ και πολύ είναι. Και απο τώρα, νωρίς νωρίς, όχι εκείνες τις ημέρες που στολίζουν όλοι !
είχε μια φαεινή ιδέα η μητέρα, τι θα κάνει για Χριστούγεννα (γιορτάζει ο πατέρας, θαρθούν η κόρη, ο γαμπρός και τα εγγόνια). Μμμμμ την ώρα που μου είπε, όλο χαρά, πως σκέφτηκε κάτι, ντάλα νύστα εγώ, της έκοψα την φόρα και απάντησα... "άσε με την προηγούμενη δουλεύω να σου λείπει! " Διότι σε μένα στηρίζεται... ναι καλά.
και συνέχισα "Πέρισυ που ετοιμάσαμε, πήγαμε τον Μίμη μας νοσοκομείο". "Φτύσε βρε" με κατακεραύνωσε. "Εγώ να φτύσω, αλλά βαριέμαι και μόνη σου δεν τα βγάζεις πέρα, θυμάσαι?". Θυμάται και το ξέρει, πολύ καλά. Τα καλά ξενοδοχεία, έχουν brunch, και πολύ μας είναι.
Γιορτάζει το όνομά μου, την Πρωτοχρονιά κυρίες και κύριοι.
Ολοι με ξεχνάνε, γιατί άλλοι ξενυχτάνε χαρτοπαίζοντας και άλλοι θεωρούν πως είναι η πρώτη του χρόνου. Εγώ πουθενά!
Γι αυτό κι εγώ το κατήργησα πολύ μικρή, μιας και η γιαγιά, μου έκλεβε την παράσταση... Δεν έχει γιορτή και ας τολμήσει κανείς να μου πει χρόνια πολλά εκείνη την ημέρα... Δεν με βρίσκει πρώτον και δεύτερον, θεωρώ πως είναι γρουσουζιά να σου λέει ο καθ' ένας χρόνια πολλά την πρώτη του χρόνου. Κάποιος γρουσούζης θα είναι, να σου χαλάσει ο χρόνος.
Οποιος θέλω κι αν!
Ετσι παίρνει ο χάρος και τις γιορτές και ή φεύγω ή σέρνω ένα αδιάφορο ύφος και ξεχνώ όλους τους εορτάζοντες, επίτηδες! την περσινή χρονιά, αγόρασα ένα έλατο, το έβαλα στο μπαλκόνι και έμεινε έτσι ως που βλαστημώντας την ώρα και την στιγμή, το κόψαμε με τον πατέρα και το πετάξαμε, αφού με παρακάλαγε κανα μήνα.... . Ναι χωρίς φωτάκια, σιγά μην θέλει και φωτάκια, στόλιζε ξεστόλιζε!
Αυτές είναι οι γιορτές μου. Πεισμώνω γιατί παίρνω ένα δώρο, ο Μίμης, μου αγοράζει δύο μόνο και δεν γιορτάζω. Γλυκά? Ολος ο κόσμος έχει την επωδό "αχ, κι άλλο? πολύ φάγαμε" Αει στο διάλο που θα κεράσω και γλυκό!
Εβραία με λέει η μανα μου. Απο παιδί. Ετρωγα μόνη πρωτοχρονιάτικο, για να μην πάω στην γιαγιά. Επαναστάτρια! Και όταν πέθανε η γιαγιά, δεν ερχόταν κανείς, γιατί μεγαλώσαμε, πιάσαμε τα 25 και όλοι κάπου ξενυχτούσαν. Και με ξεχνούσαν! ή νύσταζαν ή είχαν κόσμο σπίτι. Γιορτή εγώ? τίποτα!
Πάντοτε λοιπόν, έτοίμαζα ότι είχα να ετοιμάσω νωρίτερα, απο τώρα και μετά, το ξεπέρναγα!
Την πρωτοχρονιά, κάνω σχέδια για τα γεννέθλιά μου! τον Φλεβάρη. Εκεί αλίμονο ποιός θα με ξεχάσει!
