και ο Χριστός Ανέστη και τον αμνόν, φάγαμε και μια χαρά περάσαμε!
δεν ήμουν εκεί βέβαια.. όχι.. δεν παρίσταμαι...Δεν θα κάνω εγώ Ανάσταση με τον Αλβανό της γειτονιάς, που να χτυπιέστε κάτω.
Φρόντισαν οι παπαδες, απο όλο το λεκανοπέδιο, μηδέ της Πόλης, εξαιρουμένης, να μας ενημερώσουν ανά πεντάλεπτο.
καλέ, τι ήταν ετούτο. Κάθε πέντε λεπτά, απο τις 11.45, "χριστός ανέστη" έλεγε κι απο ένα κανάλι!
Καθείς έκλεβε 5 λεπτά δημοσιότητα πριν τον άλλον. Να φανούνε όλοι.
Ο δε Αρχιεπίσκοπος, το παρατράβηξε! Οι κάμερα μαν, μας έστελναν, αδιάβαστους! Οτι ήθελαν έδειχναν...
αχ, καλά περάσαμε και στις 2 αφου είχαμε ξαπλώσει - μετά την σούπα - όχι μαγειρίτσα - της μητρός, νάσου και ο θείος απο Αμερική. "Κοιμώμαστε" απάντησα... και είπε "ε, εσείς, είστε άθεοι... δεν πάτε εκκλησία μετά' ε, σιγά μην πάμε... εδώ δεν πάμε πριν, μετά θα πάμε...
Εσύ ψέλνεις χριστιανέ μου, γι αυτό πας! εμείς τι χρωστάμε!
Αυτός ψέλνει και πάει. Κάτι άλλοι ταλαίπωροι ψάλτες εδώ... να τους πάρει και να τους σηκώσει.
Οταν το 84, πήγαμε Κυψέλη για πολλά χρόνια κατεβαίναμε στους Ταξιάρχας, στο πάρκο να κάνουμε Ανάσταση, κατά την συνήθειά μας.
Κάποτε έφτιαξαν (φτιάξαμε) την εκκλησία του Κανάρη, τους Αγίους Αποστόλους και Αγία Βαρβάρα στο στενάκι μας, και πάμε εκεί, άλλη συνήθεια ετών πλέον.
Κάποτε, με λαμπερά ρούχα και άμφια οι παπάδες, έκαναν την περιφορά του επιταφίου, με καλοντυμένα παπαδάκια να κρατάνε τα εξαπτέρηγα και τον κόσμο πίσω να ψέλνει. τράνταζαν οι δρόμοι απο την περιφορά. Φώτα παντού υποδέχονταν τον επιτάφιο, πεζοί εδώ κι εκεί με τα κεριά, περίμεναν να περάσει. Ψέλναμε όλοι δυνατά..
Είχα πολλά χρόνια, ως φαίνεται να πάω. Δεν θυμάμαι...
Εφέτος, ακολούθησα την μητέρα με το σκαμνί (απαραίτητο αξεσουάρ) και αντίκρησα ένα θλιβερό τοπίο.
Ενας έρμος, φορτώθηκε το σταυρό, ευτυχώς βρέθηκε και μια κυρία και του ευχήθηκε. κάτι άλλοι βαριεστημένοι, κρατούσαν κάτι απο τα εξαπτέρηγα, ο ψάλτης, νέος, μια φωνή καμπάνα... ως να αλλάξει τροπάρι, τον βύθισε ο παλιός, που σερνόταν σ' όλη την διαδρομή, λέγοντας κάτι άγνωστα στο πλήθος τροπάρια...
Τέσσερεις μαντραχαλάδες, με απίστευτη φασαρία σήκωναν τον επιτάφιο, ντυμένοι χάλια... λες και πήγαιναν στο γιαπί...
