Κατέβηκα φουριόζα στην πλατεία και κάθισα μαζί με τους άλλους. Πόσα πράγματα είχα να κάνω, κι εγώ, έπινα καφέ με την παρέα. Σιγά, όλα γίνονται. "Το ένα παππούτσι, γιατι είναι μπλέ και το άλλο μαύρο?", αναρωτήθηκε η Μερόπη, δυνατά, δείχνοντας τα πόδια μου.
Η προσοχή όλων, επικεντρώθηκε εκεί. "γιατι βιαζόμουν και κοίτα τι έπαθα" απάντησα απτόητη. Γελάσαμε μέχρι δακρύων, μα συνεχίσαμε. Η κουβέντα, στρεφόταν σε γενικά θέματα. "Πότε θα πάρουμε άδεια, πότε θα αγοράσουμε κινητό, ποιά ταινία θα δουμε το ΣΚ, που θα πιούμε ποτο το βράδυ". Σοβαρά θέματα. Η συνέχεια ήταν στο "Γιατί ο Γιάννης, δεν τα φτιάχνει με την Γιωργία", "γιατί ο Τάκης, απολύθηκε", ¨Τα μαλλιά σου, θέλουν βάψιμο", "τι χρώμα να τα κάνω τώρα", "θα μου γράψεις μια κασέτα?", "τι κολυμπάει στον καφέ μου, σας είπα να μην καθίσουμε κάτω απο τα δένδρα". Κουβέντες που άνοιγαν κι έκλειναν η μία μετά την άλλη με καταπληκτική ταχύτητα. Δυο και τρείς μαζί οι συζητήσεις, διασταυρωνονταν πάνω απο το τραπέζι. Περι ποιάς συνεννόησης, μιλάμε? Ποιός συνεννοείται με ποιόν! 7 άνθρωποι, κι όμως συνεννοούνται. Μοναδικά χαρίσματα.
"Θα πάμε το βράδυ για ποτό στον Πειραιά?", ακούω τον Γιάννη, κάποια στιγμή, δίπλα στ αυτί μου, ενώ μου σκάει ένα φιλί στο λαιμό! "θα είναι κι ο Νίκος με την κοπέλα του". "Και δεν πάμε, ανασήκωσα τους ώμους...", να σκάσει η Γιωργία", σκέφτηκα μα δεν το είπα... χι χι χι ! Τι κακιά γυναίκα. Πρώτον εκείνη δεν ήταν εκεί και δεύτερον δεν της τηλεφώνησε νάρθει απο το Λαγονήσι, σ' εμένα, το είπε! Α!!! εγώ ήμουν η κακιά ? !!!
"Πάω ν' αλλάξω τα παρζαυλά παπούτσια μου", βρήκα την δικαιολογία να φύγω.
Το "πάω να κοιμηθώ λίγο" δεν ήταν δικαιολογία". Τι παιδιά, κι αυτά, όλο με ξεμυάλιζαν. Ενώ εγώ δεν ήθελα καθόλου! είχα μια ταραχή. Πρώτη φορά ο Γιάννης αντιδρούσε έτσι. Συνήθως "κύριος".... Το ραντεβού ήταν για τις 9.30. Στο ίδιο μέρος. Πάντα. Μην χάνουμε επαφή. Σταθερές για να μπορούμε να βρισκόμαστε.
Μετά τα "ποιός θα πάει με ποιόν, που έχεις παρκάρει, ξέχασα, περιμένετε" κλπ. Συντονιστήκαμε. 4 άνθρωποι με 2 αυτοκίνητα. Πολύ απλά. Για νάχουμε ανεξαρτησία. Δώσαμε και το ραντεβού εκεί που έπρεπε και ξενητευτήκαμε να πιούμε ποτάκι.
"Γιάννη, μην τρέχεις", μουρμούραγα και έπερνα γι' απάντηση "ξεχνώ, πως σ' έχω μαζί".
"Τι ξεχνάς, βρε βλαμένο, αφού εσύ το ζήτησες". "καλά, κλείσε τα ματια και βλέπουμε". Αντε βρες άκρη μ' έναν Καρκίνο.
Περάσαμε ένα βράδυ, αξέχαστο. Χορός και ποτό μέχρι πρωϊας. Κοζι, δεξιά κι αριστερά, μουσική στη διαπασών οπότε, συζήτηση κομμένη. Κι όμως όλοι είχαμε απορίες! Ολοι θέλαμε να ρωτήσουμε τον άλλον κάτι. Ολοι είχαμε ένα υγιές ενδιαφέρον για όποιον έλειπε. Κλασσική περίπτωση και σιγά μην χάναμε την ευκαιρία.
Το ξημέρωμα μας βρήκε απλωμένους στην πλατεία να σχολιάζουμε τον έναν και τον άλλον. Απορίες πέταγαν, απαντήσεις προσγειώνονταν. Ευτυχώς και οι απόψεις συνεκλιναν γιατί αλλιώς... "Δεν χωνεύω την Γιωργία", είπε ο Γιάννης και ο Νίκος γύρισε απότομα και τον κοίταξε. "Μα εσύ την κάνεις παρέα" του απάντησα εγώ, σιγά μην κρατιόμουν "την κάνω παρέα? είσαστε καλά?", μου είπε, χαϊδεύοντας την μπούκλα μου. "να της πω πως περάσαμε να σκάσει?", γέλασα.
"Να καθίσεις στ' αυγά σου", άναψε τσιγάρο ο Νίκος και φύσηξε τον καπνό στα μούτρα μου. " "Αποφασίστε! ", αγρίεψα.
"Γιάννη, κάτι έχει παιχτεί και δεν μου το λέτε", συνέχισα.
"Ναι, με προσέβαλε", μου ήρθε ο ουρανός σφοντήλι. "τι λες μωρέ, του Παρθεναγωγείου..." κάγχασα.
"Σταματήστε" φώναξε ο Νίκος.
"Τόχασα τελείως", τόλμησε η Δέσποινα, που δεν είχε ακουστεί ως εκείνη την στιγμή.
"Αν τόχασες εσύ, εγώ τι να πω", μουρμούρισα.
"Ενα- ένα παρακαλώ, τάχω χαμένα. Σε προσέβαλε η Γιωργία? κι εσύ? Στόμα δεν είχες?" Ενας Καρκίνος δεν φημίζεται για την "ησυχία του", ιδίως σε τέτοια θέματα.
"Ρε σεις μια τέτοια κόντρα που έχετε, άλλα μας δείχνει", είπαμε μ' ένα στόμα με τον Νίκο. "Μου την πέφτει, έξυπνοι και οι δυο", μας κεραυνοβολησε ο Γιάννης. Μείναμε λίγο μ' ανοικτό στόμα και πρόλαβε να συνεχίσει. "Δεν ενέδοσα και με πρόσβαλε" .
"Ρε Γιάννη, επαναλαμβάνω, κι εσύ το στόμα σου που το είχες!" τόλμησα.
Χαϊδεψε ακόμη μια φορά την μπούκλα μου "άσε το τσουλούφι και πες" είπα, και συνέχισε "Να, της είπα, ότι δεν μ' ενδιαφέρει και πως ενδιαφέρομαι για σένα", χαμήλωσε το βλέμμα...
Αυθορμήτως ανοίξαμε και του στείλαμε φάσκελα με τον Νίκο, υπο τα ηχηρά γέλια της Δέσποινας "σσσσστ, θα ξυπνήσετε τον κόσμο", μας επέπληξε ο Γιάννης !
"ο κόσμος, σε μάρανε, βρε ήταν δικαιολογία αυτό, π' ανάθεμά σε?", του είπα, μπλέκοντας τα δάχτυλά μου στα δικά του. Χαμογελούσα απο μέσα μου, έξω μου ήμουν σοβαρή. Οσο μπορούσα. Πόσο είχα πιεί? Ακουγα καλά ή ήταν τ' αυτιά μου, γεμάτα τζήν.
Καλά άκουγα. Ο Καρκίνος, έκανε δηλώσεις. Τα κασετόφωνα ΤΩΡΑ...
"βρε μούτρο, τι είναι αυτά που λες στον κόσμο?". κατάφερα να μουρμουρίσω. "δεν την έριχνες απο το γκρεμό καλυτερα, απο αυτό που της είπες?".
Η Δέσποινα, αποτόλμησε "και η Κική, τι σου είπε, που άκουσε μόλις ότι σ' ενδιαφέρει. Της το έχεις πει όταν είστε μόνοι, ή να φεύγουμε για να σου απαντήσει" ! Κεραυνός εν αιθρία, η ερώτησή της, αλλά σωστή!
"Να φύγω ή να μείνω?" ρώτησα. Την αγκαλιά του δεν την γλύτωσα. Ανοιξε και μ' έκλεισε μέσα. "να μείνεις εδώ, αν θέλεις, αν δεν θέλεις, ποιός θα σε κρατήσει". η απάντησή του.
"Θέλω, μπορώ να πιώ κάτι να συνέλθω όμως?". Ο Νίκος, έσκυψε με φίλησε στο μάγουλο πήρε την Δέσποινα απο το χέρι, "καλά ξεμπερδέματα μαζί του" μου χαμογέλασαν.
Μείναμε οι δυό μας. Με κοίταζε στα μάτια. "Απο τόοοτε, που μετακομίσαμε και συναντιώμαστε στο πάρκινγκ κάθε απογευματάκι, ήθελα να σε γνωρίσω, πάνε πόσα χρονια..." Ξεκίνησα να μετράω "η κατάσταση σου, είναι αγιάτρευτη όμως. 12 χρόνια και δεν μιλάς?" "Οταν απέναντι σου έχεις ένα σίφουνα, δεν έχεις περιθώρια'... σχολίασε
"και έπρεπε να το πεις της Γιωργίας πρώταααααα?" είπα χαμηλόφωνα, χαμογελώντας. "Θα της ερχόταν συγκοπή, έτσι κι αλλιώς". σχολίασε.
Γέλασα δυνατά και τον φίλησα. "Μόνο τόσο?" αντέδρασε. "κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο", χτύπησα το ποδι κάτω. Αυτή τη φορά, φορούσα δύο ίδια παππούτσια, δεν είχα δικαιολογία να φύγω.