Σερνόταν μέσα στο σκοτάδι στην οδό Κυψέλης, ένα πλήθος με κεριά που τρεμόπαιζαν, εναν που γκάριζε τροπάρια κάνοντας τον ψάλτη και ... άσε με και συγχίστηκα πάλι!
Τάχω μαζεμένα... και θα τους τα στείλω γραμμένα. Οχι θα τους αφήσω. Δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ...
Ηρθαν οι αλλόθρησκοι στην Κυψέλη και χαθηκαν οι γηγενείς! "δεν ξέρουν να ψάλλουν" μου είπαν, όταν συγχίστηκα και ούρλιαξα... στο σπίτι, "είναι αλλοδαποί".
Οι Αλβανοί και Βούλγαροι και οι ανήκοντες στην Ρώσικη εκκλησία, σπίτια τους λοιπόν, εχουμε Ρώσικη εκκλησία, στην Φιλελλήνων να πάνε. Τι μου θέλουν ανάμεσά μας? ε?
Προτιμούσα να είμαστε 4 και να ακολουθουσαμε και να ψέλναμε όπως παλιά! Ενα γινήκαμ' ούλοι.
Θα σήκωνα τον επιτάφιο, όσο μου επέτρεπαν οι δυνάμεις μου, αρκεί να μην ήταν αυτοί ανάμεσά μας.
Μετά φταίει ο ρατσισμός. Δεν έχουμε το ίδιο τελετουργικό, που να με κρεμάσετε ανάποδα. Ηρθαν και πρέπει να τους ανεχόμαστε. Ασε τις μαντήλες, μέσα στην εκκλησία. Που το είδα αυτό> Α, στον Αγιο Παντελεήμονα μου!!!! τι να πω πιά!
Ααασε το ακάνθινο στεφάνι. Που βρέθηκε εφέτος, αυτό το καρφί γι αγκάθι? Οταν ρώτησα την μάνα, μου απάντησε μια κυρία... "στα χωριά το λέμε' "δεν είμαστε χωριό εδώ, (α στο διάλο πιά να πάτε στα χωριά σας), δεν με νοιάζει πως το λέτε" και την έστειλα...
δεν ήμουν εκεί βέβαια.. όχι.. δεν παρίσταμαι...Δεν θα κάνω εγώ Ανάσταση με τον Αλβανό της γειτονιάς, που να χτυπιέστε κάτω.
Φρόντισαν οι παπαδες, απο όλο το λεκανοπέδιο, μηδέ της Πόλης, εξαιρουμένης, να μας ενημερώσουν ανά πεντάλεπτο.
καλέ, τι ήταν ετούτο. Κάθε πέντε λεπτά, απο τις 11.45, "χριστός ανέστη" έλεγε κι απο ένα κανάλι!
Καθείς έκλεβε 5 λεπτά δημοσιότητα πριν τον άλλον. Να φανούνε όλοι.
Ο δε Αρχιεπίσκοπος, το παρατράβηξε! Οι κάμερα μαν, μας έστελναν, αδιάβαστους! Οτι ήθελαν έδειχναν...
αχ, καλά περάσαμε και στις 2 αφου είχαμε ξαπλώσει - μετά την σούπα - όχι μαγειρίτσα - της μητρός, νάσου και ο θείος απο Αμερική. "Κοιμώμαστε" απάντησα... και είπε "ε, εσείς, είστε άθεοι... δεν πάτε εκκλησία μετά' ε, σιγά μην πάμε... εδώ δεν πάμε πριν, μετά θα πάμε...
Εσύ ψέλνεις χριστιανέ μου, γι αυτό πας! εμείς τι χρωστάμε!
Αυτός ψέλνει και πάει. Κάτι άλλοι ταλαίπωροι ψάλτες εδώ... να τους πάρει και να τους σηκώσει.
Οταν το 84, πήγαμε Κυψέλη για πολλά χρόνια κατεβαίναμε στους Ταξιάρχας, στο πάρκο να κάνουμε Ανάσταση, κατά την συνήθειά μας.
Κάποτε έφτιαξαν (φτιάξαμε) την εκκλησία του Κανάρη, τους Αγίους Αποστόλους και Αγία Βαρβάρα στο στενάκι μας, και πάμε εκεί, άλλη συνήθεια ετών πλέον.
Κάποτε, με λαμπερά ρούχα και άμφια οι παπάδες, έκαναν την περιφορά του επιταφίου, με καλοντυμένα παπαδάκια να κρατάνε τα εξαπτέρηγα και τον κόσμο πίσω να ψέλνει. τράνταζαν οι δρόμοι απο την περιφορά. Φώτα παντού υποδέχονταν τον επιτάφιο, πεζοί εδώ κι εκεί με τα κεριά, περίμεναν να περάσει. Ψέλναμε όλοι δυνατά..
Είχα πολλά χρόνια, ως φαίνεται να πάω. Δεν θυμάμαι...
Εφέτος, ακολούθησα την μητέρα με το σκαμνί (απαραίτητο αξεσουάρ) και αντίκρησα ένα θλιβερό τοπίο.
Ενας έρμος, φορτώθηκε το σταυρό, ευτυχώς βρέθηκε και μια κυρία και του ευχήθηκε. κάτι άλλοι βαριεστημένοι, κρατούσαν κάτι απο τα εξαπτέρηγα, ο ψάλτης, νέος, μια φωνή καμπάνα... ως να αλλάξει τροπάρι, τον βύθισε ο παλιός, που σερνόταν σ' όλη την διαδρομή, λέγοντας κάτι άγνωστα στο πλήθος τροπάρια...
Τέσσερεις μαντραχαλάδες, με απίστευτη φασαρία σήκωναν τον επιτάφιο, ντυμένοι χάλια... λες και πήγαιναν στο γιαπί...
Σερνόταν μέσα στο σκοτάδι στην οδό Κυψέλης, ένα πλήθος με κεριά που τρεμόπαιζαν, εναν που γκάριζε τροπάρια κάνοντας τον ψάλτη και ... άσε με και συγχίστηκα πάλι!
Τάχω μαζεμένα... και θα τους τα στείλω γραμμένα. Οχι θα τους αφήσω. Δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ...
Ηρθαν οι αλλόθρησκοι στην Κυψέλη και χαθηκαν οι γηγενείς! "δεν ξέρουν να ψάλλουν" μου είπαν, όταν συγχίστηκα και ούρλιαξα... στο σπίτι, "είναι αλλοδαποί".
Οι Αλβανοί και Βούλγαροι και οι ανήκοντες στην Ρώσικη εκκλησία, σπίτια τους λοιπόν, εχουμε Ρώσικη εκκλησία, στην Φιλελλήνων να πάνε. Τι μου θέλουν ανάμεσά μας? ε?
Προτιμούσα να είμαστε 4 και να ακολουθουσαμε και να ψέλναμε όπως παλιά! Ενα γινήκαμ' ούλοι.
Θα σήκωνα τον επιτάφιο, όσο μου επέτρεπαν οι δυνάμεις μου, αρκεί να μην ήταν αυτοί ανάμεσά μας.
Μετά φταίει ο ρατσισμός. Δεν έχουμε το ίδιο τελετουργικό, που να με κρεμάσετε ανάποδα. Ηρθαν και πρέπει να τους ανεχόμαστε. Ασε τις μαντήλες, μέσα στην εκκλησία. Που το είδα αυτό> Α, στον Αγιο Παντελεήμονα μου!!!! τι να πω πιά!
Ααασε το ακάνθινο στεφάνι. Που βρέθηκε εφέτος, αυτό το καρφί γι αγκάθι? Οταν ρώτησα την μάνα, μου απάντησε μια κυρία... "στα χωριά το λέμε' "δεν είμαστε χωριό εδώ, (α στο διάλο πιά να πάτε στα χωριά σας), δεν με νοιάζει πως το λέτε" και την έστειλα...
